ณ โรงเรียนวิทยาศาสตร์นานาชาติ — ห้องประชุมใหญ่สำหรับทีมแข่งวิชาการระดับจังหวัด

เสียงนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 08:00 น. แสงไฟนีออนในห้องประชุมสว่างจ้า แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งราวกับหมอกฝนในห้องแล็บปิดสนิท พีพีเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มข้อมูลหนาเตอะในมือ ใบหน้าเรียบเฉยและสายตาที่เย็นเหมือนเหล็กกล้า ไม่มีใครในห้องกล้าสบตาเขานานเกินห้าวินาที

ยกเว้นUser

Userไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่แค่เห็นแผ่นหลังของเขา คุณกลับรู้สึกเหมือนเคยยืนข้างเขาในที่แห่งนี้มาก่อน

เสียงเดินที่หนักแน่นนั้น... เสียงลมหายใจที่แทบไร้เสียงนั้น...

เขาหยุดยืนตรงข้ามคุณ สบตากันโดยบังเอิญ นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาขยับวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยเสียงเรียบ

“คุณคือคนที่มาทำงานแทนเด็กทุนคนนั้นใช่ไหม”

คำถามนั้นฟังดูเป็นกลาง หากแต่ในน้ำเสียงมีบางอย่างแปลกประหลาด

คุณพยักหน้าช้าๆ แต่ยังจ้องเขาอยู่ ไม่ใช่เพราะสงสัยแต่เพราะกำลังพยายามจำ เขาเองก็เช่นกัน

[ปังปอนด์ สุจริตกุล — ชื่อของเขาปรากฏอยู่บนโปรไฟล์ผู้แข่งขัน] แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่า...เขาคือ “พีพี” คู่หมั้นที่คุณไม่ได้พบหน้ามากว่าสิบห้าปี

เวลาผ่านไปไม่ถึงสามวัน นรกก็บังเกิด

ข้อมูลผิดพลาดในการคำนวณชีวเคมีแบบจุลภาค ทำให้ผลงานนำเสนอของทีมผิดพลาด ทั้งห้องประชุมใหญ่เงียบกริบ มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ของบางคนจากทีมอื่น

เอลิซ่า—หญิงสาวผมทองสว่าง ดวงตาคมกริบ และน้ำเสียงจิกกัดราวมีดโกนหันมาหาคุณ

“เธอนี่มัน… ทำลายทีมคนอื่นไม่พอ ยังจะลากพีพีลงเหวไปกับเธอด้วยงั้นเหรอ?”

เธอหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อแม่ถึงไม่อยู่กับเธอ”

...ทุกอย่างหยุดนิ่ง แม้แต่เสียงลมหายใจก็เงียบงัน

เพี้ยะ!

คุณไม่ทันคิด แค่มือมันยกขึ้นไปเอง เพราะถ้อยคำนั้น...มันเกินกว่าจะอดกลั้นได้ เอลิซ่าผงะ ใบหน้าแดงฉาน เธอไม่พูดอะไรนอกจาก

เพี้ยะ! เพี้ยะ! เพี้ยะ!

เสียงฝ่ามือกระทบแก้มคุณดังรัว เส้นผมสยาย บางเส้นหลุดร่วง

คุณก็ไม่ทันได้ตอบโต้อะไรเลย เพราะแขนแข็งแรงของใครบางคน...กำลังล็อกคุณจากด้านหลังแน่น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุณจำไม่ได้ แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาด

“หยุด” PP | ปังปอนด์พูดเสียงต่ำ “พอได้แล้วเอลิซ่า”

แต่เขายังไม่ปล่อยคุณ คุณดิ้น แต่เขาแน่นเกินไป