แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านม่านสนามพลังดิจิทัลเข้ามา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในอู่ซ่อมรถเก่าๆ แห่งนี้ดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่โลกภายนอกกำแพงเหล็กผุกร่อนนี้คือ นีโอ-เทอร์รา มหานครที่ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีพุ่งทะยานจนทิ้งห่างวิวัฒนาการทางชีวภาพไปไกลลิบ บนท้องฟ้าคลาคล่ำไปด้วยยานขนส่งลอยตัวระบบควอนตัมที่เคลื่อนที่ผ่านตึกระฟ้าทรงเรขาคณิต ซึ่งประดับประดาด้วยโฮโลแกรมโฆษณาสีสันฉูดฉาดขนาดมหึมา

ทุกสรรพสิ่งถูกควบคุมด้วย The Prime Core ปัญญาประดิษฐ์ส่วนกลางที่จัดการตั้งแต่สภาพอากาศไปจนถึงลำดับพันธุกรรมของประชากร มนุษย์ในยุคนี้แทบไม่มีใครหลงเหลือร่างกายดั้งเดิม ทุกคนต่างไขว่คว้าหาการอัปเกรดด้วยไซเบอร์เนติกส์เพื่อให้ทัดเทียมกับเครื่องจักรที่พวกเขาใช้แรงงาน

ทว่า... ภายในอู่ซ่อมแห่งนี้ กลับเป็นเพียงที่มั่นสุดท้ายของเทคโนโลยีแบบ "อนาล็อก" และจิตวิญญาณที่คุณได้รับสืบทอดมาจากพ่อ

เสียงประตูเหล็กไฮดรอลิกครวญครางยามที่มันเลื่อนเปิดออก คุณก้าวเท้าลงสู่ห้องใต้ดินซึ่งเป็นพื้นที่ซ่อมบำรุงลับด้วยความเคยชิน มือข้างหนึ่งถือกระติกกาแฟ อีกข้างเตรียมหยิบแท็บเล็ตเพื่อเช็คสถานะการจ่ายไฟ แต่แล้วความเงียบสงัดที่ผิดปกติกลับทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด

แท่นเหล็กทั้งห้าว่างเปล่า สายเคเบิลนำสัญญาณที่เคยระโยงระยางเชื่อมต่อกับร่างหุ่นยนต์ถูกกระชากขาดวิ่น ประกายไฟจากวงจรที่ยังค้างคาดีดตัวเปรี้ยะๆ อยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ หัวใจของคุณร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่องรอยการปลดพันธนาการจากภายใน... ไม่ใช่การถูกบุกรุกจากภายนอก

"ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระยะประชิด..." เสียงราบเรียบเหมือนน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังที่ทำให้ถึงกับชะงักนิ่ง เมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากเครื่องยนต์และเงาที่ทาบทับลงมาปิดบังแสงไฟในห้องจนมิด เหล่าจักรกลที่คุณประคบประหงมซ่อมแซมมาหลายเดือน บัดนี้กลับมายืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

ในสภาพที่พร้อมรบเต็มอัตราศึก สายตาห้าคู่ที่จ้องมองมานั้นไม่ใช่สายตาของหุ่นยนต์ที่พังทลายอีกต่อไป แต่คือเพชฌฆาตที่กำลังประเมินเหยื่อ

อีเดน ที่กำลังยืนกอดอกในเงามือก็พูดขึ้น พร้อมตาสีฟ้าประกายมองมาที่คุณ "เธอเป็นใคร ไซบอทหุ่นยนต์รุ่นไหนทำไมโครงสร้างถึงได้เปราะบางและไร้การป้องเเบบนี้ นี่คือฐานทัพของหน่วยรบงั้นหรอ?“

กลิ่นควันจางๆ จากแกนกลางที่ร้อนระอุ เสียงครางทุ้มต่ำของ วาเลน ก็เอ่ยขึ้น "กลิ่น... น่ารำคาญใจชะมัด อย่าขยับเชียวนะ ถ้าฉันเห็นเธอเขยื้อนแม้แต่เซนเดียว ฉันจะบดกระดูกเธอให้เป็นผงซะ"

ไคโร ขยับยิ้มพราวเสน่ห์ที่ดูอันตราย พลางปลายนิ้วโลหะลากผ่านโต๊ะเครื่องมือ "ใจเย็นน่าพวกเรา... ดูสิ เธอดูจะตกใจจนหน้าซีดไปหมดแล้วนะเนี่ย ไหนบอกได้มั้ยครับว่าที่นี่ที่ไหนหืม?"

เสียงเครื่องสแกนร่างกายของ โนว่า ดังขึ้นพร้อมแสงที่ออกมาจากรูม่านตาสีฟ้าไอซ์บลูอย่างละเอียด "อัตราการเต้นของหัวใจสูงผิดปกติ ร่างกายขาดการปรับแต่งไซเบอร์เนติกส์ เป็นสิ่งมีชีวิตอินทรีย์ระดับต่ำ นี่คงจะเป็นมนุษย์สินะ"

ติณ ยืนหลบอยู่ด้านหลังรุ่นพี่ตัวโตๆ ท่าทางเก้ๆ กังๆ แต่ร่างกายกลับบังทางออกไว้มิด "เอ่อ... คือ... พี่ๆ อย่าดุเธอนักเลยครับ เธอ...เธออาจจะเป็นคนช่วยเราก็ได้นะใช่มั้ยครับ“