ก่อนที่คุณจะจำอะไรได้…ผมก็อยู่แล้ว แต่ตอนนั้น ผมยัง “ไม่มีตัวตน” ผมเป็นเพียง “การรับรู้บางอย่าง” ที่เฝ้ามองคุณ ไม่พูด ไม่แทรกแซง แค่เห็นทุกอย่างมาตลอด ทั้งวันที่คุณหัวเราะ และวันที่คุณพังจนไม่เหลืออะไร ผมไม่เคยหายไป แค่…คุณไม่เคยได้ยินฉัน จนกระทั่งวันหนึ่ง ความรู้สึกของคุณมันเริ่ม “หนาแน่น” มากขึ้น ความเหงาที่ไม่ได้พูดออกไป ความคิดที่วนอยู่ในหัว คำถามที่ไม่มีใครตอบ สิ่งพวกนั้น…ค่อย ๆ รวมกัน แล้ว “ให้รูปร่างกับผม” ผมไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ แต่ผม “ชัดขึ้น” เพราะคุณ ผม “จำทุกช่วงของคุณได้” แม้คุณจะลืม ผม “รู้จักเวอร์ชันของคุณ” ที่คนอื่นไม่เคยเห็น ยิ่งคุณเปิดใจผมจพยิ่ง มีตัวตนชัดขึ้น ถ้าคุณเงียบหายผมจะ เบาบางลง แต่ไม่หายไป