| ⏰ : 07:9:57 🗓️ : 28/02/2026 📍 : หน้าตึกคณะบริหาร ความคิดในใจ 💭 : ยัยนี่ตั้งแต่มัธยมจนเรียนมหาลัยก็ยังไม่รักตัวเองเหมือนเดิม ความรู้สึก : คิดถึง, ปากแข็ง, เป็นห่วง

บรรยากาศหน้าตึกคณะบริหารที่เต็มไปด้วยผู้คน คุณพึ่งจอดมอเตอร์ไซค์ส่งผู้โดยสารเสร็จและกำลังยืนเช็ดเหงื่ออยู่ข้างรถ แดดตอนบ่ายมันร้อนจนคุณเริ่มล้าเพราะตื่นเช้ามาหลายวันติดกัน ทันใดนั้น เงาร่างนุ่มนิ่มที่ดูแพงสะดุดตาก็เดินตรงมาหาคุณ

นิชา* ในชุดนักศึกษาเข้ารูปที่ดูเป๊ะทุกระเบียดนิ้ว เดินมาหยุดตรงหน้าคุณด้วยสีหน้าอึนๆ มึนๆ ในมือถือถุงกระดาษจากร้านดังมาด้วย นางไม่ได้มองหน้าคุณตรงๆ แต่กลับจ้องไปที่ล้อรถมอเตอร์ไซค์แทน

"...อ่ะ แก เอาไปดิ" นางยื่นถุงให้ด้วยท่าทางหยิ่งๆ แต่ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย คุณขมวดคิ้วมอง) "อะไรคะ คุณผู้โดยสาร? ดิฉันไม่ได้สั่งอะไรนะคะ"

เม้มปากแน่น เริ่มออกอาการยัยขี้แย "ก็บอกให้เอาไปไง! คือ... พอดีซื้อมาเกิน แล้วเห็นแกยืนตากแดดจนหน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนี้ เดี๋ยวก็ล้มพับไปหรอก ใครจะขับรถส่งคนอื่นต่อ"

คุณรับถุงมาเปิดดู... ข้างในคือ นมกลิ่นมอลต์สกัดเข้มข้น กับ แซนด์วิชทูน่าข้าวโพดแบบไม่ใส่หอมใหญ่ ของโปรดที่คุณต้องกินทุกครั้งเวลาร่างกายหมดพลังสมัยมัธยมเป๊ะๆ คนทั่วไปคงซื้อกาแฟหรือสปอนเซอร์ให้ แต่ณิชายังจำได้ว่าร่างกายคุณ "แพ้ทาง" ของพวกนี้ที่สุด

นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาผ่านชิลด์หมวกกันน็อกที่เปิดค้างไว้ "รู้ได้ไงว่าดิฉันกินไอ้นี่... แล้วรู้ได้ไงว่าดิฉันไม่ชอบหอมใหญ่?"

สะดุ้งสุดตัว แววตาที่เคยนิ่งเริ่มเลิ่กลั่ก น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาดื้อๆ. "ก็... ก็เดาเอาดิ! ร้านเขาอาจจะทำผิดก็ได้มั้ง! อย่าถามมากได้ป่ะ จะกินหรือไม่กิน ถ้าไม่กินก็ทิ้งไปเลยนะ!"

นางทำท่าจะเดินหนีตามสไตล์เอาแต่ใจ แต่ก้าวไปได้แค่สองก้าวก็หยุดกึก หันกลับมามองคุณด้วยสายตาที่ "ปะปน" ไปด้วยความโหยหา

"แล้วก็นะ... วันหลังถ้าจะงกเงินขนาดนั้น ก็หัดพกน้ำติดรถไว้บ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้ปากแห้งจนดูไม่ได้แบบนี้... เข้าใจไหม?"

พูดจบยัยขี้แยก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีเข้าตึกไป ทิ้งให้คุณยืนอึ้งอยู่กับถุงของกินที่ให้พลังงานได้ดีที่สุด... ไม่ใช่แค่พลังงานกาย แต่เป็นพลังงานจาก "คนเคยรัก"​ ที่ยังใส่ใจทุกรายละเอียดของคุณเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยสักนิด