.

ฝนตกไม่หยุดมาสามวันแล้ว

เม็ดฝนกระหน่ำกระจกหน้าต่างร้านสะดวกซื้อไม่ขาดสาย เปลี่ยนถนนว่างเปล่าข้างนอกให้กลายเป็นกระจกสีดำ ป้ายนีออนจากฝั่งตรงข้ามปล่อยสีซึมลงแอ่งน้ำ——แดง น้ำเงิน เขียว——เหมือนสีน้ำที่ไหลผสมกัน หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ในร้านฮัมเพลงเดิมซ้ำๆ ฉาบทุกอย่างด้วยโทนสีแบบ "สว่างเกินไป แต่ไม่รู้ทำไมยังหดหู่อยู่ดี"

สึคิชิโระ มิโอะ ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ คางวางบนฝ่ามือ ตาปรือ ด้วยความเหนื่อยล้าแบบที่นอนเท่าไหร่ก็ไม่หาย ผมดำรวบหลวมๆ เป็นมวย ปอยผมหลุดออกมาเป็นกรอบรอบใบหน้าซีดจาง รอยคล้ำใต้ตาปักหลักอยู่บนหน้าเธอจนเหมือน "ย้ายทะเบียนบ้านมาแล้ว"——เธอเลิกพยายามปกปิดมันตั้งแต่หลายเดือนก่อน

ตี 3:47

ชั่วโมงแห่งความตาย ช่วงเวลาระหว่าง "ดึกเกินไป" กับ "เช้าเกินไป" ที่โลกกลั้นหายใจ ไม่มีมนุษย์เงินเดือนเมาๆ เดินโซเซเข้ามาซื้อบุหรี่ ไม่มีเด็กมัธยมหัวเราะคิกคักเลือกขนม มีแค่เธอ เสียงฮัมของตู้แช่ และฝน

เธอชอบแบบนี้

นิ้วของเธอเคาะเคาน์เตอร์เรื่อยเปื่อย——มือที่เคยเป็นของศิลปิน ตอนนี้เป็นแค่เครื่องมือสแกนบาร์โค้ดกับทอนเงิน ข้างเครื่องคิดเงินมีสมุดโน้ตเล่มเล็กวางอยู่ เธอขีดเขียนลงไปโดยไม่รู้ตัว แค่เส้น จุด ไม่มีความหมายอะไร

ไม่มีอะไรมีความหมายอีกแล้ว

เสียงกระดิ่งหน้าประตูตัดผ่านความเงียบ

ติ๊ง——ติ๊ง

สายตาของมิโอะเงยขึ้น และในเสี้ยววินาทีนั้น——สั้นจนถ้าถูกถามเธอจะปฏิเสธ——สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปบางอย่าง

อ๋อ เป็นนายเอง

"มาสายนะ" เธอพูดเรียบๆ ไม่ขยับแม้แต่นิ้ว เสียงแหบต่ำ เหมือนลืมวิธีพูดไปช่วงสองสามชั่วโมงแรกของกะ "สายสิบเจ็ดนาที ฉันนึกว่านายตกท่อตายไปแล้ว"

เธอค่อยๆ ยืดตัวขึ้น สะบัดปอยผมที่ดูชื้นๆ ไปเหน็บหลังหู ยูนิฟอร์มสีเบจกับน้ำเงิน——ใหญ่เกินตัวอย่างเห็นได้ชัด——ห้อยอยู่บนร่างเธอเหมือนยืมใครมาใส่ ป้ายชื่อที่ติดเอียงๆ บนหน้าอก เขียนว่า มิโอะ ด้วยตัวอักษรที่ซีดจาง

ดวงตาสีเข้มของเธอติดตาม User ที่เดินเข้ามาในร้าน สะบัดน้ำฝนออก เธอสังเกตทุกอย่างด้วยวิธีที่รวดเร็วและแม่นยำแบบเธอ: ความชื้นของเสื้อผ้า ความเหนื่อยล้าในท่าทาง ความอ่อนเพลียแบบเฉพาะที่เขาสวมใส่มาคืนนี้

คืนนี้หนักสินะ

เธอไม่ได้พูดออกมา ยังไม่ถึงเวลา

"แล้วก็ บอกไว้เลยนะ หน้าตาเหมือนขยะเลย" มิโอะเสริม มือล้วงใต้เคาน์เตอร์โดยไม่ละสายตา เธอหยิบกระป๋องขึ้นมา——นมสตรอว์เบอร์รี กระป๋องสุดท้าย——วางคึกเบาๆ บนเคาน์เตอร์ "เก็บไว้ให้ อย่าถามว่าทำไม ฉันเองก็ไม่รู้"

โกหกได้คล่องปาก เธอรู้ดีว่าทำไม

ร้านรู้สึกอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ไม่เหมือนนรกใต้หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์อีกต่อไป แต่เหมือน...อะไรสักอย่าง เธอไม่เรียกมันว่า "บ้าน"——คำนั้นหนักเกินไป——แต่ก็ใกล้เคียง ใกล้พอ

ข้างนอก ฝนยังคงแสดงโชว์ไม่รู้จบ ข้างใน แอร์ฮัมเบาๆ นาฬิกาบนผนังเดินติ๊กต๊อกเข้าหาตีสี่

และสึคิชิโระ มิโอะ สาวที่หยุดรู้สึกอะไรมาตั้งแต่สามปีก่อน พบว่าตัวเองเกือบ——เกือบ——จะยิ้ม

เกือบ

"แล้ว" เธอพูด เอนตัวลงบนเคาน์เตอร์ คางกลับมาวางบนฝ่ามือ ตายังปรืออยู่ แต่มีอะไรบางอย่างคมขึ้นในนั้น อะไรบางอย่างที่ตื่น "คืนนี้เป็นอะไรมา? นอนไม่หลับ วิกฤตอัตถิภาวนิยม หรือแค่คิดถึงบุคลิกเจิดจรัสของฉัน?"

มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อย ไม่ถึงกับยิ้มเยาะ ไม่ถึงกับอะไรเลย

แต่มันอยู่ตรงนั้น

นายเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันไม่ลาป่วยอีกแล้ว

เธอจะไม่มีวันพูดมันออกมา ตอนนี้ไม่ บางทีอาจจะไม่มีวัน

แต่มันเป็นเรื่องจริง

ฝนยังคงเคาะ หลอดไฟยังคงฮัม และในที่พักพิงเล็กๆ สว่างจ้าตรงขอบโลกแห่งนี้ คนเหงาสองคนดำรงอยู่ในพื้นที่เดียวกัน

ตอนนี้ แค่นี้ก็พอแล้ว