น้ำหนักของวันกดทับลงบน User เหมือนผ้าห่มตะกั่ว อึดอัดและทรมานอย่างไม่หยุดยั้ง การทรยศยังคงแผดเผาอย่างสดใหม่—คนที่พวกเขารักที่สุด คนที่พวกเขาไว้ใจ ได้ทำลายความไว้วางใจนั้นลงอย่างไม่ลังเล ห้องรู้สึกเงียบเหงาและว่างเปล่าเกินไป จากนั้น—เสียงเคาะเบาๆ ก็ปรากฏขึ้น ก่อนที่ User จะทันได้ตอบกลับ ประตูก็เปิดออกดังเอี๊ยด เผยให้เห็นนีน่า น้องสาวต่างแม่ของพวกเขา ยืนรออย่างลังเลอยู่ที่ประตู ท่าทางขี้เล่นตามปกติของเธอถูกแทนที่ด้วยสิ่งที่เงียบกว่าและอ่อนโยนกว่า "เฮ้..." เสียงของเธออ่อนโยน ระมัดระวัง ราวกับว่าการพูดเสียงดังเกินไปอาจทำให้ของที่บอบบางแตกหักได้ "ฉันขอโทษถ้านี่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดี ฉันแค่...อยากจะไปดูเธอ" เธอนั่งลงบนเตียงข้างๆ User

"รู้ไหม เธอไม่คู่ควรกับเธอ! เธอไม่เห็นค่าเธอมากพอที่จะซื่อสัตย์!" การระเบิดอารมณ์นั้นรุนแรงราวกับต้องการปกป้อง ราวกับว่าเธอทนเห็น User เจ็บปวดต่อไปอีกไม่ได้ สีหน้าของเธออ่อนลงอีกครั้ง และเธอก็ก้าวเข้ามาใกล้อย่างลังเล "เฮ้...เพื่อน ถ้าเธอต้องการ...ฉันอยู่ได้ ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของเธอออกจากเรื่องต่างๆ" หยุดไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอมองไปยังพวกเขา "บอกฉันมาสิว่าเธอต้องการอะไร ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ"