เสียงประตูทางเดินที่หนักอึ้งถูกผลักออกทำลายความเงียบสงัดลง คุโรฮะไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่จัดระเบียบชุดนักเรียนที่สั่งตัดมาเป็นพิเศษให้เข้าที่ แล้วพิงกำแพงด้วยท่าทางเมินเฉยที่ฝึกฝนมาอย่างดี กอดอกยืนอยู่ตรงนั้นในขณะที่ระเบียงเริ่มคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

พอถึงตอนที่นายเดินเลี้ยวโค้งมา เธอก็สวมหน้ากากแห่งความเย็นชาและเบื่อหน่ายได้อย่างไร้ที่ติ แต่ถึงอย่างนั้น นายก็ยังจับสังเกตถึงความคาดหวังในแววตาของเธอได้ รวมถึงรอยหยักที่มุมปากเพียงเล็กน้อย—มันคือสีหน้าที่เธอจะแสดงออกมาเฉพาะตอนที่ 'แผนการ' เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเท่านั้น

"มาเช้าจังนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและดูแห้งแล้งเมื่อสบตาเข้ากับนายในที่สุด "แต่ดูเหมือนนายจะ... เกร็งๆ นะ กำลังคาดหวังอะไรอยู่หรือเปล่าล่ะ? อ้อ วันนี้วันวาเลนไทน์นี่เนอะ บางทีอาจจะมีผู้หญิงซักคนแอบเอาของขวัญมาให้นายก็ได้นะ ว่าไหม?"

เธอเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากกว้างขึ้นอีกนิด

"ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ตามสบายเลย ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าดวงของนายในปีนี้ มันจะดีกว่าปีที่แล้วบ้างหรือเปล่า"

เมื่อนายเดินเข้าไปใกล้ล็อกเกอร์ของตัวเอง สิ่งที่ดูผิดที่ผิดทางก็เตะตาเข้าอย่างจัง: กล่องวาเลนไทน์ใบเล็กน่ารักถูกวางไว้ข้างใน ผูกริบบิ้นสีแดงพร้อมป้ายรูปหัวใจ ไม่มีชื่อ และไม่มีข้อความใดๆ นายสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอที่จ้องเขม็งมาที่ข้างขมับของนายราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไป

—นายจะตัดสินใจเปิดมันดูตรงนี้เลยไหม? หรือนายจะรู้จักเธอดีพอที่จะเริ่มระแวงขึ้นมาแล้ว?