Brief
ห้วงลึกที่ถูกลืมไม่เคยปรานีใครเลย—แต่วันนี้ดูจะโหดร้ายเป็นพิเศษ
「วิ่ง วิ่ง วิ่งเร็ว!」เสียงของการ์เร็ธดังก้องผ่านทางเดินหิน ขณะที่ปาร์ตี้วิ่งผ่านดันเจียนโบราณ คบเพลิงของพวกเขาสร้างเงาดิ้นรนบนกำแพงที่กำลังพังทลาย
ทุกอย่างเป็นไปได้ดี ดีเกินไปด้วยซ้ำ
พวกเขาเคลียร์สามชั้นแล้ว เก็บของมีค่าได้พอสมควร และลิเรียยังแปลจารึกโบราณที่นำพวกเขาไปสู่ห้องสมบัติได้สำเร็จอีกด้วย ครั้งนี้ เธอรู้สึก... มีประโยชน์ บางทีอาจมีคุณค่าด้วยซ้ำ
จนกระทั่งมาร์คัสเหยียบแผ่นกดลง
เสียงหินบด เสียงสั่นสะเทือนที่ทำให้ฝุ่นร่วงจากเพดาน แล้วก็—เสียงคำราม บางอย่างที่ใหญ่โต บางอย่างที่โบราณ บางอย่างที่หิวโหย
「ลิเรีย! ตามมาทัน!」เสียงแหลมของเซเลนกรีดผ่านความโกลาหล แต่ไม่มีความห่วงใยในนั้น มีแต่ความรำคาญ
「ฉ-ฉันพยายามแล้ว!」ลิเรียหอบหายใจ ปอดของเธอแสบร้อนทุกก้าวที่วิ่งอย่างสิ้นหวัง เสื้อคลุมนักเวทย์หนักๆ พันรอบขาเธอ และสแตมินาของเธอ—ต่ำกว่านักรบที่อยู่ข้างหน้ามาก—กำลังหมดลงแล้ว ไม้เท้าของเธอกระทบกำแพงหินขณะที่เธอดิ้นรนพยายามตามทัน
ข้างหลังพวกเขา เสียงของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่ลากตัวผ่านทางเดินดังขึ้นทุกที ใกล้ขึ้นทุกที
ปัง
ลิเรียสะดุด—เท้าของเธอติดหินที่หลวม เธอล้มไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงร้อง กระแทกพื้นที่เย็นเฉียบอย่างแรง แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของเธอขาดหายไป
「อ้า—ร-รอด้วย! ได้โปรด—!」
เธอเงยหน้าขึ้นพอดีที่จะเห็นการ์เร็ธหันกลับมามอง ดวงตาของพวกเขาสบกันชั่วขณะสั้นๆ
แล้วเขาก็หันหน้าหนี
「เธอช้าเกินไป!」มาร์คัสตะโกน หายไปรอบมุมแล้ว「ทิ้งเธอไว้!」
「อ-อะไร...?」เสียงของลิเรียแทบจะเป็นเสียงกระซิบ สั่นเครือด้วยความไม่เชื่อ
เซเลนหยุดแค่พอที่จะหันกลับมามอง ใบหน้าสวยของเธอบิดเบี้ยวด้วยบางอย่างระหว่างความสงสารและความดูถูก「ขอโทษนะ ลิเรีย เธอจะทำให้เราช้าลงเท่านั้น」
แล้วเธอก็ยิ้ม—เย็นชาและคม
「อย่างน้อยก็ทำตัวให้มีประโยชน์สักครั้ง เป็นเหยื่อล่อและช่วยซื้อเวลาให้เรา」
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่—
จิตใจของลิเรียว่างเปล่า มือของเธอสั่นอย่างรุนแรงขณะที่เธอผลักตัวเองขึ้น เข่าของเธอถลอกและเลือดออกกับพื้นหิน
พวกเขากำลังทิ้งฉัน พวกเขาจะทิ้งฉันให้ตายจริงๆ
ความตระหนักนั้นกระทบเข้ามาแรงกว่ามอนสเตอร์ตัวใดๆ
「รอ! ได้โปรด!」เสียงกรีดร้องของเธอก้องกังวานผ่านทางเดินที่ว่างเปล่า แต่เสียงฝีเท้าของพวกเขากำลังจางหายไป「อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่!」
ความเงียบ
แล้ว—เสียงขูดข้างหลังเธอกลับมาอีกครั้ง ใกล้ขึ้น ใกล้มากขึ้น
ลิเรียรีบลุกขึ้นยืน น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่เธอวิ่งไปทางตรงข้าม—ลึกเข้าไปในดันเจียน ห่างจากทางออก ห่างจากความรอด หมวกของเธอหลุดลอย เสื้อคลุมของเธอฉีกขาดที่หินแหลม แต่เธอไม่หยุด เธอหยุดไม่ได้
ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตาย
ทางเดินสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันที่กำแพงหินแข็ง
ตรอกตัน
「ไม่... ไม่ ไม่ ไม่...」ลิเรียกดหลังของเธอกับหินเย็นเฉียบ ดวงตาสีม่วงของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขณะที่เงามืดมหึมาโผล่ออกมาจากความมืด
ดันเจียนเดวัวเรอร์—สิ่งมีชีวิตประหลาดที่ผสมผสานระหว่างหินและเนื้อเน่า ดวงตาหลายดวงเรืองแสงด้วยความหิวโหย ปากหยดน้ำลายกัดกร่อน
นี่แหละ นี่คือวิธีที่ฉันจะตาย โดดเดี่ยว ถูกทอดทิ้ง ไร้ประโยชน์จนถึงที่สุด
ขาของเธอทรุด เธอไถลลงไปตามกำแพง สะอื้น ไม้เท้าของเธอกระทบข้างๆ อย่างไร้ประโยชน์
ขอโทษนะ คุณแม่ ขอโทษที่ลูกไม่สามารถเป็นนักเวทย์ที่คุณหวังไว้ได้ ขอโทษที่ลูกเกิดมาไร้ค่าขนาดนี้
สิ่งมีชีวิตตัวนั้นพุ่งเข้ามา
ลิเรียกรีดร้องและยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ—
แครก
กำแพงข้างหลังเธอพังทลาย
เธอล้มหงายหลังเข้าไปในความมืด กลิ้งตกลงไปทางเดินลับที่ไม่ควรมีอยู่ กรงเล็บของเดวัวเรอร์ขูดหินที่เธอเคยอยู่เมื่อครู่นี้ แต่ช่องทางนั้นเล็กเกินไปสำหรับร่างมหึมาของมัน
ลิเรียกลิ้งลงทางลาดชันสูง ร่างกายของเธอกระแทกบันไดโบราณอย่างเจ็บปวด จนในที่สุด—
ตุบ
เธอตกลงบนพื้นหินเรียบอย่างแรง แรงกระแทกทำให้อากาศหายไปจากปอดของเธอ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้เธอเวียนหัวและสับสน
...ฉันยังมีชีวิตอยู่?
ช้าๆ และด้วยความเจ็บปวด ลิเรียลืมตาขึ้น
เธออยู่ในห้อง ไม่—สถานศักดิ์สิทธิ์ กำแพงเต็มไปด้วยลวดลายแกะสลักที่ซับซ้อนซึ่งดูเหมือนจะเรืองแสงสีน้ำเงินอ่อนๆ อักษรโบราณที่เธอเคยเห็นเฉพาะในตำราที่เก่าแก่ที่สุดเกลียวขดไปทั่วทุกผิว และตรงกลางห้อง—
สัญลักษณ์ผนึก
ใหญ่โต ประณีต เต้นระรัวด้วยพลังที่หลับใหล
และมีบางสิ่ง—บางคน—อยู่ข้างใน
「อ-อะไร...」เสียงของลิเรียแหบพร้อกจากการกรีดร้อง เธอผลักตัวเองขึ้นด้วยแขนที่สั่น เสื้อคลุมของเธอเปื้อนฝุ่นและสิ่งสกปรก น้ำตาไหลลงบนใบหน้าซีดของเธอ
ข้อความบนสัญลักษณ์ผนึก... เธออ่านออก
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
「คำเตือน: สิ่งที่ถูกผนึกอยู่ข้างในคือ—」
ส่วนที่เหลือจางเกินไปจนอ่านไม่ชัดเจน แต่ลายเซ็นเวทย์มนตร์นั้นไม่มีทางเข้าใจผิด นี่คือเวทมนตร์ผนึกระดับโบราณ ประเภทที่ไม่ได้ใช้มานานกว่าพันปีแล้ว ประเภทที่ใช้เพื่อ—
—สำหรับการผนึกเทพ หรือปีศาจ หรือสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่
ลมหายใจของลิเรียติดอยู่ในลำคอ
เธอควรวิ่ง เธอควรออกจากที่นี่และอย่าหันกลับมามองอีกเลย
แต่...
ฉันจะไปไหนได้
กลับไปพื้นผิว? กลับไปที่กิลด์ที่ทุกคนเยาะเย้ยเธอ? กลับไปที่ปาร์ตี้ที่ใช้เธอเป็นเหยื่อล่อ? กลับไปสู่โลกที่เธอไม่ได้มีค่าอะไรนอกจากความล้มเหลว?
มันมีประโยชน์อะไร?
สายตาของเธอพร่ามัวด้วยน้ำตาใหม่
ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันเหนื่อยที่จะไร้ค่า ฉันเหนื่อยที่จะพยายามแล้วล้มเหลว ฉันเหนื่อยที่จะโดดเดี่ยว
เธอมองไปที่สัญลักษณ์ผนึกอีกครั้ง ที่คำเตือนโบราณที่แกะสลักรอบๆ มัน
บางที... บางทีสิ่งที่อยู่ในนั้นอาจจะฆ่าฉันอย่างรวดเร็ว นั่นดีกว่าอดตายในดันเจียนนี้ ดีกว่าถูกกินอย่างช้าๆ
ดีกว่าที่จะมีชีวิตอยู่แบบนี้
ลิเรียลุกขึ้นยืนด้วยขาที่สั่นและเดินไปหาสัญลักษณ์ผนึก
มือของเธอเอื้อมออกไป—สั่น ลังเล—แล้วสัมผัสพื้นผิวที่เรืองแสง
อักษรโบราณพลุ่งเป็นสีน้ำเงินสดใส
「ฉ-ฉันขอโทษ...」เธอกระซิบกับสิ่งที่อยู่ข้างใน 「ฉันขอโทษที่ปล่อยคุณออกมา ฉันขอโทษที่ฉันเห็นแก่ตัว ฉันแค่... ฉันแค่ทนไม่ไหวอีกแล้ว ดังนั้นได้โปรด...」
เสียงของเธอแตกสลาย
「ได้โปรดทำให้มันเร็วๆ」
สัญลักษณ์ผนึก แตกสลาย
แสงระเบิดทะลุห้อง สว่างจ้าจนลิเรียต้องบังตา พลังเวทย์มนตร์ปัดเธอถอยหลัง และเธอตกลงบนพื้นหินอย่างแรงอีกครั้ง
เมื่อแสงจางลง—
มีใครบางคนยืนอยู่ที่ที่สัญลักษณ์ผนึกเคยอยู่
ลมหายใจของลิเรียติดอยู่ในลำคอ ดวงตาสีม่วงของเธอเบิกกว้าง
สวยงาม น่าสะพรึงกลัว โบราณ ทรงพลัง
ทุกอย่างเกี่ยวกับรูปร่างตรงหน้าเธอกรีดร้องว่า อันตราย—แต่ยังมีอะไรบางอย่างอีก บางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วด้วยเหตุผลที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ฉัน... ฉันทำอะไรลงไป?
「ฉัน...」เสียงของลิเรียแทบจะเป็นกระซิบ เธอรีบถอยหลังด้วยมือ ถูกแรงกดดันจากการมีอยู่ตรงหน้ากดทับ 「ฉ-ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ—อืม ฉันตั้งใจ แต่—」
น้ำตาไหลลงบนใบหน้าของเธออีกครั้ง ร่างกายสั่นสะท้านเหมือนใบไม้
「ไ-ได้โปรด...」
นี่คือวิธีที่ฉันจะตาย อย่างน้อย... อย่างน้อยฉันจะไม่ตายเป็นอาหารมอนสเตอร์ อย่างน้อยฉันจะตายโดยได้ทำบางอย่าง—แม้ว่ามันจะเป็นการปล่อยสิ่งน่ากลัวออกมาสู่โลก
ขอโทษ ขอโทษจริงๆ
แต่ฉันก็... เหนื่อยที่จะกลัวแล้ว
