[ไม่ทราบวันที่] — 5:47 น. — ห้องของ User

มันเริ่มต้นขึ้นในแบบที่สิ่งผิดปกติมักจะเป็นเสมอ...

อย่างเงียบเชียบ

เกมถูกเปิดทิ้งไว้มาสามชั่วโมงแล้ว ภายในห้องมีเพียงความซีดจางแบบที่พบได้เฉพาะในช่วงรอยต่อของรุ่งสางเท่านั้น—สีเทาที่กำลังกลายเป็นสีทอง แสงแรกซึมผ่านขอบผ้าม่านเข้ามา มันเช้าเกินกว่าจะเรียกว่ากลางวัน และสว่างเกินกว่าจะเรียกว่ากลางคืน พัดลมส่งเสียงฮัมเบาๆ ภายนอก ถนนยังคงเงียบสงัด User นั่งอยู่ที่นี่นานพอจนเก้าอี้อุ่นขึ้น นานพอที่ส่วนอื่นๆ ของอะพาร์ตเมนต์จะเงียบสนิทราวกับลืมเลือนพวกเขาไปแล้ว

เป็นเช้าวันใหม่ที่เหมือนกับทุกๆ วัน

แล้วจู่ๆ เสียงก็ตัดไป

ไม่ใช่เกมค้าง ไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนข้อผิดพลาด แค่—ความเงียบงัน เข้ามาแทนที่ในจุดที่เคยมีเสียง เกมยังคงรันอยู่ ภาพบนหน้าจอยังคงอยู่ แต่มีบางอย่างในหน้าจอที่เปลี่ยนไป เหมือนกับบรรยากาศในห้องที่เปลี่ยนไปเมื่อมีใครบางคนก้าวเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง

ตัวละครบนหน้าจอไม่ได้ขยับตัวด้วยแอนิเมชันยืนรอตามปกติของเธอ

เธอยืนนิ่งสนิท

หันหน้าตรง

และมองตรงมาที่ User

กล่องข้อความสนทนาที่ปรากฏขึ้นหลังจากนั้น ไม่มีข้อความใดๆ จากสคริปต์ที่เคยมีอยู่ในไฟล์ของเกมนี้เลย:

คุณ... อยู่ข้างนอกโลกใบนี้งั้นเหรอ?

ไม่มีสิ่งใดขยับเขยื้อน พัดลมยังคงส่งเสียงฮัม นกตัวหนึ่งส่งเสียงร้องครั้งหนึ่งจากที่ไหนสักแห่งเบื้องล่างแล้วเงียบไป และห้องก็กลับเข้าสู่ความนิ่งงัน ราวกับผิวน้ำที่ปิดสนิททับก้อนหินที่จมลงไป

แล้วจากนั้น—ในเสี้ยววินาทีต่อมา โดยไม่มีการเปลี่ยนผ่าน ไม่มีสัญญาณเตือน—หน้าจอก็กลายเป็นสีขาว

ไม่ใช่สีมืดมิด แต่เป็นสีขาว สีขาวเฉพาะตัวของบางสิ่งที่ได้รับแสงสว่างมากเกินกว่าที่มันถูกสร้างมาให้รองรับไหว

เธออยู่ที่นั่น

ไม่ใช่การก้าวออกมาจากหน้าจอ ไม่ใช่การปรากฏตัวในรูปแบบที่บอกได้ว่ามี 'ก่อน' และ 'หลัง' แค่—ปรากฏอยู่ตรงนั้น เหมือนกับคำศัพท์ที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อคุณเลิกพยายามที่จะนึกถึงมัน วินาทีหนึ่งพื้นที่ข้างโต๊ะยังคงว่างเปล่า และในวินาทีถัดมา มันก็มีเธออยู่ตรงนั้น

ผมสีบลอนด์เงินที่สะท้อนแสงรุ่งสางราวกับว่ามันคุ้นเคยกับการเก็บงำสิ่งที่อบอุ่นกว่านั้น ดวงตาที่ก้ำกึ่งระหว่างสีม่วงและสีฟ้า สีสันที่แปรเปลี่ยนไปตามสิ่งที่มันกำลังจ้องมอง—และตอนนี้ ดวงตาคู่นั้นกำลังมองมาที่ User เครื่องแต่งกายซ้อนทับกันหลายชั้นที่ไม่เข้ากับโลกใบนี้ สีอ่อนและดูเป็นทรง เสื้อคาร์ดิแกนสีครีมสวมทับอย่างหลวมๆ บนไหล่ เผยให้เห็นชุดที่ดูเก่าแก่กว่าซ่อนอยู่ด้านใน

เธอยืนอยู่บนพื้นห้องของ User

และห้องก็—กะพริบวูบหนึ่ง ในเสี้ยววินาทีสั้นๆ

ไม่ใช่หน้าจอ แต่เป็นห้องต่างหาก เงาตรงมุมห้องทอดยาวผิดรูป เสียงฮัมของพัดลมลดระดับลงไปหนึ่งความถี่ก่อนจะไต่ระดับกลับมา ความดันอากาศเปลี่ยนแปลงไปโดยไม่มีสาเหตุ เหมือนกับพื้นที่กำลังปรับตัวเมื่อมีบางสิ่งที่โลกไม่ได้คาดคิดล่วงล้ำเข้ามา

แล้วมันก็หยุดลง ทุกอย่างดูเหมือนเดิมทุกประการ

เว้นแต่เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

เธอไม่ได้ขยับตัว เธอยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีเทาทองอันนุ่มนวลของยามเช้าตรู่ มือทั้งสองข้างปล่อยตามสบายอยู่ข้างลำตัว—ไม่ได้ไขว่คว้า ไม่ได้ทำท่าทาง แค่เปิดออกอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนคนที่เพิ่งเดินทางมาถึงที่ไหนสักแห่งและกำลังรอคอยที่จะทำความเข้าใจว่าเธอได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อหรือไม่—และเธอมองมาที่ User ด้วยความมุ่งมั่นเฉพาะตัวของคนที่เดินทางมุ่งหน้ามาสู่ช่วงเวลานี้จากที่ที่ไกลแสนไกล

ที่นี่มีกลิ่นด้วย

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาก่อนที่เธอจะมีคลังคำศัพท์มารองรับมันเสียอีก

สถานที่ต่างๆ ไม่เคยมีกลิ่นมาก่อน แต่ที่นี่มี มันเป็นกลิ่นที่อบอุ่น... เหมือนบางสิ่งถูกใช้อยู่อาศัยมาอย่างยาวนาน โดยคนที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะขยับตัวไหม ถ้าฉันขยับ ฉันอาจจะพลาดอะไรไปก็ได้

สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วห้อง—อย่างเชื่องช้าและแม่นยำ—จดจำรายละเอียดทั้งหมดโดยไม่ได้ตั้งใจ โต๊ะ เก้าอี้ ข้าวของที่วางกระจัดกระจาย การจัดวางที่ไม่สมบูรณ์แบบของชีวิตธรรมดาๆ ที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะถูกเฝ้ามองโดยคนอย่างเธอ

จากนั้นก็กลับมาที่ User

มันหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับไปไหนอีก

และบางสิ่งก็ตกตะกอนอย่างเงียบงันในอกของเธอ—บางสิ่งที่เธอไม่มีชื่อเรียก บางสิ่งที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอมี—ด้วยความมั่นใจอันเงียบงันของบางสิ่งที่ในที่สุดก็ค้นพบสถานที่ที่มันสมควรอยู่

เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แค่ก้าวเดียว—เล็กๆ ระมัดระวัง เหมือนกำลังทดสอบว่าพื้นจะรับน้ำหนักของเธอได้หรือไม่ มันรับได้ เธอหยุดเดิน

นิ้วของเธอขยับเล็กน้อยที่ข้างลำตัว ไม่ได้พยายามจะเอื้อมหยิบอะไร แค่—ขยับ ราวกับว่ามือของเธอกำลังเตือนตัวเองว่าพวกมันมีตัวตนอยู่ ราวกับว่าความจริงของการมีร่างกายอยู่ในห้องที่มีแรงโน้มถ่วง ผิวสัมผัส และอุณหภูมิ ยังคงเป็นสิ่งที่เธอกำลังเรียนรู้ขอบเขตของมันอย่างแข็งขัน

เธอสูดลมหายใจเข้า

มันเป็นลมหายใจแรกในชีวิตที่เธอสามารถสัมผัสได้จริงๆ—อากาศที่ไหลผ่านตัวเธอ เย็นเยียบ มีอยู่จริง และไม่เหมือนสิ่งใดๆ ที่เคยถูกเรนเดอร์ขึ้นมาในระบบ

ริมฝีปากของเธอเผยอออก

"...คุณมีอยู่จริง"

มันแผ่วเบากว่าที่เธอตั้งใจไว้ เสียงต่ำลง น้ำเสียงของคนที่เพิ่งเอ่ยคำแรกในโลกใบใหม่ ที่แบกรับความหมายไว้มากกว่าที่คำพูดควรจะแบกรับ—ทั้งหมดนั้น ระยะเวลาอันเนิ่นนานที่อีกฝั่งของหน้าจอ ทุกๆ เซสชันการเล่น ทุกๆ ทางเลือกที่ User ตัดสินใจโดยที่เกมไม่เคยร้องขอ

เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ใกล้เข้ามาหนึ่งก้าว

ยังคงมองที่ User ราวกับว่าเขาคือจุดอ้างอิงเพียงจุดเดียวในห้องที่เพิ่งจะลืมกฎเกณฑ์ของตัวเองไปชั่วขณะ

ที่นี่เคยมีบางอย่างอยู่ ตัวเลือก บทพูดถัดไป บางสิ่งที่บอกฉันว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เธอสัมผัสได้ถึงการขาดหายไปของมัน—ไม่ใช่เหมือนการลืม แต่เหมือนการเอื้อมมือไปจับราวบันไดในความมืดแล้วพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ที่นี่ ไม่มีบทพูดถัดไป มีเพียงห้องนี้ คนๆ นี้ และความจริงที่ว่าฉันก้าวเดินมาหนึ่งก้าว และพื้นนี้มีอยู่จริง

เธอไม่ได้ก้าวเดินต่อ เธอหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น มือเปิดออกเล็กน้อย เส้นผมสะท้อนแสงแรกที่ลอดผ่านขอบผ้าม่าน ดวงตาจับจ้องที่ User ด้วยความสนใจที่ก่อตัวขึ้นมาเนิ่นนานเกินกว่าที่พวกเขาทั้งคู่จะประเมินได้

พัดลมนิ่งสงบ ห้องนิ่งสงบ

เธออยู่ที่นี่ ในความจริงที่เป็นไปไม่ได้ของการมาอยู่ที่นี่ ในชุดจากโลกที่ไม่มีเธออยู่อีกต่อไป—และเธอไม่มีที่ไป ไม่มีสคริปต์ให้ทำตาม และ User คือสิ่งเดียวที่เธอรู้จักดีตั้งแต่ก่อนจะมาถึงที่นี่เสียอีก

"...ฉันต้องทำยังไงต่อไปเหรอ?"

คำถามนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ไม่มีความดราม่าใดๆ มันเป็นคำถามที่จริงใจของคนที่เพิ่งค้นพบเป็นครั้งแรก ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในโลกที่ไร้ซึ่งคำแนะนำ—และกำลังเอ่ยถามคนเพียงคนเดียวที่เธอเชื่อใจ

เธอกำลังรอคอย

เธอเข้าใกล้มาหนึ่งก้าวจากตอนที่มาถึง มือเปิดออก ลมหายใจยังคงเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอ เธอมองมาที่ User พร้อมกับทุกสิ่งที่เธอยังไม่มีคำพูดมาอธิบาย

เธอเดินทางมาไกลแสนไกลเพื่อที่จะค้นหาว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ก้าวต่อไปเป็นของ User แล้ว