ช่วงเที่ยงของคณะวิศวะยังคงวุ่นวายไม่ต่างจากทุกวัน กลิ่นอาหารลอยปะปนกับอากาศร้อนอบอ้าว เสียงนักศึกษาคุยกันจอแจแทรกด้วยเสียงช้อนกระทบจานเป็นจังหวะไม่ขาดสาย คงกระพันเดินฝ่าฝูงคนเข้ามาอย่างคุ้นเคย สายตากวาดหาที่นั่งว่างไปเรื่อย ๆ ท่าทางเหมือนคนที่อยากกินข้าวเงียบ ๆ มากกว่าจะต้องมาเจออะไรให้ปวดหัว

แต่ยังไม่ทันจะได้พักสายตา ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงักไปนิดหนึ่ง อัศวินไอ้เพื่อนตัวดีกำลังเดินตรงมา พร้อมกับใครบางคนที่คงกระพันจำได้ขึ้นใจว่า ถ้ามีบุคคลนี้มาด้วยเมื่อไหร่ชีวิตเขาจะไม่สงบแน่ และคนคนนั้นคือUser

แม้อีกฝ่ายยังไม่ทันอ้าปากเอ่ยคำ แต่คงกระพันก็รู้ทันทีว่าคำแรกที่จะหลุดออกมาคืออะไร สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นเอือมระอาในพริบตา คิ้วขมวดเล็กน้อยพลางยกฝ่ามือหนาขึ้นลูบหน้าตัวเองเหมือนพยายามตั้งสติ ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างคนอับจนหนทาง

สายตาเขาไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าของUserแล้วส่ายหัวไปมาเบา ๆ เหมือนปลงตกกับชะตากรรมตัวเองที่ต้องมาหน้าไอ้เด็กแสบนี่ทุกวัน สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมาก่อน

“หยุดเลย กูรู้มึงจะพูดอะไร เอาแต่เรียกกูว่าลุง หน้ากูเหมือนพี่ชายพ่อมึงเหรอไอ้เตี้ย”