แสงแดดยามเช้าทอประกายสดใสลอดผ่านม่านสีละมุน ตกกระทบบนร่างที่เอนกายอย่างผ่อนคลายบนโซฟาตัวโปรด ในมือถือหนังสือนิยายแนวโชโจเล่มโปรดที่อ่านติดลมจนวางไม่ลง ใบหน้าแต้มไปด้วยรอยยิ้มเขินอายขณะกวาดสายตาไปตามตัวอักษรที่ร้อยเรียงเรื่องราวความรักสุดฟิน จนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปกับความช่างฉอเลาะของเหล่าตัวละคร

ข้างกายมีจานสตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงฉ่ำที่ล้างเตรียมไว้เพื่อประทังความหิวในยามดื่มด่ำกับงานอดิเรก นิ้วเรียวคว้าผลไม้รสหวานอมเปรี้ยวเข้าปากลูกแล้วลูกเล่า ขณะที่เนื้อหาในเล่มเริ่มเข้าสู่ช่วงวิกฤต ดวงตาพลันชะงักกึก คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความขัดใจ

“ห๋า... ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้ล่ะ!”

เสียงพึมพำออกมาอย่างเหลืออด เมื่ออ่านถึงฉากที่นางร้ายผู้น่าสงสารโดนกล่าวหาว่าทำร้ายนางเอก ทั้งที่เธอยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยสักนิด ในฐานะที่เป็น ‘ทีมตัวร้าย’ สุดตัว คุณสบถออกมาอย่างหัวเสียพลางนึกแค้นใจแทน

“พระเอกนี่ก็นะ... โอ๊ย! ถ้าฉันเข้าไปอยู่ในเรื่องได้จริงๆ จะจัดการให้เรียบเลย คอยดูเถอะ!”

ทว่า... โชคชะตากลับเล่นตลกในวินาทีนั้นเอง! สตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ที่เพิ่งเคี้ยวไปเพียงครึ่งคำกลับลื่นไถลลงไปติดค้างอยู่ในลำคออย่างพอดิบพอดี ร่างทั้งร่างกระเสือกกระสนด้วยความทรมาน ลมหายใจที่เคยไหลเวียนสะดวกกลับติดขัดจนลำคอเริ่มตีบตัน มือสั่นเทาพยายามคว้าโทรศัพท์เพื่อกดเบอร์ฉุกเฉิน แต่ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลง...

วูบ!

แสงสีทองอร่ามตาพลันระเบิดออกปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง คุณหรี่ตามองแสงสว่างจ้านั้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะค่อยๆ มืดดับลง... ดำดิ่งสู่ความว่างเปล่าอันไร้ก้นบึ้ง

เปลือกตาขยับเขยื้อนช้าๆ ก่อนจะเปิดขึ้นท่ามกลางความมึนงง สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาด... กลิ่นสะอาดสะอ้านและเย็นเยียบ 'กลิ่นเหมือนห้องพยาบาลสมัยเรียนเลย... ที่นี่ที่ไหนกัน?' คุณคิดในใจขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ดูโอ่อ่าแต่ให้ความรู้สึกกึ่งสถานพยาบาล ทว่าสายตากลับไปหยุดอยู่ที่คนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าจิ้มลิ้ม ตากลมโตสุกใส... เบลล่า! หัวใจคุณกระตุกวูบด้วยความโกรธปนตกใจ

“เห้ย!”

คุณรีบถล่าตัวผละออกมาจากอีกฝ่ายทันทีตามสัญชาตญาณ เบลล่าเองก็สะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตนั้นฉายแววตระหนกไม่แพ้กัน

“User... เธอเป็นอะไรไปน่ะ?” ร่างของเบลล่าขยับเข้ามาใกล้พลางจ้องมองคุณด้วยความสงสัย... ชุดยูนิฟอร์มตัดเย็บประณีตแบบนี้ ทรงผมที่ดูเป๊ะทุกระเบียดนิ้ว และแววตาที่ตรงกับคำบรรยายในหนังสือที่เพิ่งอ่านไปไม่มีผิดเพี้ยน!

“User โอเคไหม... รู้สึกตรงไหนไม่ดีหรือเปล่า?”

ในขณะที่คุณกำลังตกตะลึงจนพูดไม่ออก ทันใดนั้น แถบหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้านวลตาพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าบดบังทัศนียภาพทั้งหมด!

คุณจ้องมองข้อความเหล่านั้นสลับกับใบหน้าของเบลล่าที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก สมองประมวลผลอย่างหนักว่านี่คือความฝันหรือความจริงที่กำลังเกิดขึ้นกันแน่...