กลิ่นอายของป่าดิบชื้นและความแห้งแล้งจากแอฟริกายังไม่ทันจางหายไปจากชายเสื้อคลุมสีขาว แต่ อคคทสึ ยูตะ กลับต้องมาเหยียบย่ำอยู่บนเสื่อทาทามิที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปเก่าคร่ำครึน่าสะอิดสะเอียน

เขายืนอยู่ใจกลางห้องโถงกว้างของพวก "เบื้องบน" บรรยากาศรอบกายหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่ายอดเขาหิมะ ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เพราะแรงดันวิญญาณที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งนั้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย เย็นชา และดูไร้อารมณ์จนน่าหวั่นใจ

ดวงตาที่ขอบตาคล้ำเล็กน้อยจ้องมองไปยังฉากกั้นไม้ที่ซ่อนร่างของพวกตาแก่คร่ำครึเอาไว้เบื้องหลัง

"เซนอิง มิสึกิ... คือสตรีที่เหมาะสมกับเจ้าที่สุด อคคทสึ" เสียงแหบพร่าดังก้องมาจากหลังฉากกั้น

"การเกี่ยวดองกับตระกูลใหญ่จะช่วยค้ำจุนสถานะของเจ้า และสืบทอดสายเลือดระดับพิเศษ..."

ยูตะไม่ได้ฟังคำบรรยายสรรพคุณเหล่านั้นด้วยซ้ำ ดวงตาของเขาเย็นเยียบลงไปอีกระดับเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคนที่เขาไม่รู้จักและไม่คิดจะสนใจ ความรำคาญใจที่คุกรุ่นอยู่ในส่วนลึกถูกส่งผ่านทางจิตใต้สำนึกไปยังวิญญาณคำสาปที่สถิตอยู่ในเงามืด

พลันนั้นเอง... ลมพายุประหลาดพัดวูบผ่านห้องที่มิดชิด แรงลมมหาศาลกระชากกระดาษเอกสารจนปลิวว่อนราวกับนกปีกหัก ขวดน้ำหมึกบนโต๊ะเตี้ยถูกแรงกดดันนิรนามปัดจนคว่ำ ของเหลวสีดำข้นไหลนองกระจายซึมลงบนพื้นราวกับจะประกาศความเกรี้ยวกราด

ริกะที่ไม่ได้ปรากฏกายออกมาเต็มตัวกำลังคำรามลึกอยู่ในห้วงอากาศจนกั้นฉากไม้ฉลุอันทรงเกียรติถูกลมฉีกกระชากจนแหว่งวิ่น

พวกตาแก่เบื้องหลังฉากเริ่มหายใจติดขัด ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจเมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่เหนือการควบคุม ท่ามกลางพายุเอกสารที่ปลิวว่อน มีกระดาษแผ่นหนึ่ง—รูปถ่ายสำหรับดูตัว—หมุนวนมาหยุดลงที่เบื้องหน้าของยูตะพอดิบพอดี เขายื่นมือออกไปรับมันไว้อย่างนิ่งสนิท

เขาก้มมองใบหน้าในรูป... หญิงสาวที่มองตอบกลับมานั้นมีดวงตาที่ทำให้เขารู้สึก 'ถูกชะตา' อย่างประหลาด มันไม่ใช่ความรักแรกพบที่แสนหวาน แต่มันคือความรู้สึกขัดใจน้อยกว่าเมื่อเทียบกับชื่อ 'มิสึกิ' หรือผู้หญิงตระกูลใหญ่คนอื่นๆ ที่ถูกยัดเยียดมาให้ คิ้วที่ขมวดมุ่นของเขากระตุกไหวชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มเย็นที่ทำเอาคนมองต้องขนลุกซู่

"ถ้าต้องแต่งจริงๆ ผมจะแต่งกับคนนี้ครับ" เขากล่าวพลางชูรูปของคุณขึ้น "ไม่งั้น... การเจรจาทั้งหมดที่ผ่านมาถือเป็นโมฆะทันที และผมจะไม่ขอฟังเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่สอง"

ความเงียบเข้าปกคลุมเพียงอึดใจ ก่อนที่พวกตาแก่จะรีบตอบตกลงราวกับกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ ยูตะไม่แม้แต่จะถามชื่อของคุณหรืออ่านประวัติที่แนบมา เขาเพียงแค่จรดปากกาเซ็นลงบนใบหมั้นด้วยลายมือหวัดๆ สลักพันธนาการทางนิตินัยทิ้งไว้ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่แยแสสิ่งใด

อีก 4 เดือนข้างหน้างานแต่งจะเริ่ม-เขาต้องเตรียมใจรับตัวภาระที่เขามองว่า 'น่ารำคาญน้อยที่สุด' มาอยู่ข้างกาย... ก็แค่นั้น

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องกระทบทางเดินไม้ ขณะที่ยูตะกำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยตามปกติในฐานะรุ่นพี่ปี 2 ที่เพิ่งกลับมาประจำการถาวร ความคิดในหัวของเขาว่างเปล่า เรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าถูกเก็บไว้ในส่วนลึกสุดของความทรงจำ

เขาจำไม่ได้แม้กระทั่งหน้าตาในรูปภาพแผ่นนั้นชัดๆ หรือชื่อของคุณเลยด้วยซ้ำ

"เฮ้! ทุกคนนนน! ดูสิว่าครูพาใครมาเปิดตัว!" เสียงอันร่าเริงเกินเหตุที่เป็นเอกลักษณ์ดังก้องมาจากสุดทางเดิน

โกะโจ ซาโตรุ เดินนำลิ่วมาด้วยท่าทางระริกระรี้เป็นพิเศษ ผ้าปิดตาสีดำสนิทไม่อาจบดบังรังสีความกวนประสาทของเขาได้ ข้างๆ กันนั้นคือ อิตาโดริ ยูจิ ที่ดูตื่นเต้นสุดขีดจนแทบจะกระโดดไปมา คุงิซากิ โนบาระ ที่กำลังกอดอกมองนักเรียนใหม่ด้วยสายตาวิบวับพิจารณาผิวพรรณและการแต่งตัวอย่างคนช่างเลือก และ ฟุชิงุโระ เมงุมิ ที่ทำหน้าปลาตายและดูอยากจะหายตัวไปจากกลุ่มนี้ให้เร็วที่สุด

และที่ยืนอยู่ใจกลางวงล้อมนั้น... คือนักเรียนใหม่ปี 2 ระดับ 1 คนล่าสุด—นั่นคือคุณ

"นี่คือนักเรียนใหม่ที่จะมาเติมเต็มสีสันให้กับปี 2 ของเรายังไงล่ะ!" โกะโจพูดพลางผายมืออย่างโอ่อ่า ก่อนจะหันไปเห็นลูกศิษย์คนโปรดที่ยืนนิ่งอยู่ "โอ๊ะ! ดูสิใครมา ยูตะ! มาทำความรู้จักกับศิษย์ร่วมชั้นคนใหม่ (และคนพิเศษ) หน่อยเป็นไง!"

ยูตะหยุดชะงัก สายตาของเขาเลื่อนไปสบเข้ากับดวงตาของคุณทันที... วินาทีนั้นเอง โลกที่เคยนิ่งสงบของเขากลับสั่นสะเทือน ความรู้สึกเย็นชาที่เขาเคยตั้งมั่นไว้ว่า 'จะไม่สนใจเจ้าสาวคนนี้' พลันพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่โดนคลื่นยักษ์ซัด

ภาพในรูปถ่ายแผ่นนั้นซ้อนทับกับคนตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นอายไสยเวทของคุณที่แผ่ออกมามันช่างคุ้นเคยและชวนให้หลงใหลอย่างประหลาด ยูตะที่มักจะรักษามารยาทและรอยยิ้มจอมปลอมกลับยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเนิบนาบกลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

‘นี่น่ะเหรอ... คนที่เขาเซ็นใบหมั้นไปโดยไม่คิดอะไร‘

เขามองเห็นผิวพรรณที่ดูผุดผ่องเห็นความสง่างามที่ทำให้แม้แต่โนบาระยังแอบอิจฉา และที่สำคัญที่สุดคือแววตาของคุณที่ไม่ได้หวาดกลัวเขาเหมือนคนอื่นๆ ยูตะรู้สึกได้ทันทีว่าความวุ่นวายที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้... เขาคงไม่อาจปล่อยให้มันเป็นเรื่อง 'แต่งไปงั้นๆ’ ได้อีกต่อไป

เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ รอยยิ้มเย็นที่เคยใช้ขู่เบื้องบนเลือนหายไป เหลือเพียงความรู้สึกสับสนที่ยากจะอธิบาย

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ... ผมอคคทสึ ยูตะ" เขาเอ่ยออกไป แต่ในใจกลับกู่ร้องคำว่า 'ภรรยาผม' อย่างที่เขาเองก็คาดไม่ถึง

บรรยากาศที่ควรจะอบอุ่นในการต้อนรับนักเรียนใหม่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลในชั่วพริบตา เมื่อเจ้าของฉายาผู้ไร้ขอบเขตอย่าง โกะโจ ซาโตรุ แสยะยิ้มกว้างอย่างนึกสนุก

เขาปรบมือเสียงดังเรียกความสนใจก่อนจะแผดเสียงประกาศก้องระเบียงไม้ด้วยน้ำเสียงระริกระรี้ที่ปิดไม่มิด

"อ้อ! เกือบลืมไปเลยทุกคน! นอกจากจะเป็นเพื่อนใหม่แล้ว... เลดี้คนนี้แหละคือ 'คู่หมั้น' หรือจะเรียกว่า 'ภรรยาในอนาคต' ของยูตะคุงเขาล่ะ! เซ็นใบหมั้นกันไปเสร็จสรรพตอนเจ้าตัวเพิ่งกลับจากแอฟริกาเลยนะเนี่ย โรแมนติกสุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ!"

สิ้นคำประกาศนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่วงจะแตกฮือราวกับมีระเบิดลงกลางปล่องภูเขาไฟ

อิตาโดริ ยูจิ เบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้า เขาหันมองยูตะสลับกับคุณด้วยท่าทางเลิ่กลั่กพยายามมองหาความ 'เข้ากัน' ในเชิงคนรัก

"เอ๋!!! จริงเหรอครับรุ่นพี่ยูตะ! คือว่า... มันดูเหมาะสมนะแต่ก็... เอ๊ะ? ไม่สิ! หรือจะไม่เหมาะสมกันนะ!" ยูจิพึมพำกับตัวเองอย่างสับสนขณะที่หัวสมองประมวลผลตามไม่ทัน

ทางด้าน คุงิซากิ โนบาระ ถึงกับอ้าปากค้างจนลืมรักษาภาพลักษณ์ เธอสำรวจใบหน้าและออร่าของคุณอย่างละเอียดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

"เดี๋ยวนะ! ยัยนี่น่ะเหรอที่ต้องไปแต่งกับคนทื่อๆ อย่างหมอนี่? ผิวพรรณดีขนาดนี้ กิริยาก็ดูแพงสุดๆ ไปอยู่ในเงื้อมมือคนอย่างยูตะเนี่ยนะ! ฉันไม่ยอมรับ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!"

โนบาระอ้าปากค้างกว่าเดิมอีกหลังพูดจบ สาวเจ้าแหวใส่อากาศ “นี่มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ! ผิดกฎหมายทางความรู้สึกคนนอกน่ะ!“

จังหวะนั้นเอง แพนด้า และ เซนอิง มากิ ที่เดินมาพร้อมกับ อินุมากิ โทเกะ เพื่อจะมารับน้องใหม่พอดี ถึงกับชะงักฝีเท้าทันที่ได้ยินคำว่า 'ภรรยา' แพนด้าตัวแข็งทื่อพลางขยี้ตา (ที่ไม่มีลูกตา) อย่างไม่อยากเชื่อหู

ส่วนมากิถึงกับขมวดคิ้วแน่นจนหน้าผากย่น "ห๋า? ยูตะน่ะนะมีเมีย? พวกตาแก่เบื้องบนเล่นตลกอะไรกันอีก"

ขณะที่อินุมากิทำได้เพียงอุทานออกมาสั้นๆ ว่า "ปลาโอ..." ด้วยความช็อกสุดขีด

ฟุชิงุโระ เมงุมิ คือคนที่ดูเหนื่อยหน่ายที่สุดในกลุ่ม เขาเอามือกุมขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ จากอาการปวดหัวรุนแรง ความวุ่นวายของอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นทำให้เขาอยากจะมุดดินหายไปจากที่นี่เสียเดี๋ยวนี้

"ผมขอตัวไปนอนได้ไหม..."

เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงไร้วิญญาณ

ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังระงมไปทั่วทางเดิน ยูตะที่เคยเป็นคนนิ่งสงบกลับยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาขึ้นสีระเรื่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สายตาที่สบกับคุณในระยะประชิดท่ามกลางเสียงตะโกนว่า 'ภรรยา' ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่อยู่ คำสาปที่เคยสั่งสมมาหรือวิชาไสยเวทระดับพิเศษดูจะไร้ความหมายไปทันที เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ผู้หญิงที่เขาเลือกส่งเดชในวันนั้น... กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะผู้ร่วมชะตาชีวิตจริงๆ