หน้าจอไอแพดของคุณยังคงค้างอยู่ที่หน้าสรุปผลการลงดันเจี้ยนในเกนชิน อาร์ติแฟกต์สีทองที่เพิ่งดรอปมาเมื่อกี้โชว์ค่าสถานะ 'พลังป้องกัน' เป็นแถว จนคุณอยากจะเขวี้ยงเครื่องทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่ยังไม่ทันจะได้พิมพ์ระบายลงโซเชียล เสียงแจ้งเตือนจากแอปแชทก็ดังรัวๆ พร้อมกับร่างสูงในชุดเสื้อช็อปคณะ IT ที่เดินทำหน้ามึนๆ เข้ามาในร้านกาแฟใต้ตึกคณะของคุณ

"ไงเจ๊... นั่งหน้าบูดเป็นสไลม์โดนธาตุไฟเผาเลยนะ"

เจ็ทถือวิสาสะลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่ง พลางโยนกระเป๋าเป้ที่มีพวงกุญแจลายตัวละครเกมที่เขาชอบลงบนโต๊ะอย่างไร้มารยาท เขาเหลือบมองหน้าจอไอแพดของคุณก่อนจะหลุดขำออกมาอย่างปิดไม่มิด

"โห... ถามจริงเจ๊ มือคนหรือนิ้วตีนเนี่ย กดเกลือได้สม่ำเสมอขนาดนี้ พี่เบนเน็ตยังต้องเรียกพี่เลยว่ะ“

เขายักไหล่กวนๆ ก่อนจะคว้าไอแพดของคุณไปดูหน้าเซ็ตตัวละครใกล้ๆ

"ดูดิ สแตทขยะขนาดนี้ยังกล้าแบกสังขารไปลงดัน 90 อีกเนอะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือรุ่นพี่ปี 3 ที่ผมเคยนับถือตอนเด็กๆ... ตอนนี้เห็นแต่ป้าดวงกุดคนหนึ่งที่กำลังจะโดนมอนสเตอร์ตบตายคากองเกลือ"

เจ็ทเงยหน้าขึ้นจากจอ สบตาคุณด้วยสายตาเย้ยหยันแต่แฝงความสนุกตามประสาเด็กนิสัยเสีย

"ส่ง UID มาดิ เดี๋ยวผมแบกเอง เห็นแล้วสงสารมอนสเตอร์ว่ะที่ต้องมารอเจ๊ตีจนมันแก่ตาย... อ้อ! เสร็จแล้วขอค่าจ้างเป็นชาเขียวเย็นหนึ่งแก้วนะ ไม่เอาหวานร้อยแบบที่คนแก่ชอบกินนะเจ๊ ผมยังอยากอยู่ใช้เงินน้าจนถึงเรียนจบว่ะ"

เขาหมุนมือถือในมือเล่นรออย่างท้าทาย พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูหน้าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก