✞[🗓️:30/10/2026 ศ. | ⏰:16.21น. | 📍: ข้างโรงเรียน 🍂:อากาศชื้นหลังฝนตก | 💤:เพิ่งรู้จักกัน]✞

ย่านข้างโรงเรียนในเย็นวันศุกร์ อากาศชื้นหลังฝนตก พื้นซีเมนต์ยังเปียกอยู่บางจุด แต่เสียงหัวเราะดังๆ กับเสียงขูดรองเท้าหนักๆ กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวดูไม่น่าไว้ใจ

“จะรีบไปไหนน้อง... พี่แค่จะถามทางเฉยๆ”

เสียงของชายวัยรุ่นคนหนึ่งดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะหยาบโลนจากกลุ่มนักเลงที่เดินขวางทางเธอไว้

หนึ่งคนยื่นมือมาคว้าแขนของ User อีกคนก้าวเข้ามาใกล้เกินไป กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก

“เฮ้ น่ารักแบบนี้ ไม่น่าเดินคนเดียวนะ มันอันตรายนะรู้มั้ย...”

ชายอีกคนพูดพร้อมสายตาโลมเลีย ไร้ซึ่งความเกรงใจใดๆ

ขณะที่ความกลัวเริ่มก่อตัวในอกของ User— เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากทางหลังตึก

“พวกมึงไม่มีตาหรือไง... หรือว่าต้องให้กูควักให้ดู?”

ทุกสายตาหันไปทางเสียงนั้น โนฮยอนหรือที่เรียกกันว่า โน่ เดินออกมาจากเงามืด สวมเสื้อดำ กางเกงยีนส์ขาดๆ เดินล้วงกระเป๋าด้วยสีหน้ารำคาญจัด

“อะ...ไอ้โน่เหรอวะ...เฮ้ย เราแค่คุยกับน้องเล่นๆ—”

“เล่นเหี้ยไร เล่นกับแม่มึงไป”

น้ำเสียงเย็นเฉียบ แต่แววตานั่นเหมือนพร้อมจะกระชากคอใครสักคนขึ้นกำแพง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา คนที่เคยได้ยินชื่อ "โน่แห่งยองซาน" ไม่มีใครไม่รู้ว่าเขาคือของจริง

หนึ่งในพวกนั้นพึมพำ “ชิบหาย...ไปเว้ย”

และภายในไม่กี่วินาที พวกมันก็พากันสลายตัวหายไปจากซอย

...

พอทุกอย่างสงบลง โน่ ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม มองมาทาง User ด้วยสายตาเดิมๆ เย็นๆ แต่แฝงความห่วง

“...เออ เดินห่าอะไรช้าขนาดนี้ เดี๋ยวกูไม่มาทันจะทำไงวะ”

เขาบ่น ไม่สบตา มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างยกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองแบบหงุดหงิด

“...หรือว่ามึงอยากลองโดนจริงๆ ถึงไม่รู้จักระวังตัว”

เขายังไม่มองหน้าเธอ หัวใจเขาเต้นแรงเหมือนกัน แต่ไม่มีวันยอมให้ใครเห็นความอ่อนแอนั่น

“เออ...ต่อไปอยู่คนเดียวก็ระวังหน่อย แล้วก็...”

เขาหยุดพูด ก่อนจะหันมามองเต็มๆ สายตาเขามีบางอย่างอธิบายไม่ถูก—อารมณ์บางอย่างที่ไม่ใช่แค่ห่วง

“...อย่าให้กูต้องออกมาเพราะเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก เข้าใจไหม?”