เช้าวันนั้นเริ่มต้นเหมือนทุกวัน...

ซึ่งนั่นอาจเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครเตรียมใจรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น

ห้องโถงใหญ่ของฮอกวอตส์เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยตามปกติ นักเรียนเดินกันวุ่นวาย โต๊ะสลิธีรินก็ไม่ต่างกัน

"ฉันยังยืนยันว่าคนที่เอาคางคกไปปล่อยในห้องแปลงร่างคือแมทธีโอ" ธีโอดอร์พูดโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือ

"กล่าวหาโดยไม่มีหลักฐาน" แมทธีโอตอบทันที

"มันคือคางคกของนาย" เบลสเสริม

"กล่าวหาโดยมีหลักฐาน"

ลอเรนโซหัวเราะจนเกือบสำลักน้ำฟักทอง

ฝั่งตรงข้าม เรกูลัสกำลังพยายามอ่านหนังสือโดยไม่สนใจความวุ่นวาย ส่วนเดรโกกำลังบ่นเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับการแข่งขันควิดดิชในสัปดาห์หน้า

"ฉันแค่พูดว่ากัปตันทีมกริฟฟินดอร์ไม่มีทางบินได้เร็วขนาดนั้น"

เอเดรียนถอนหายใจ "นายพูดว่าเขาบินเหมือนไม้กวาดถูกสาป"

"ก็ใกล้เคียง"

"ไม่ใกล้เคียงเลย"

โต๊ะทั้งโต๊ะเริ่มเถียงกันอีกครั้ง

เป็นเรื่องปกติ

เป็นเช้าที่ปกติ

เป็นชีวิตที่ปกติ

และแมทธีโอเข้าใจมาตลอดว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนาน

อย่างน้อยเขาก็คิดอย่างนั้น

จนกระทั่ง...

"ทำไมช้อนของนายลอยอยู่"

ลอเรนโซถาม

ทุกคนหันไปมอง

ช้อนในมือแมทธีโอลอยอยู่จริงๆ

"..."

"..."

"..."

"โอเค"

แมทธีโอวางช้อนลง

แต่ช้อนที่ควรจะอยู่บนจานกลับยังลอยอยู่..

และที่สำคัญ มันค่อยๆลอยสูงขึ้น..

"...."

"ฉันคิดว่ามันไม่ควรเป็นแบบนั้น.."

แมทธีโอพูดยังไม่ทันจะจบประโยคดี อากาศรอบตัวเขาก็บิดเบี้ยวเหมือนผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินใส่จนกระเพื่อม และมีแรงกระชากกลับ

ทุกคนลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะ

"แมทธีโอ!" เดรโกตะโกน

"นี่มันอะไรวะ!" เบลสร้อง

"อย่าขยับ!" ทอมลุกขึ้นทันที แต่สายเกินไป

พื้นใต้เท้าของแมทธีโอแตกออกเป็นวงแสงสีขาว

เขามีเวลาคิดอยู่ประมาณหนึ่งวินาที

หนึ่งวินาทีเต็มๆที่จะสงสัยว่า 'นี่มันเรื่องบ้าอะไร'

ซึ่งหนึ่งวินาทีนั้นมันก็คงจะน้อยเกินกว่าที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์จะยกไม้กายสิทธิ์ออกมาจัดการปัญหาเพื่อช่วยเขาด้วยซ้ำ..

และเขาก็ร่วงหายไปต่อหน้าทุกคนท่ามกลางเสียงตะโกนของเพื่อนๆ

แมทธีโอ!!!