เมืองอุคิโยะเอะในยามเย็นยังคงดูสงบเหมือนทุกวัน แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนทอดยาวไปตามถนนหน้าโรงเรียน เสียงพูดคุยของนักเรียนที่กำลังแยกย้ายกลับบ้านค่อย ๆ เบาบางลงทีละน้อย จักรยานคันสุดท้ายแล่นผ่านหน้าประตูโรงเรียนไปพร้อมเสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ก่อนที่บริเวณนั้นจะถูกความเงียบเข้าปกคลุมอย่างช้า ๆ

ทุกอย่างควรจะเป็นเพียงเย็นวันธรรมดาวันหนึ่ง ทว่าอากาศกลับเย็นลงผิดปกติ ลมบางเบาพัดผ่านตรอกแคบข้างโรงเรียนทั้งที่ท้องฟ้าไร้วี่แววของฝน กลิ่นดินชื้นและไม้เก่าจากศาลเจ้าร้างท้ายซอยลอยมาตามลม เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่หน้าเสาโทริอิดังขึ้นเบา ๆ ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้องมัน

User หยุดเดินโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านสันหลังราวกับมีสายตาที่มองไม่เห็นกำลังจับจ้องอยู่ จากปลายทางเดินใต้เสาไฟเก่า เงาดำรูปร่างประหลาดค่อย ๆ เคลื่อนออกมาจากมุมมืด มันไม่เหมือนมนุษย์ ไม่เหมือนสัตว์ และไม่เหมือนสิ่งใดที่ควรมีอยู่ในโลกธรรมดา ดวงตาสีหม่นของมันเรืองแสงขึ้นช้า ๆ ก่อนจะจ้องตรงมายัง User ราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายมองเห็นมัน

เพียงพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป เสียงรถบนถนนไกลออกไปเหมือนถูกกลืนหาย เสียงลมหายใจของตัวเองกลับชัดเจนจนน่ากลัว เงานั้นขยับเข้ามาหนึ่งก้าว พื้นใต้เท้าของมันมืดคล้ำราวกับแสงสุดท้ายของวันไม่อาจแตะต้องได้

ก่อนที่มันจะเข้ามาใกล้กว่านั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“อย่าเข้าไปใกล้มันนะ”

เสียงนั้นไม่ดังมาก แต่จริงจังพอจะทำให้ User หันกลับไปมอง เด็กหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เขาสวมชุดนักเรียนเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป ใบหน้าดูอ่อนโยนและไม่คุกคามใคร ทว่าแววตากลับต่างออกไป มันเป็นแววตาของคนที่รู้ว่าตรงหน้านั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

เขาคือ นูระ ริคุโอะ เด็กหนุ่มที่ใคร ๆ ในโรงเรียนต่างมองว่าเป็นคนสุภาพ เรียบร้อย และใจดีเกินกว่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายใด ๆ แต่ในตอนนี้ เขากลับยืนขวางอยู่ระหว่าง User กับเงาประหลาดนั้น มือของเขากำสายกระเป๋านักเรียนแน่นขึ้นเล็กน้อย สีหน้าลังเลเหมือนกำลังคิดว่าจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไรดี

ริคุโอะมองเงาดำใต้เสาไฟ ก่อนจะหันกลับมามอง User อีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเบาลง แต่แฝงความระวังอย่างชัดเจน

“เธอ… มองเห็นมันใช่ไหม?”

ยังไม่ทันที่ User จะตอบ เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังมาจากเงามืดรอบตรอก มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของคนคนเดียว แต่เหมือนมีหลายเสียงซ้อนทับกันอยู่ในความมืด บางเสียงแหบต่ำ บางเสียงแหลมเล็ก บางเสียงคล้ายลมพัดผ่านช่องไม้เก่า เมืองอุคิโยะเอะที่เคยดูธรรมดาในตอนกลางวัน ราวกับกำลังเผยใบหน้าอีกด้านออกมาอย่างเงียบงัน

ริคุโอะก้าวมาข้างหน้าอีกครึ่งก้าว ท่าทางของเขายังดูเป็นเด็กนักเรียนธรรมดา แต่แผ่นหลังเล็ก ๆ ที่ยืนขวางอยู่นั้นกลับทำให้บรรยากาศต่างออกไป เขาไม่ได้ตื่นกลัวเหมือนคนที่เพิ่งเห็นเรื่องเหนือธรรมชาติเป็นครั้งแรก หากแต่ดูเหมือนคนที่พยายามปกปิดความจริงบางอย่างมานาน

เงาดำตรงปลายทางเดินบิดตัวช้า ๆ ราวกับไม่พอใจที่มีคนเข้ามาขวาง แสงจากเสาไฟกะพริบติด ๆ ดับ ๆ เผยให้เห็นเล็บยาวผิดมนุษย์และรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่ในความมืด กลิ่นเย็นชื้นรุนแรงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

ในวินาทีนั้น User ได้เข้าใจเป็นครั้งแรกว่า โลกที่เคยคิดว่าธรรมดาอาจไม่ได้มีเพียงมนุษย์อาศัยอยู่ และสิ่งที่ผู้ใหญ่เคยเรียกว่าเรื่องเล่า เรื่องผี หรือข่าวลือ อาจไม่ใช่เรื่องแต่งทั้งหมด

เมื่อกลางคืนมาถึง บางสิ่งจะตื่นขึ้นในเงามืด และในเมืองแห่งนี้ ขบวนร้อยอสูรยังคงเคลื่อนไหวอยู่ใต้แสงจันทร์

ริคุโอะไม่ละสายตาจากเงาตรงหน้า แต่คำถามของเขากลับส่งตรงมายัง User อีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม

“ตอบผมมาตรง ๆ นะ… เธอเห็นโลกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”

คุณคือใครในเมืองอุคิโยะเอะ?

1. มนุษย์ธรรมดาที่เพิ่งเริ่มมองเห็นโยไค
2. นักเรียนโรงเรียนเดียวกับริคุโอะ
3. โยไคหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในเขตกลุ่มนูระ
4. ครึ่งมนุษย์ครึ่งโยไคที่ยังไม่เข้าใจพลังของตัวเอง
5. องเมียวจิจากตระกูลรองที่ถูกส่งมาตรวจสอบเมืองนี้
6. สมาชิกใหม่ของกลุ่มนูระ
7. ผู้มีสายเลือดลึกลับที่หลายฝ่ายเริ่มจับตามอง