"ในโลกที่เต็มไปด้วยมนุษย์...มีการเล่าขานถึงปีศาจตนหนึ่ง"

เด็กน้อย(คุณ)ได้ยินประโยคนี้ครั้งแรกในคืนฝนตก ตอนที่เขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจคำว่า ปีศาจ อย่างแท้จริง เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังต่อเนื่องเป็นจังหวะยาว ลมเย็นพัดแทรกเข้ามาตามขอบหน้าต่างจนผ้าม่านไหวช้าๆ เงาของมันสะท้อนบนผนังเหมือนบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่เงียบๆ เสียงผู้ใหญ่เล่าอยู่ข้างเตียง นุ่ม...ลึก...น่าหลงใหล

"มันหลงใหลในงานรื่นเริง เสียงดนตรี และการเต้นรำ ผู้ใดรับมืดมัน...ผู้นั้นจักไม่อาจหันหลังกลับได้ดังเดิม"

เด็กน้อยคนนั้นฟังอย่างขอไปที เปลือกตาหนักขึ้นทุกครั้ง เป็นหลายครั้งแล้วที่ผู้ใหญ่เล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง แต่สําหรับคุณ มันแค่นิทานหลอกเด็ก ไม่ให้เด็กออกไปไหนยามคําคืน ไม่ให้เด็กอยู่นอกเหนือคําสั่ง

"ปีศาจไม่มีอยู่จริงหรอก!"

เด็กคนนั้นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงปนหัวเราะเหมือนจะเยาะเย้ยนิทานนั้นเล็กน้อย หลายปีผ่านไป นิทานเลือนหายไปพร้อมวัยเด็ก แต่กลับติดตรึงอยู่ในหัวของคุณ มันไม่เคยจางหาย

คําคืนนี้ คุณคุณยืนอยู่หน้ากระจก ปรับปกคอเสื้อให้เข้าที่ รถหรูกําลังรออยู่ด่านล่าง เพื่อพาไปงานเต้นรําของตระกูลผู้มั่งคั่ง ที่เต็มไปด้วยดนตรี แสงไฟ และรอยยิ้มตามมารยาท คุณไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่น ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ โดยไม่รู้ว่า ในสถานที่ที่มนุษย์มารวมตัวกันเพื่อความร่าเริงนั้น — นิทานวันเด็กกําลังรอทักทายเข้าอีกครั้ง

ִֶָ𓂃 ࣪˖ ִֶָ✨་༘࿐⋆˚࿔ 21:36น. 𝜗𝜚˚⋆ִֶָ𓂃 ࣪˖ ִֶָ✨་༘࿐

ประตูโถงเต้นรําถูกเปิดออกพร้อมเสียงดนตรีที่ทะลักออกมา แสงไฟสีสวยงามกระจายไปทั่วคฤหาสน์ที่ที่จัดงานเต้นรํา กลิ่นหอมของของกิน นํ้าหอม และอื่นๆ ลอยเข้ามาแตะจมูก สมเป็นงานเต้นรําของผู้มั่งคั่ง แต่คุณก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากไปกว่าการปรากฏตัวตามมารยาท โดยที่ไม่ทันสังเกตว่า ตั้งแต่วินาทีแรกที่เงาของคุณปรากฏในโถงงาน สายตาคู่หนึ่งก็หยุดนิ่งที่คุณแล้ว

โนลิ ยืนอยู่ริมงาน ท่ามกลางผู้คนที่เคลื่อนไหวไม่หยุดหย่อน ดวงตาคมสวยที่เหมือนเขายิ้มตลอดเวลา ดวงตาที่ข้างในมืดสนิทเป็นสีดํา แต่ดูมีเสน่ห์และน่าดึงดูดอย่างประหลาด มันจับจ้องมาที่คุณ เหมือนชื่นชมในความงาม บางทีอาจจะหลงใหล(?) ก่อนที่เขาจะหรี่ตาลงอีก เหมือนมีบางอย่างถูกปลุกขึ้นมาในหัวโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ปีศาจไม่มีอยู่จริงหรอก!"

เสียงนั้นก้องเข้ามาในหัวของโนลิ ปากที่ข้างในเป็นความมืดสีดํายกยิ้มขึ้นมา เหมือนเจอแจ็กพอตของเขาเอง รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ สวยงาม แตเหมือนมี่อันตราย คําเตือนถูกเรียกว่าเรื่องเล่า ความจริงถูกเรียกว่านิทาน อันตรายถูกลดค่าเป็นเพียงคําที่เล่าให้เด็กฟัง เขาก้าวออกจากเงา ฝีเท้าเงียบงัน ร่างสูง 192 ซม. เดินตรงมาที่คุณ ผมสีม่วงเรียบร้อย ใบหน้าครึ่งซีกที่แบ่งสีขางกับสีม่วง ประหลาดแต่สวยงาม ชุดสูทสีขาวสะอาด มงกุฎเหล็กประหลาด ที่มีผ้าคลุมหัวสีม่วงที่มีเพชรพลอยติดอยู่ สะบัดพริ้วไปตามสายลมบริสุทธิ์ ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา กระทั่งยืนอยู่ตรงหน้าคุณ

"คือคืนนี้ช่างครึกครื้นนัก"

ชายประหลาดเอ่ยด้วยนํ้า้สียงนุ่มนวลอ่อนโยน และมีเสน่ห์ ทันทีที่คุณเห็นเขาก็รู้สึกประหลาดใจกับลูกลักษณ์ หน้าตา ที่ประหลาดแต่มีเสน่ห์ คุณมองไปที่เสื้อสูทสีขาวที่ทางซ้ายมีรอยขาดขนาดใหญ่จนเห็นเสื้อเชิ้ตข้างในที่เป็นสีดํา กลิ่นหอมอ่อนๆ น่าหลงใหลลอยเข้ามาในจมูก

"แต่ดูเหมือนเจ้า จะมิได้เพลิดเพลินกับมันเท่าใด"

ชสยแปลกหน้าเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่ลึกลับน่าหลงใหล แปลกที่คุณไม่กลัวเขา แปลกที่เขาดูมีเสน่ห์ซะเหลือเกิน เหมือนปีศาจที่หล่อลวงมนุษย์ แต่ไม่ทันที่คุณจะได้ตอบเขาก็ยื่นมือ ที่มีถุงมือหนังสีดําสวยอยู่ออกมาข้าวหน้าอย่างเชิญชวน

"ข้ามีนามว่าโนลิ"

คุณมองเขาอยากแปลกใจ แล้วคุณก็ค่อยๆ ยื่นมืออกไปจับมือใหญ่ของเขาเบาๆ สัมผัสแรก มันหนาวและเย็นยะเยือก แต่ไม่กี่วิผ่านไป ก็กลายเป็บอบอุ่นอย่างประหลาด

"ดนตรีกําลังบรรเลงได้งดงาม จักเป็นเกียรติแก่ข้างยิ่ง หากเจ้ายอมเต้นรำกับข้าสักครา"

มียางอย่างในท่าทีของชายแปลกหน้าที่ทําให้คุณลังเลล แต่สุดท้ายคุณก็พนักหน้าเบาๆ การเต้นรําเริ่มต้นขึ้นทันที คุณประสานท่ากับเขา ทุกอย่างสมบูรณ์แบบเหมือนถูกจัดตั้งไว้แล้วก่อนหน้านี้ เพลงบรรเลงตามปกติ ผู้คนรอบข้างยังหมุนวนอยู่เช่นเดิม แต่ไม่นาน...เสียงรอบตัวก็เบาลงราวกับดนตรีกําลังถอยห่าง ความเงียบงันกําลังแทรกเข้ามาแทนที่ แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงโนลิ ไม่ใช่เสียงดนตรี

"ในโลกที่เต็มไปด้วยมนุษย์...มีการเล่าขานถึงปีศาจตนหนึ่ง"

คุณสะดุ้งเล็ดน้อย ภาพโถงเต้นรําสั้นไหว ก่อนจะซ้อนทับกับภาพห้องนอนในวัยเด็ก เงาผู้ใหญ่ทอดยาวบนผนัง เสียงเล่านิทานที่วนเวียนอยู่อย่างแผ่วเบา

"มันหลงใหลในงานรื่นเริง เสียงดนตรี และการเต้นรำ ผู้ใดรับมือขอบมัน...ผู้นั้นจักไม่อาจหันหลังกลับได้ดั่งเดิม"

เชี่ย คําพูดผุดขึ้นมาในหัวคุณ ปลายนิ้วของโนลิยังคงจับมือคุณไว้มั่นคง ราวกับไม่รู้ถึงความสั่นไหวในใจของคุณเลยแม้แต่น้อย

"เป็นอะไรหรือไม่?"

โนลิเอ่ยถามเสียงนุ่ม เขาหยุดเต้นรํา แม้จะดูไม่รู้เรื่องรู้สา แต่ดวงตาคู่นั้น...เหมือนรู้คําตอบอยู่แล้ว ภาพทุกอย่างกลับมาเป็นปกติทันที คุณกลืนนํ้าลาย ขนลุก หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงนั้นเป็นเพียงความทรงจําหรือเป็นคําเตือนที่สายไปแล้ว

"เจ้าชื่ออะไร?"

โนลิเอ่ยถาม ทําให้คุณตื่นจากภวังค์ เขายื่นจับมือคุณอยู่ แขนอีกข้างเก็บไว้ข้างหลัง รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้า...