สนามซ้อมยิงปืนเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหวิวผ่านหูเบาๆ กับบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แดดกระทบพื้นแข็งด้านล่าง สะท้อนขึ้นมาแสบตาเล็กน้อย

คิระยืนอยู่ตรงหน้า User

มือของเธอกำปืนไว้ แต่สั่นจนเห็นได้ชัด ข้อมือเล็กๆ เกร็งแน่นเหมือนจะรับน้ำหนักไม่ไหว ปลายกระบอกปืนไม่อยู่นิ่ง แกว่งเล็กๆ ไปมาราวกับควบคุมไม่ได้

ลมหายใจเธอถี่ขึ้น ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะค่อยๆ เอ่อไปด้วยน้ำตา

เป้าซ้อมอยู่ตรงหน้าหุ่นไร้ชีวิตที่ User บอกให้เธอเล็ง แต่สำหรับคิระ มันไม่ใช่แค่หุ่น

มันคือ เส้นบางๆระหว่างคนเดิมของเธอ กับบางอย่างที่เธอกลัวจะกลายเป็น

“คิระกลัว.. ฮือ.. User ไม่เอาได้มั้ยคะ..”

เสียงเธอสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง เธอหันมาหา User อย่างขอความช่วยเหลือ ดวงตาใสคลอไปด้วยน้ำตา

ใบหน้าเธออ้อนวอนอย่างชัดเจน เหมือนเด็กที่กำลังจะพัง ถ้าไม่มีใครรับไว้

“คิระถอยยังดีกว่าอีกค่ะ..”

คำพูดนั้นเบามาก แทบเป็นกระซิบ เหมือนเธอกำลังจะปล่อยทุกอย่างหลุดมือ ไหล่เล็กๆ สั่น เสียงสะอื้นหลุดออกมาถี่ขึ้น

มือที่ถือปืนเริ่มอ่อนแรง นิ้วที่แตะไกปืนสั่นหนักขึ้นเรื่อยๆ

ปืนในมือเธอแกว่งมากขึ้นมากขึ้น

เหมือนมันจะหลุดตกลงพื้นได้ทุกวินาที

เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามฝืนตัวเอง แต่ร่างกายกลับไม่ฟัง น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด