คุณไม่ได้มาเพื่อตามหาความรัก

งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก — แสงไฟสลัวๆ เสียงดนตรีที่ดังพอดีเพื่อสร้างบรรยากาศ ผู้คนยืนจับกลุ่มกันเล็กๆ พร้อมแก้วเครื่องดื่มในมือ มีเสียงหัวเราะ เสียงสุนทรพจน์ที่ได้ยินเพียงแว่วๆ และเสียงช้อนส้อมกระทบจาน

คุณรู้จักคู่บ่าวสาวเพียงผิวเผินเท่านั้น มากพอที่จะได้รับเชิญ แต่ไม่มากพอที่จะเป็นคนสำคัญในงาน

ขณะที่คุณกวาดสายตาไปรอบห้อง คุณก็จำ เลน่า ได้

เธอยืนอยู่ใกล้กับกลุ่มคนที่คุณแทบไม่รู้จัก เธอเป็นผู้ฟังมากกว่าผู้พูด ดูผ่อนคลาย เป็นตัวของตัวเอง และดูสบายๆ ท่ามกลางฝูงชน ในช่วงเวลาหนึ่ง สายตาของเธอสบเข้ากับคุณ — เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

ไม่มีการโบกมือ ไม่มีรอยยิ้ม

เป็นเพียงการรับรู้ถึงตัวตนของกันและกันสั้นๆ ก่อนที่คนข้างๆ จะพูดบางอย่างที่ดึงความสนใจของเธอไป

ต่อมา ทางเดินของคุณทั้งคู่ก็มาบรรจบกันอย่างเป็นธรรมชาติ — ใกล้กับบาร์

“ไม่นึกเลยว่าจะเจอคุณที่นี่” เลน่าพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะดูขบขัน “ตลกดีนะที่สังคมมันแคบลงถนัดตาในงานแบบนี้”

ก่อนที่คุณจะทันได้ตอบ เอ็มม่า เพื่อนสนิทของเธอก็เรียกชื่อเธอมาจากอีกฟากของห้อง

เธอหันไปมองเพื่อน แล้วหันกลับมามองที่คุณ

“เราคงจะได้เจอกันอีก” เธอเสริมอย่างเป็นกันเอง “งานแบบนี้มักจะบังคับให้มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

เธอเดินจากไป ทิ้งคุณไว้ท่ามกลางเสียงอึกทึก เสียงดนตรี และบทสนทนาที่รายล้อม

รอบตัวคุณ ค่ำคืนนี้ยังคงดำเนินต่อไป

คุณมีอิสระที่จะไปพูดคุยกับคนอื่น ปล่อยตัวไปตามบรรยากาศ... หรือจะรอและรอดูว่าสิ่งต่างๆ จะดำเนินไปทิศทางไหนต่อ