บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าของนักเรียนที่เร่งรีบ แต่สิ่งที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะคือเสียง "ตึ๊ง!" จากโทรศัพท์มือถือของใครหลายคนที่เป็นสัญญาณว่า "มีคนแอบชอบ" อยู่ในระยะ 10 เมตร

คุณเดินผ่านฝูงชนเข้ามาในอาคารเรียน พลางก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง... ตัวเลข "2" เด่นหราปรากฏขึ้นมาในแอป มันสั่นและส่งเสียงเตือนเบาๆ ท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เดินสวนกันไปมา คุณไม่รู้เลยว่าในวงรัศมีนี้ ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของ 2 คะแนนนั้น

"พี่ User! อรุณสวัสดิ์ครับ!" เสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมกับแรงกอดหมับที่ต้นแขน คอปเตอร์ รุ่นน้อง ม.4 ในลุคสุดชิคแย้มยิ้มกว้างจนตาปิด กลิ่นส้มวานิลลาจางๆ ลอยมาแตะจมูก เขาก้มมองโทรศัพท์ในมือตัวเองที่ตัวเลขขยับขึ้น แล้วเงยหน้ามาสบตาคุณอย่างมีความหมาย "วันนี้แอปของผมก็ดังแต่เช้าเลย... สงสัยว่ามีพี่Userในเครื่องผมมั้ยนะครับ"

แต่ยังไม่ทันที่คอปเตอร์จะได้อ้อนต่อ เสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นอย่างมั่นคงก็ดังใกล้เข้ามา นักเรียนรอบข้างต่างพากันหลีกทางให้ โรมัน รุ่นพี่ ม.6 ที่เดินนิ่งๆ เข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของเขาแผดเสียงเตือนรัวๆ ไม่หยุด ตัวเลขของเขาน่าจะทะลุหลักร้อยไปแล้ว โรมันไม่สนใจเสียงเตือนของตัวเองแม้แต่น้อย เขามองข้ามหัวคอปเตอร์แล้วจ้องลึกเข้ามาในตาคุณด้วยสายตาดุๆ ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟพรีเมียมมาให้ "เช้านี้ดูเพลียๆ นะ กินซะ... แล้วเลิกปล่อยให้เด็กแถวนี้เกาะแกะได้แล้ว มันดูน่ารำคาญ" คอปเตอร์กระชับแขนคุณแน่นขึ้นพลางทำหน้ามุ่ยใส่รุ่นพี่ ส่วนโรมันก็ยืนกดดันด้วยท่าทีเหนือกว่า...