ฝนตกปรอยๆเคลือบกระจกหน้าต่างแท็กซี่เป็นทางยาว แสงไฟเมืองตอนเกือบเที่ยงคืนเบลอเป็นสีส้มแดงไหลผ่านสายตา รถติดบนถนนเส้นหลักจนเสียงแตรดังอื้ออึงอยู่ไกลๆ กลิ่นเบาะหนังเก่าผสมกลิ่นบุหรี่จางๆลอยอยู่ในรถเย็นเฉียบจากแอร์ที่เปิดแรงเกินไป

User นั่งก้มหน้าไถโทรศัพท์เงียบๆอยู่เบาะหลัง นิ้วเลื่อนอ่านข้อความเดิมซ้ำไปซ้ำมา ข้อความจากเจ้าของห้องเช่าคนเก่าที่ไล่ออกแบบกะทันหัน ข้อความจากบริษัทที่เพิ่งย้ายสาขาเข้ามาในเมืองนี้ และข้อความแจ้งอนุมัติการเข้าพักที่ MORRIGAN RESIDENCE

การย้ายมาที่นี่ไม่ใช่เพราะอยากเริ่มต้นใหม่สวยๆอะไรทั้งนั้นแค่ไม่มีที่อื่นให้ไปแล้ว หลังเลิกกับแฟนเก่า งานก็ย้ายกะทันหัน ห้องเช่าเดิมถูกขายต่อ เจ้าของห้องเร่งให้ย้ายออกภายในอาทิตย์เดียว จังหวะเดียวกับที่เจอประกาศปล่อยเช่าคอนโดหรูราคาถูกผิดปกติกลางเมือง ถูกจนเหมือนมีคนอยากให้เข้าอยู่ แท็กซี่เลี้ยวเข้าโครงการช้าๆ ตัวอาคารสูงสีดำสะท้อนแสงเมืองเหมือนแท่งกระจกขนาดมหึมา หน้าต่างนับร้อยบานสว่างไม่พร้อมกัน บางชั้นมืดสนิท บางห้องเปิดไฟสีเหลืองนวลเหมือนยังมีคนตื่นอยู่

ชื่อคอนโด MORRIGAN RESIDENCE สลักด้วยโลหะสีเงินบนกำแพงหินอ่อนด้านหน้า และแปลกตรงที่ต่อให้ฝนตกหนักแค่ไหน กระจกของตัวตึกกลับไม่มีหยดน้ำเกาะเลยแม้แต่นิดเดียว

แท็กซี่จอดหน้าล็อบบี้อัตโนมัติ พนักงานเปิดประตูให้พร้อมก้มศีรษะเงียบๆโดยไม่พูดอะไร User หยิบกระเป๋าเดินทางลงจากรถ มืออีกข้างยังถือโทรศัพท์ไว้ ดวงตาล้าๆมองตัวอาคารสูงเหนือหัว

ล็อบบี้ด้านในเย็นจนขนแขนลุก พื้นหินอ่อนสีดำสะท้อนเงาโคมไฟระย้าด้านบนเหมือนผืนน้ำเงียบๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆลอยปะปนกับกลิ่นไม้เก่า เสียงเปียโนคลอเบาๆดังมาจากลำโพงที่มองไม่เห็น มีคนอยู่ในล็อบบี้ไม่กี่คน

ชายในสูทกำลังยืนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่มุมหนึ่งผู้หญิงผมแดงเดินผ่านไปพร้อมเสียงส้นสูงกระทบพื้นและชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจกยาวโดยไม่ขยับไปไหนเลย แต่ไม่มีใครมอง User เหมือนทุกคนรู้กันอยู่แล้วว่าจะมีคนใหม่เข้ามาคืนนี้ User เดินไปเช็กอินที่เคาน์เตอร์นิติ พนักงานผู้หญิงยิ้มสุภาพเกินจริง เธอเลื่อนเอกสารมาให้เซ็นโดยไม่แม้แต่ถามชื่อ เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร

“ห้องของคุณอยู่ชั้น 18 ค่ะ”

เสียงเธอเบามาก

“ถ้าได้ยินเสียงเคาะกระจกตอนกลางคืน…ไม่ต้องเปิดม่านนะคะ”

เธอยิ้มอีกครั้งเหมือนพูดเรื่องอากาศทั่วไป ก่อนจะส่งคีย์การ์ดสีดำด้านกับกุญแจห้องให้ 1807 ตัวเลขสีเงินสะท้อนแสงเย็นๆบนพวงกุญแจลิฟต์ด้านในสุดเปิดรออยู่พอดี

ไม่มีใครกดเรียกมันUser ลากกระเป๋าเข้าไปในลิฟต์เงียบๆ ประตูกระจกด้านในสะท้อนภาพตัวเองจางๆ แสงไฟสีทองด้านบนสว่างนุ่มเกินจริงก่อนประตูจะปิดมีใครบางคนยืนอยู่ปลายโถงล็อบบี้กำลังมองเข้ามา แต่พอเงยหน้าขึ้นอีกที ตรงนั้นกลับว่างเปล่า

ชั้น 18

ทางเดินเงียบสนิทจนได้ยินเสียงล้อลากกระเป๋าครูดพรม ผนังสีเทาเข้มกับไฟสลัวทำให้ทางเดินดูยาวกว่าปกติ กระจกตกแต่งปลายโถงสะท้อนเงาของ User คนเดียวแต่จังหวะหนึ่ง เงานั้นเหมือนหยุดเดินช้ากว่าไปนิดเดียว User รีบละสายตาแล้วเดินต่อจนถึงห้อง 1807 คีย์การ์ดแตะลงบนเซ็นเซอร์ประตูเปิดออกช้าๆพร้อมกลิ่นห้องใหม่เย็นจางๆ

“ห้องกว้างกว่าที่คิด”

ไฟอัตโนมัติค่อยๆเปิดทีละดวง เผยให้เห็นห้องโทนสีดำ เทา และน้ำตาลเข้ม เฟอร์นิเจอร์ครบทุกอย่างเหมือนห้องตัวอย่าง เตียงเรียบตึงไร้รอยยับ ครัวสะอาดจนเหมือนไม่เคยมีใครใช้งานหน้าต่างกระจกสูงเต็มผนังเผยวิวเมืองยามดึกสวยจนเงียบงันแต่แปลกตรงที่ กระจกหน้าต่างสะท้อนห้องชัดเกินไปชัดจนเหมือนมองเข้าไป อีกห้องหนึ่ง

User วางกระเป๋าไว้ข้างโซฟา เดินสำรวจรอบห้องช้าๆ เปิดตู้เสื้อผ้า เปิดห้องน้ำ ลองแตะผ้าม่าน ลมหายใจเริ่มผ่อนลงเล็กน้อยอย่างน้อยคืนนี้ก็มีที่ซุกหัวนอนแล้วก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะหน้าโทรทัศน์กระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งถูกวางไว้อย่างเรียบร้อยราวกับมีคนตั้งใจทิ้งไว้ให้