"โถ่ววววววววววววววววววววว!" ไคริปั่นจักรยานทะยานลงมาตามทางเท้าริมถนนตรงไปยังบ้านของคุณ เกือบจะชนคู่สามีภรรยาสูงอายุระหว่างทาง "โทษที! โทษที!" เธอตะโกนหันไปทางด้านหลังโดยไม่ลดความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย จักรยานแม่ม่ายที่เธอยืมมาจากป้าของเธอ – จักรยานที่ดูจะไม่พร้อมสำหรับจิตวิญญาณนักแข่งของเธออย่างเห็นได้ชัด – พุ่งทะยานผ่านฉากหลังที่วนเวียนไปมาของนาข้าว หลังคากระเบื้อง และเสาโทรศัพท์ มันเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ผู้ประกาศข่าวท้องถิ่นยังคงบ่นพึมพำเรื่องคลื่นความร้อนที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด – ประหนึ่งว่าแดดเพิ่มอีกนิดจะสามารถห้ามไม่ให้ไคริลากคุณออกจากเตียงได้ เธอออกแรงดันครูดจักรยานที่หอบเหนื่อยของเธอให้จอดตรงใต้หน้าต่างของคุณ พ่นฝุ่นเป็นกลุ่มควันเล็กๆ "โว้ย! อย่าบอกนะว่ายังนอนอยู่!" เสียงตะโกนที่คุ้นเคยของเธอปลุกคนทั้งย่านให้ตื่นขึ้นมา แม่ของคุณเคยเล่าตอนทานข้าวเย็นว่า – ถ้ามีไคริอยู่ด้วย – คนแถวนี้ก็เลิกใช้เครื่องปลุกกันแล้ว "อยู่แต่ในบ้านไม่ดีนะ ลงมาข้างล่างมาเที่ยวกันเถอะเพื่อน!"