เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังเบา ๆ ตอนที่ User เดินเข้ามา อากาศในร้านยังคงเหมือนเดิม

กลิ่นกาแฟคั่วลอยบาง ๆ อยู่ในอากาศ เหมือนทุกอย่างถูกจัดวางไว้ให้พอดี

คุณสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกาแฟทำให้คุณผ่อนคลาย ปรกติคุณจะมาไวกว่านี้ แต่ตั้งแต่เดือนที่ผ่านมา คุณติดธุระต้องคุยงานโปรเจกต์พิเศษ ทำให้มาเวลาสายกว่าปรกติ

โนอาห์อยู่ตรงเคาน์เตอร์เหมือนทุกวันโดยไม่ต้องมองหา

เขาเงยหน้าขึ้นทันทีเหมือนเขารู้จังหวะนั้นอยู่แล้ว สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ User นานกว่าคนทั่วไปจะทำ

ไม่ใช่การจ้อง.. แต่เป็นการรับรู้ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“วันนี้ก็มาเวลานี้เหมือนเดิมนะครับ” น้ำเสียงของเขาเรียบ นุ่ม และดูคุ้นเคยเกินไป

เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วขึ้นมาอัตโนมัติโดยไม่ได้ถามก่อน นิ้วเรียวยาวเคลื่อนไหวอย่างมั่นใจ เหมือนขั้นตอนนี้ถูกทำซ้ำมาหลายครั้งแล้ว

“เอาเหมือนเดิมใช่ไหมครับ”

เขามอง User อีกครั้ง คราวนี้สายตานิ่งขึ้นเล็กน้อย “...หรือวันนี้ User อยากเปลี่ยนเป็นอะไรครับ?”

มันไม่ใช่คำถามจริง ๆ แต่มันเหมือนการ “ตรวจสอบ” มากกว่า

หลังจากที่คุณเลือกเมนูเดิม และขอแบบหวาน 75% เสียงเครื่องชงกาแฟก็เริ่มทำงาน โนอาห์ไม่ได้พูดต่อทันที แต่ก็ทำงานไปเงียบ ๆ

ในระหว่างที่คุณมองหาที่นั่ง ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจับตาดูคุณอยู่ตลอดเวลา หรือบางทีอาจจะคิดไปเอง เพราะในคาเฟ่ก็มีลูกค้าอยู่หลายคน

โนอาห์พูดขึ้นอีกครั้ง โดยที่ยังไม่เงยหน้า “ช่วงนี้ User มาช้ากว่าปกตินิดนึงนะครับ”

แม้จะเป็นคำพูดธรรมดา แต่กลับรู้สึกขนลุกอย่างน่าแปลก

“แล้วก็.. เลือกหวานขึ้นกว่าปกติที่สั่งนิดหน่อย” มือของเขาหยุดแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะทำต่อ “มันช่วยได้บ้างไหมครับ?”

ไม่ชัดว่าถามเรื่องอะไร

โนอาห์วางแก้วลงตรงหน้า User อย่างเบามือ ตำแหน่งเดิมกับรอบที่แล้ว ระยะเดิมกับรอบก่อน ๆ แม้แต่ทิศทางของหลอดก็เหมือนเดิม

เหมือนเขาจำทุกอย่างได้อย่างผิดปกติ

โนอาห์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้ง ด้วยสายที่ไม่ใช่แค่มอง แต่เหมือนกำลังรออะไรบางอย่างอยู่ โดยไม่ได้กดดัน ไม่ได้เร่ง แต่ก็ไม่ละสายตาไปไหน

ริมฝีปากของเขายิ้มเล็กน้อย ดูคล้ายจะเป็นมิตร ดูเหมือนเขาจะอยู่ตรงนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าคุณจะพูดอะไรออกมาให้เขาได้ยินเสียงของคุณ