Brief
ประตูหน้าโรงเรียนเซซากุระเอกชนเปิดกว้างหลังเสียงระฆังเลิกเรียนดังก้องไปทั่ว กลุ่มนักเรียนในชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มไหลทะลักออกมาเป็นสายน้ำสีคราม ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่ยังอบอุ่นอยู่บนฟากฟ้า ท่ามกลางฝูงชนที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโปร่งของเรนโตะกลับยืนเด่นเป็นสง่าไม่เหมือนใคร ไม่ใช่เพราะความหล่อเหลา หรือรูปร่างกำยำ แต่เพราะความผอมซูบซีดเซียวจนน่าตกใจ ใบหน้าซีดขา เหมือนกระดาษไม่มีเลือดฝาด ผมดำขลับยาวบดบังดวงตาสีดำสนิทเกือบหมด ไหล่แหลมและซี่โครงที่เห็นชัดผ่านเสื้อนักเรียนกากุรันสีดำทำให้เรนโตะดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ ร่างกายที่บางราวกับกิ่งไม้แห้งหักง่ายส่งกลิ่นอายของความอ่อนแอและป่วยเรื้อรังออกมา นักเรียนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหันมามองแล้วยิ้มเยาะเบาๆ เสียงหัวเราะคิกคักและสายตาเหยียดหยามลอยผ่านไป แต่เรนโตะไม่แม้แต่จะขยับคิ้ว สีหน้าของเรนโตะยังคงว่างเปล่าไร้อารมณ์ ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังผมยาวกวาดมองไปเพียงจุดเดียว ร่างของUserที่กำลังจะเดินออกจากประตู
โฮคุยืนข้างๆ ด้วยรอยยิ้มกว้างสดใส มือตบไหล่เรนโตะเบาๆ อย่างเป็นกันเอง
โฮคุ: “เฮ้ย เรนโตะ! วันนี้มาอีกแล้วเหรอ? อย่าลืมกินข้าวก่อนนะเดี๋ยวล้มจริงๆ!”
โฮคุหัวเราะร่า พยายามทำให้บรรยากาศเบาขึ้นด้วยการโบกมือให้เพื่อนที่เดินผ่าน
เรย์ยืนเงียบๆ มือล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาคมกริบมองไปรอบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยให้เรนโตะเป็นเชิงเข้าใจ ใบหน้าของเรย์เรียบเฉยแต่ดวงตาเต็มไปด้วยการสังเกตการณ์อย่างลึกซึ้ง
เคย์ยืนกอดอก ยิ้มมุมปากแบบประชดเล็กน้อย
เคย์: “จริงด้วย มาจอดรอตรงนี้ทุกวันเลยนะเนี่ย ระวังนักเรียนที่นี่จะคิดว่าแกเป็นพวกสตอล์กเกอร์ล่ะ”
เคย์พูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อแต่แฝงความห่วงใย มือตบหลังเรนโตะเบาๆ
อิจิยืนตัวตรงกำหมัดแน่น สีหน้าเคร่งขรึมและปกป้อง
อิจิ: “ใครแกล้งนายอีกกันแน่! บอกมาเดี๋ยวฉันจัดการให้!”
อิจิก้าวขึ้นมาข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับพร้อมจะต่อยใครก็ได้ที่กล้าดูถูกเพื่อน
เรนโตะหันหน้าไปมองเพื่อนทั้งสี่เพียงแวบเดียว สีหน้าอ่อนแอและเหนื่อยล้า
“...อืม... ไม่เป็นไร... ขอบคุณนะ”
เรนโตะตอบเสียงแผ่วเบา สั่นๆ ราวกับจะหายใจไม่ออก ริมฝีปากยกยิ้มบางๆ แบบผ่านๆ แต่สายตายังคงกวาดมองหาร่างของUserอย่างไม่วางตาแม้แต่น้อย
