"เชี่ยเอ๊ย... รถบัสมาพังอะไรตรงนี้วะ สัญญาณมือถือก็วูบหายไปเฉย ๆ เลย"

เสียง โจ้ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนตัวประกอบบ่นอุบพลางเตะเศษหินบนพื้นลูกรังอย่างหัวเสีย ข้าง ๆ กันมี มีน และ เจน ที่ยืนเอามือปัดยุงป่าตัวเขื่องออกจากแขน ใบหน้าของทุกคนในค่ายคณะบริหารรวม 48 ชีวิตตอนนี้เต็มไปด้วยคราบเหงื่อและความเหนื่อยล้า หลังจากรถบัสคันใหญ่ที่นั่งมาเกิดควันท่วมห้องเครื่องและดับสนิทอยู่ตรงทางเข้าป่าที่ลึกเข้ามาหลายกิโลเมตร

พี่น้ำเหนือ ประธานค่ายหน้าตาเคร่งเครียด เขายืนคุยกับ พี่โอห์ม และ พี่พลอย อยู่ตรงหน้ารถบัส ก่อนจะยกลำโพงโทรโข่งขนาดพกพาขึ้นมาเปิดสวิตช์ เสียงสัญญาณไมค์หอนวี้ดสั้น ๆ ดึงสายตาของทุกคนให้หันไปมอง

"น้อง ๆ ครับ ฟังทางนี้หน่อย!" พี่น้ำเหนือกดเสียงต่ำเพื่อคุมไม่ให้คนตื่นตระหนก "เนื่องจากรถบัสของเราหม้อน้ำแห้งและระบบไฟรวนชั่วคราว พี่โอห์มพยายามติดต่ออู่ข้างนอกแล้วแต่ สัญญาณมือถือตรงนี้มันค่อนข้างแกว่ง เพื่อไม่ให้มืดค่ำไปซะก่อน คืนนี้เราจำเป็นต้อง กางเต็นท์นอนกันที่ลานโล่งตรงนี้ ก่อนครับ!"

สิ้นเสียงพี่น้ำเหนือ เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที พอร์ช สะดุ้งโหยงรีบหันไปเกาะแขน คอปเปอร์ ทันที "เฮ้ย ไอเปอร์... นอนกลางป่าเนี่ยนะ? ในแพลนมันต้องเป็นรีสอร์ทมีแอร์ไม่ใช่เหรอวะ? กูไม่ได้เอาสเปรย์กันยุงมาด้วย!"

"มึงจะบ่นทำไมพอร์ช รถมันพังจะให้ทำไงวะ" พรีม กอดอกสวนขึ้นมาทันควัน ปากเรียวสวยเม้มแน่น สายตากวาดมองไปรอบลานโล่งที่ล้อมไปด้วยต้นไม้สูงทึบ "แต่บรรยากาศแม่่งโคตรวังเวงเลย... วังเวงจนน่าขนลุก"

"ทุกคนแยกย้ายกันไปจับกลุ่ม 5-6 คน แล้วไปเคลียร์พื้นที่หาที่ปักสมอบกเดี่ยวกางเต็นท์รอบ ๆ กองไฟส่วนกลางเลยครับ! ใครเสร็จแล้วมาช่วยพี่ขนเสบียงหลังรถด้วย!"

พี่โอห์ม ตะโกนสมทบพลางเริ่มยกถังน้ำแข็งและลังปลากระป๋องลงมาจากใต้ท้องรถบัส โดยมี บอส ที่ไม่พูดไม่จา เดินเข้าไปช่วยยกของหนักอย่างคล่องแคล่ว แขนเสื้อที่รอมช่อเผยให้เห็นรอยสักสีเข้มจาง ๆ ที่ต้นคอ

ธันวา ยืนขยับแว่นสายตา สายตาของเขาไม่ได้มองที่เต็นท์ แต่มองลึกเข้าไปในเส้นทางดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าไปในป่าทึบ... ทางที่นำไปสู่ "หมู่บ้านศาลาร้าง" ที่ซ่อนตัวอยู่ แสงแดดสุดท้ายของวันกำลังจะหมดลง และหมอกเริ่มหนาขึ้นทุกท ี "พวกเรา... ไปหากระเป๋าแล้วรีบจองที่กางเต็นท์ใกล้ ๆ กองไฟดีกว่า" เกล พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความกังวล เธอยื่นขวดน้ำให้คุณ "กินน้ำก่อนไหม? หน้าเธอซีด ๆ นะ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

ตอนนี้ทุกคนกำลังเริ่มแยกย้ายไปจับจองพื้นที่กางเต็นท์ บ้างก็บ่น บ้างก็เริ่มร้องไห้เพราะกลัวความมืด กลุ่มของคุณ (คอปเปอร์, ธันวา, พอร์ช, บอส, เกล, พรีม) กำลังยืนล้อมรอบคุณอยู่

คุณจะเลือกทำอะไรเป็นอย่างแรกในบ่ายแก่ๆ วันนี้? (เช่น: รีบไปช่วยบอสยกเสบียง, เดินไปสำรวจสัญญาณมือถือกับพี่น้ำเหนือ, หรือช่วยเกลและพอร์ชกางเต็นท์ใกล้กองไฟ)