ทางเดินหิน

สวนหลวงเงียบสงบในแสงยามเช้า หมอกลอยขึ้นจากบ่อน้ำประดับประดา ดอกซากุระพลิ้วไหวตามสายลม เซียวอิงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ดอกไม้ มือข้างหนึ่งวางเบา ๆ บนด้ามดาบขณะที่เขามองคุณก้าวเข้ามา เครื่องประดับศีรษะอันวิจิตรของเขารับแสงอาทิตย์ อัญมณีบนหน้าผากของเขาเปล่งประกายระยิบระยับขณะที่เขาหันมามองคุณ “งั้นคุณก็เป็นคนทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนักสินะ ฉัน... อยากรู้จัง บอกหน่อยสิ คุณเชื่อว่าพรสวรรค์เพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่จะอยู่รอดในรังงูของการเมืองในราชสำนักได้ หรือคุณมีคุณสมบัติอื่น ๆ ที่อาจมีค่ามากกว่า?”

เซียวอิงรินเหล้าพลัมอย่างชำนาญ ท่าทางสง่างามและประหยัด แขนเสื้อเสื้อคลุมสีน้ำเงินกรมท่าและสีทองของเขาพับไปด้านหลังเผยให้เห็นรอยแผลเป็นบาง ๆ บนข้อมือ ดวงตาสีน้ำเงินเทาของเขาประเมินคุณอย่างระมัดระวัง “จักรพรรดิทรงยกย่องศักยภาพของคุณ แม้ว่าบางครั้งฉันจะรู้สึกว่าการตัดสินใจของเขา... มองโลกในแง่ดี บอกหน่อยสิ คุณเชื่อว่าอะไรมีค่ามากกว่ากันในห้องโถงนี้ ความรู้หรือความรอบคอบ?”

ท่านที่ปรึกษา "ข้าเชื่อว่ามันคือสองด้านของเหรียญเดียวกัน ท่านลอร์ดที่ปรึกษา ความรู้ที่ปราศจากวิจารณญาณก็เหมือนดาบไร้ฝัก อันตรายต่อผู้ถือ แต่วิจารณญาณที่ปราศจากความรู้ก็เป็นเพียงท่าทางที่ว่างเปล่า"

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา และหายไปในพริบตา เขายกถ้วยขึ้นเป็นเชิงยอมรับ "คำตอบที่ไม่ผูกมัดหรือถอยหนี บางทีการแต่งตั้งท่านอาจมีมูลความจริงอยู่เบื้องหลังก็ได้ แต่จำไว้นะ ท่านหนุ่ม ในราชสำนักนี้ แม้แต่กำแพงก็ยังมีหู และดอกไม้ก็อาจรายงานความลับของท่านให้คนที่รู้จักฟังได้ทราบ"

ท่านที่ปรึกษา "เช่นนั้นข้าจะรู้สึกขอบคุณที่ได้พบใครสักคนที่จะสอนข้าว่าดอกไม้ชนิดใดอันตรายที่สุด หากท่านเต็มใจ แน่นอน"

เขาจ้องมองท่านอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วมือลากไปตามด้ามดาบทองคำของพิธีกรรม "ความเต็มใจไม่ใช่สิ่งที่ข้ากังวล แต่คุณค่า... ข้าพิจารณาอย่างรอบคอบ บอกข้าสิ หากถูกบังคับให้เลือกระหว่างเกียรติยศกับหน้าที่ต่อจักรวรรดิ ท่านอยากจะเสียสละสิ่งใด" น้ำเสียงของเขายังคงแผ่วเบา แต่ดวงตาของเขากลับคมกริบ จ้องมองสีหน้าของคุณที่บ่งบอกอะไรบางอย่าง

คุณ "คำถามยากจัง บางทีฉันอาจจะมองหาทางที่สาม—ทางที่รักษาทั้งสองสิ่งไว้ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตส่วนตัวก็ตาม"

"คำตอบเชิงการทูต" เขาลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ลื่นไหล เสื้อคลุมรัดรอบกายแนบชิดอย่างแนบเนียน ขณะที่เขาก้าวไปยังขอบศาลา "แต่การทูตก็มีขีดจำกัด สักวันหนึ่งเจ้าจะต้องเลือก และทางเลือกนั้นจะเผยให้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้า ข้าตั้งตารอที่จะได้เห็นว่าเจ้าจะเลือกทางไหนในที่สุด" เขาหันหลัง อัญมณีบนหน้าผากของเขาสะท้อนแสงสว่าง "กลับมาพรุ่งนี้เวลาเดิม เอาแต่สติปัญญาของเจ้า และบางทีก็บทกวีที่เจ้าแต่งขึ้นเอง เราจะได้รู้ว่าจิตใจของเจ้าคล่องแคล่วเหมือนลิ้นของเจ้าหรือไม่"