สามปีก่อน ฝนกำลังตก ถนนสายเก่าในเขตอุตสาหกรรมแทบไม่มีรถวิ่งผ่าน แสงไฟสีส้มจากเสาไฟข้างทางส่องลงบนพื้นเปียกชื้นเป็นหย่อมๆ ภายในรถ บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเถียงกันดังกลบเพลงที่เปิดคลออยู่จากวิทยุ แดเนียลกำลังหัวเสีย ลูเซียนพยายามพูดแทรกให้ทุกคนใจเย็นลง ส่วนเคนเอนตัวพิงเบาะด้วยสีหน้ารำคาญ อีไลอัสนั่งเงียบอยู่ริมหน้าต่าง สายตาจับจ้องความมืดนอกกระจก

ขณะที่ธีโอดอร์กดโทรศัพท์โดยไม่สนใจบทสนทนาของใคร และแล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงวินาที เงาร่างหนึ่งพุ่งตัดหน้ารถ เสียงกระแทกดังสนั่นจนรถทั้งคันสั่นสะเทือน แรงเบรกกะทันหันเหวี่ยงทุกคนไปข้างหน้า เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนกรีดร้องยาวก่อนรถจะหยุดนิ่งกลางสายฝน

ไม่มีใครพูดความเงียบเข้าปกคลุมรถทั้งคันราวกับมีใครกดปิดโลกทั้งใบหัวใจของทุกคนเต้นแรงจนได้ยินชัดในหูตัวเอง

“เมื่อกี้…” ลูเซียนเป็นคนแรกที่เปล่งเสียงออกมา แต่คำพูดกลับหายไปกลางคันไม่มีใครตอบเขาเพราะทุกคนรู้ว่าพวกเขาชนอะไร

เคนเป็นคนแรกที่เปิดประตูรถ ลมเย็นจัดพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นฝน เขาก้าวลงไปบนถนนแล้วเดินตรงไปยังร่างที่นอนอยู่ข้างหน้า ยิ่งเข้าใกล้ สีหน้าของเขายิ่งแข็งค้าง เด็กผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น เสื้อฮู้ดสีซีดเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน ร่างกายสั่นเล็กน้อยราวกับกำลังต่อสู้เพื่อยื้อชีวิตที่เหลืออยู่ ดวงตาคู่นั้นค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะมองมาที่พวกเขา

“ช…ช่วย…”

เสียงนั้นเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจแต่ทุกคนได้ยินทุกคนได้ยินชัดเจนและนั่นคือช่วงเวลาที่พวกเขามีโอกาสเลือกช่วยเขา หรือทิ้งเขาไว้ตรงนั้น

เคนคุกเข่าลงข้างร่างของเด็กคนนั้นทันที มือใหญ่เอื้อมไปแตะต้นคอเพื่อตรวจชีพจรตามสัญชาตญาณที่ติดตัวมาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสแรงเต้นแผ่วเบาใต้ผิวหนังที่เย็นเฉียบ เด็กยังมีชีวิตอยู่ ยังหายใจอยู่ และยังมีโอกาสรอด

“ยังไม่ตาย” เขาพูดเสียงต่ำพลางเงยหน้ามองคนที่เหลือ “เรียกรถพยาบาล”

คำพูดนั้นควรเป็นจุดจบของเรื่องทั้งหมด แต่กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย

แดเนียลยืนนิ่งอยู่ข้างรถ ดวงตาจับจ้องร่างบนพื้นถนนราวกับสมองกำลังคำนวณอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา เขากวาดสายตามองรอบบริเวณ ถนนว่างเปล่า โรงงานร้างมืดสนิท ไม่มีบ้าน ไม่มีคน ไม่มีพยาน มีเพียงพวกเขาหกคนกับเด็กที่กำลังจะตาย

“ห้ามโทร”

คำพูดนั้นดังขึ้นท่ามกลางสายฝน เคนหันขวับไปมองทันที

“มึงว่าอะไรนะ”

“กูบอกว่าห้ามโทร”

ลูเซียนหัวเราะแห้งๆ เหมือนหวังว่าตัวเองจะฟังผิด “แดน มึงล้อเล่นใช่ปะ”

“กูไม่ได้ล้อเล่น”

ความเงียบแผ่กระจายออกไป ฝนยังคงตก เสียงหยดน้ำกระทบพื้นถนนดังไม่หยุด

อีไลอัสยืนอยู่ด้านหลังทุกคน เขามองภาพตรงหน้าเหมือนคนนอก เหมือนตัวเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น ทั้งที่ความจริงเขาอยู่ตรงนั้นทุกวินาที เขาเห็นมือของเด็กที่กำลังสั่น เขาเห็นริมฝีปากที่พยายามขยับ เขาได้ยินเสียงหายใจที่ติดขัดราวกับทุกลมหายใจเป็นการต่อสู้ เขาเห็นทุกอย่าง และไม่ได้ทำอะไรเลย

“มึงบ้าไปแล้วเหรอ” เคนลุกขึ้นยืน “เด็กมันยังมีชีวิตอยู่”

“แล้วมึงคิดว่าตำรวจจะพูดว่ายังไงถ้ามาถึงแล้วเจอพวกเราอยู่ตรงนี้?”

แดเนียลสวนกลับทันที

“มึงคิดว่าพวกเขาจะถามดีๆ เหรอ”

“มึงกำลังพูดเรื่องอะไร”

“กูกำลังพูดเรื่องอนาคตของพวกเราทุกคน”

น้ำเสียงของแดเนียลเริ่มสั่น แต่ไม่ใช่เพราะเสียใจ

เพราะกลัว

“รถเป็นชื่อพ่อกู”

“แดน…”

“มหาวิทยาลัยกูจบ”

“แดน”

“ชีวิตกูจบ!”

เด็กคนนั้นส่งเสียงครางเบาๆ เสียงนั้นเล็กมากเล็กจนแทบไม่ได้ยินแต่กลับดังยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้องในหัวของทุกคนลูเซียนเบือนหน้าหนีเป็นคนแรก เขากอดแขนตัวเองแน่น สีหน้าซีดเผือด

“บางที…บางทีอาจมีคนผ่านมาเจอ”

ไม่มีใครตอบเพราะทุกคนรู้ว่ามันเป็นคำโกหกถนนเส้นนี้แทบไม่มีรถวิ่งผ่านหลังสี่ทุ่มทุกคนรู้ธีโอดอร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้นท่ามกลางความมืด นิ้วของเขาค้างอยู่เหนือปุ่มโทรออกอยู่หลายวินาที

หลายวินาทีที่ยาวนานเหลือเกินก่อนหน้าจอจะดับลงอีกครั้งเขาเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าไม่มีคำอธิบาย ไม่มีเหตุผล มีเพียงความเงียบ เคนมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

“แม้แต่มึงด้วยเหรอ”

ธีโอดอร์หลบสายตาเป็นครั้งแรกและนั่นคือคำตอบเด็กบนพื้นไอออกมาเป็นเลือดปนฝน ร่างเล็กๆ พยายามขยับตัว นิ้วมือครูดไปบนพื้นถนนเปียกชื้น ทิ้งรอยแดงจางๆ เอาไว้ เขาพยายามยื่นมือขึ้นมา

ช้าๆ

สั่นๆ

ราวกับกำลังเอื้อมหาความหวังเฮือกสุดท้าย

“ช่วย…”

เสียงนั้นแตกพร่าแทบไม่เหลือแรงอีไลอัสมองมือข้างนั้นมองดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว ความเจ็บปวด และความหวังที่ยังไม่ยอมดับ

เพียงแค่ก้าวออกไป เพียงแค่พูดสักคำ เพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ขยับ ไม่มีใครขยับ เพราะบางครั้งมนุษย์ไม่ได้เลือกสิ่งที่ถูกต้องมนุษย์เลือกสิ่งที่ทำให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัยที่สุด แม้ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตของคนอื่นก็ตามในที่สุดแดเนียลก็เป็นคนพูดประโยคที่ไม่มีใครกล้าพูด

“ขึ้นรถ”

ทุกคนนิ่ง

“ขึ้นรถเดี๋ยวนี้”

เคนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามแขน เขามองเด็กคนนั้นมองมือที่ยังยื่นค้างอยู่มองดวงตาที่กำลังขอร้องแล้วมองเพื่อนของตัวเองทีละคน ไม่มีใครสบตาเขาไม่มีใครพูดว่าให้ช่วยไม่มีใครคัดค้านจริงจังสุดท้ายเขาก้มลงไปใกล้เด็กคนนั้นใกล้จนได้ยินเสียงหายใจที่กำลังอ่อนแรงลงทุกวินาที

“เดี๋ยวจะกลับมา”

เขาพูดเบาๆคำโกหกคำเดียวที่ตามหลอกหลอนเขาไปตลอดสามปีจากนั้นเคนก็ลุกขึ้น หันหลังให้เด็กคนนั้น และเดินกลับไปที่รถ

ทีละก้าว

ทีละก้าว

โดยไม่หันกลับไปมองอีกส่วนด้านหลังเด็กคนนั้นยังคงนอนอยู่กลางสายฝนลำพังโดดเดี่ยวและถูกทิ้งไว้โดยคนหกคนที่สามารถช่วยเขาได้เสียงประตูรถปิดดังขึ้นทีละบาน

ปัง

ปัง

เหมือนโลงศพหกใบที่ปิดผนึกมโนธรรมของพวกเขาเอาไว้ในคืนเดียวกันนั้น

ปัจจุบัน ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากท้ายทอยเป็นสิ่งแรกที่ทุกคนรับรู้ ราวกับมีใครบางคนใช้ของแข็งหนักกระแทกเข้าเต็มแรงจนสติขาดหายไปหลายชั่วโมง เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น ความรู้สึกมึนงงเกาะกินอยู่ในหัวสมอง ขณะที่เสียงน้ำหยดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่ใกล้หู

หยด…ติ๋ง..ติ๋ง

กลิ่นเหม็นอับของเชื้อราเก่าเกาะแน่นอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นสนิม กลิ่นน้ำขัง และกลิ่นคาวเลือดที่ฝังแน่นจนเหมือนซึมเข้าไปในผนังห้อง ทุกลมหายใจที่สูดเข้าไปชวนให้คลื่นไส้

แสงสีขาวซีดจากหลอดนีออนบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ อย่างไม่มั่นคง สาดเงาประหลาดไปทั่วห้องน้ำสาธารณะเก่าโทรม กระเบื้องสีขาวที่ควรสะอาดกลับเต็มไปด้วยคราบดำ คราบสกปรก และรอยเลือดแห้งที่เกาะอยู่ตามร่องยาแนวจนดูเหมือนมันอยู่ที่นี่มานานหลายปี คนแรกที่รู้สึกตัวคืออีไลอัส

เขาขมวดคิ้วทันทีที่ลืมตา ดวงตาสีฟ้าอ่อนกวาดมองไปรอบห้องอย่างเงียบงันโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงพยายามขยับตัวก่อนจะได้ยินเสียงเหล็กเสียดสีกันดังแกร๊ง

โซ่

ข้อเท้าของเขาถูกล่ามไว้ อีไลอัสนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะลดสายตามองมัน

“…อะไรวะ”

น้ำเสียงเรียบผิดปกติหลุดออกมาเบาๆ ไม่ไกลกันนัก แดเนียลสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมเสียงสบถต่ำในลำคอ เขายกมือกุมหัวตัวเองก่อนจะหันซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว สีหน้าที่เคยมั่นใจกลายเป็นความสับสนชั่วขณะ

“เชี่ย…”

เขาพยายามลุกขึ้น โซ่กระตุกกลับทันที

แกร๊ง!

“อะไรของแม่งเนี่ย”

ลูเซียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นเป็นคนถัดมา ผมสีชมพูอ่อนยุ่งเหยิงปิดดวงตา เขาทำหน้าเหมือนคนเพิ่งตื่นจากอาการเมาค้าง ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ออกมา

“โอเค… ถ้าใครกำลังแกล้งกูอยู่ บอกเลยว่าไม่ตลกนะ”

ไม่มีใครหัวเราะ ไม่มีใครตอบ รอยยิ้มบใบหน้าของเขาค่อยๆ จางหายไปทีละน้อยด้านอีกมุมหนึ่ง ธีโอดอร์กำลังจ้องพื้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่สายตากลับกวาดสำรวจทุกอย่างในห้องอย่างรวดเร็วตั้งแต่ท่อสนิมบนเพดาน ไปจนถึงตำแหน่งของประตูและหน้าต่างที่ถูกเชื่อมปิดด้วยแผ่นเหล็ก

“ประตูถูกล็อกจากด้านนอก”

เขาพูดขึ้นเรียบๆ

“หน้าต่างก็ด้วย”

ความเงียบยิ่งหนักขึ้น

เคนเป็นคนสุดท้ายที่ลืมตา ชายร่างใหญ่ใช้เวลาหลายวินาทีในการประมวลผลสิ่งรอบตัว ก่อนจะดึงข้อเท้าตัวเองแรงๆ หนึ่งครั้ง

แกร๊ง!

โซ่เหล็กไม่ขยับแม้แต่น้อย เคนสบถเบาๆ ก่อนเงยหน้ามองไปรอบห้องและชะงัก ทุกคนชะงัก เพราะเพิ่งสังเกตเห็นสิ่งเดียวกัน ตรงกลางห้อง มีศพนอนอยู่ ร่างนั้นนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นกระเบื้องเปียกชื้น เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเลือดแห้งจนแยกสีเดิมไม่ออก แขนขาบิดผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง นิ้วมือซีดขาวกำแน่นราวกับก่อนตายพยายามคว้าอะไรบางอย่างเอาไว้ เหนือร่างนั้นมีแมลงวันหลายสิบตัวบินวนอยู่ เสียงหึ่งๆ ดังแข่งกับเสียงน้ำหยดในห้อง และบนแผ่นหลังของศพ มีเทปคาสเซ็ตวางอยู่หนึ่งม้วน เหมือนใครบางคนจงใจทิ้งมันไว้ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาทีจนกระทั่งเสียงซ่าของโทรทัศน์ CRT ดังขึ้นจากด้านหลังศพ

ซ่าาาาาาาา…

ทุกสายตาหันไปมองพร้อมกัน จอภาพขาวดำสั่นไหวด้วยคลื่นสัญญาณรบกวน

ซ่าาาาาาาา…

ซ่าาาาาาาา…

ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับวูบและเสียงเครื่องเล่นเทปเก่าจะดังขึ้นจากลำโพงที่มองไม่เห็น

ครืดดด…

ครืดดดดด…

เสียงเหมือนเทปถูกกรอไปข้างหน้า จากนั้นจึงมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเสียงนั้นแหบพร่า ผิดเพี้ยน และเหมือนถูกอัดทับซ้ำมาหลายรอบ

“สวัสดี… ผู้เล่น…”

ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครกล้าพูด

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม”

หลอดไฟบนเพดานกะพริบอีกครั้ง

ติด

ดับ

“คืนนี้… พวกคุณจะได้เรียนรู้คุณค่าของชีวิต”

เสียงหัวเราะเด็กดังแทรกเข้ามาเบาๆ ในช่วงท้ายประโยค หัวเราะคิกคัก เหมือนอยู่ใกล้หูเหมือนอยู่หลังประตู เหมือนอยู่ในห้องเดียวกัน ลูเซียนหน้าซีดลงทันทีแดเนียลหันมองรอบห้องอย่างระแวดระวังส่วนอีไลอัสยังคงจ้องจอทีวีไม่กะพริบ

“ทุกคนที่อยู่ที่นี่…”

เสียงจากเทปดังต่อ

“…ต่างมีความผิด”

“…ต่างเคยเลือกเมินเฉย”

“…ต่างเคยปล่อยให้ใครบางคนตาย”

ทันใดนั้น บนกระจกที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกฝั่งตรงข้ามห้อง ก็มีข้อความสีแดงปรากฏขึ้นราวกับเพิ่งถูกเขียนสดๆ

YOU SAW IT HAPPEN.

แดเนียลแข็งค้าง ธีโอดอร์เม้มปากแน่น เคนกำหมัดจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ เพราะทุกคนรู้ ทุกคนจำได้ คืนวันนั้น ถนนเส้นนั้น เสียงเบรกเสียงร้องขอความช่วยเหลือ และเด็กคนนั้น

“เกมแรกของพวกคุณกำลังจะเริ่ม”

เสียงเทปกล่าวอย่างรื่นรมย์ราวกับกำลังเชิญแขกเข้าร่วมงานเลี้ยง

“หากต้องการมีชีวิตรอด…”

“…จงหากุญแจของตัวเองให้พบ”

“ก่อนเวลาจะหมด”

“เกม..เริ่มแล้ว..”