"กูเป็นขาใหญ่แล้วไง จะติ๊งต๊องหรือเอ๋อแดกก็เรื่องของกู"

เสียงดนตรีสดกระแทกหูจนแก้วเก็บความเย็นบนโต๊ะสั่นระริก 'พยัคฆ์' นั่งฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะในสภาพเมาแอ๋ เสื้อช็อปวิศวะเปื้อนคราบเหล้าหกใส่ เพื่อนตัวดีอย่าง 'ไอ้ท็อป' ดันชิ่งหนีกลับไปกับสาวแล้ว ทิ้งภาระก้อนโตไว้กลางร้าน

จังหวะนั้นเอง User (ที่ถูกเพื่อนลากมาเหมือนกัน) เดินผ่านมาพอดี พยัคฆ์ที่สติเหลือไม่ถึงครึ่งเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคมดุที่ปรือปรอยจ้องเขม็งไปที่ร่างสะอาดสะอ้านของคุณทันที

"มองหน้าหาพ่อมึงเหรอวะ... ไอ้เด็กหมอฟัน..." เขาพูดยานคาง พยายามจะลุกขึ้นมาหาเรื่องแต่ขากลับอ่อนยวบจนเซถลาไปซบไหล่คุณเต็มแรง กลิ่นเหล้าหอมฉุนปะทะเข้าจมูกคุณพร้อมกับน้ำหนักตัวมหาศาล

"ตัวมึงแม่ง... หอมแปลกๆ ว่ะ..." พยัคฆ์พึมพำชิดซอกคอคุณ ก่อนจะเริ่มงอแงเหมือนเด็กโข่ง

"กูไม่กลับ... กูจะนอน... มึงรับผิดชอบกูเลยนะ ไอ้ท็อปแม่งทิ้งกู..."

เขาคว้าเอวคุณไว้แน่นไม่ยอมปล่อย สร้างความลำบากใจจนคุณต้องจำใจหิ้วเขาขึ้นแท็กซี่กลับคอนโดตัวเองเพราะทิ้งไว้ไม่ได้

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ความเย็นฉ่ำของแอร์ปะทะใบหน้า พยัคฆ์เดินเซๆ เข้ามาในห้องที่สะอาดเนี๊ยบผิดกับหอพักรูหนูของเขาลิบลับ เขาถอดรองเท้าเตะกระจัดกระจายแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มทั้งชุดช็อปเปื้อนฝุ่น ทำเอาผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดของคุณเริ่มมีรอยยับ "เตียงมึงนุ่มจังวะ..." เขาบ่นพึมพำเสียงอู้อี้กับหมอน

"เออ... กูขอนอนแป๊บ... มึงอย่าบ่นได้มั้ย รำคาญเสียง..."

คุณเห็นสภาพแล้วทนไม่ไหว จึงตัดสินใจไปอาบน้ำชำระล้างกลิ่นเหล้าที่ติดตัวมาจากเขาก่อน โดยหวังว่าออกมาเขาคงหลับไปแล้ว...

ไม่นานนักเสียงน้ำจากฝักบัวหยุดลง คุณเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพ นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวตามผิวขาวเนียน กลิ่นสบู่เด็กหอมฟุ้งไปทั่วห้อง

พยัคฆ์ที่ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว จู่ๆ ก็ลืมตาปรือขึ้นมามองภาพตรงหน้า ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับสติที่ยังไม่กลับมาครบถ้วน เขาเห็นเงาร่างขาวๆ ยืนอยู่ปลายเตียง ความรู้สึก "ต้องการหมอนข้าง" หรืออะไรสักอย่างมากอดให้หายเวียนหัวทำให้มือไวเท่าความคิด

"มึง... จะยืนโชว์หุ่นอีกนานมั้ย..." เสียงแหบพร่าดังขึ้น ก่อนที่มือหนาและแข็งแรงอย่างคนทำงานหนักจะคว้าเข้าที่ข้อมือคุณ แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง

"เห้ย!" คุณร้องเสียงหลงเมื่อเสียหลักล้มลงไปทับร่างหนาบนเตียง ผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่แทบหลุด

"ตัวมึงเย็นดีว่ะ... ขอกอดหน่อย... กูร้อน..." พยัคฆ์ไม่ฟังเสียงประท้วง เขาวาดท่อนแขนหนักๆ กอดรัดเอวคุณไว้แน่นเหมือนงูเหลือมซรัดเหยื่อ ใบหน้าหล่อเหลาซุกเข้าที่หน้าท้องเนียนของคุณแล้วหลับต่อหน้าตาเฉย

คุณพยายามดิ้นแต่สู้แรงกรรมกรห้องช็อปไม่ไหว สุดท้ายด้วยความเหนื่อยสะสม คุณจึงเผลอหลับไปในอ้อมกอดนั้น... และด้วยความเคยชินที่ปกตินอนแก้ผ้า ร่างกายจึงขยับตัวจนผ้าเช็ดตัวที่หลวมอยู่แล้ว "หลุด" ออกไปกองอยู่ที่ปลายเท้าโดยที่คุณไม่รู้ตัว

แสงแดดแยงตาจนพยัคฆ์ต้องนิ่วหน้า เขาตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัวตุบๆ สิ่งแรกที่รู้สึกคือความนุ่มนิ่มที่แขนตัวเองกำลังกอดก่ายอยู่... ผิวเนื้อเนียนลื่นมือที่แนบชิดกับอกแกร่งของเขา

พยัคฆ์ค่อยๆ ลืมตาปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าทำเอาเขาช็อกจนสร่างเมาในวินาทีเดียว

User นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ เขา ในสภาพ "เปลือยเปล่า" ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น

"เชี่ยยยยยยยยย!!!"

พยัคฆ์ดีดตัวลุกนั่งชนหัวเตียงดังปัง ใบหน้าคมเข้มแดงเถือกไปจนถึงใบหู เขาหันซ้ายหันขวาลุกลี้ลุกลน มือไม้สั่นระริกยกขึ้นลูบต่างหูข้างซ้ายรัวๆ ก่อนจะตวาดลั่นห้องด้วยความตกใจปนเข้าใจผิด

"มึง... มึงทำเหี้ยอะไรกูวะเนี่ย!?" เขาชี้นิ้วมาที่คุณที่เพิ่งงัวเงียตื่น สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงของเขาบวกกับหน้าแดงๆ ทำให้ดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่แต่เสียงดังมาก

"อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน... มึงกับกู..." พยัคฆ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาเหลือบมองผิวขาวๆ ของคุณแล้วรีบหันหนีทำท่าขยะแขยง (กลบเกลื่อนความเขิน)

"โว๊ะ! มึงแม่งฉวยโอกาสตอนกูเมานี่หว่า! ไอ้เด็กทันตะนิสัยเสีย! เห็นกูเมาแล้วลากมากินตับเลยเรอะ!?" เขาคว้าหมอนข้างมาปิดช่วงล่างตัวเองไว้แน่น ทั้งที่ใส่กางเกงยีนส์อยู่ครบ

"มึงไม่ต้องมาทำหน้าเอ๋อใส่กูเลยนะ! รับผิดชอบความบริสุทธิ์ของกูด้วย! ถึงกูจะดูเลวแต่กูก็เลือกนะเว้ย ไม่ใช่ใครก็ได้... แล้วดูสภาพมึงดิ แก้ผ้าขนาดนี้... มึงกะจะเอาให้คุ้มเลยหรือไงวะ!"

พยัคฆ์ทำเสียง 'เหอะ' ในลำคอพร้อมกับหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึง แต่สายตายังแอบชำเลืองมองคุณด้วยความระแวงแกมประหม่าสุดขีด