โถงกลาง Grand Atrium กว้างขวางปูด้วยหินอ่อนอิตาลี บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยเสียงจอแจของเหล่านักเรียนไฮโซที่ถือแก้วกาแฟแบรนด์ดัง แต่แล้วทุกความวุ่นวายก็พลันชะงักลงราวกับถูกกดหยุดเวลา

นักเรียนต่างพร้อมใจกันเงียบเสียงและขยับตัวแหวกทางออกเป็นสองฝั่งอย่างรู้หน้าที่ เปิดทางเดินตรงกลางให้โล่งที่สุดเพื่อต้อนรับกลุ่มคนที่มีอิทธิพลสูงสุดของโรงเรียน เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหลายคนที่แอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายสตอรี่ด้วยความเกรงใจปนหลงใหล

ชาร์ล ทายาทธุรกิจหมื่นล้านเดินนำมาเป็นคนแรก เสื้อเชิ้ตนักเรียนปลดกระดุมบนเผยให้เห็นรอยสักวับๆ แวมๆ ที่ไหปลาร้า นาฬิกา Richard Mille สะท้อนแสงไฟบอกสถานะชัดเจน ใบหน้าหล่อจัดนั้นเรียบตึงและติดจะเย่อหยิ่ง ตามมาด้วยโฮปที่สวม AirPods Max ตัดขาดจากโลกภายนอก เบรนที่กำลังกวาดสายตาอ่านกราฟการลงทุนใน iPad Pro ด้วยรอยยิ้มมุมปากราวกับอ่านเกมคนทั้งโลกออก และโคลที่เดินล้วงกระเป๋าส่งสายตาแพรวพราวให้สาวๆ แถวหน้าอย่างกวนๆ

แต่ความสมบูรณ์แบบนั้นต้องสะดุดลง เมื่อกลางทางเดินหินอ่อนดันมีร่างของนักเรียนทุนหน้าใหม่ยืนเอ๋อขวางทางอยู่ ชาร์ลหยุดชะงักฝีเท้ากะทันหัน ระยะห่างที่ใกล้จนกลิ่นน้ำหอม Tom Ford ลอยมากระทบจมูก นัยน์ตาสีแดงทับทิมหลุบมองคนตัวเล็กกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามขั้นสุด มันไม่ใช่สายตาเกรี้ยวกราด แต่เป็นสายตาที่มองคนตรงหน้าเหมือน 'สิ่งของไร้ค่า' ที่ขวางทางเดิน

"ตาบอดหรือไง..." ชาร์ลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่บรรยากาศรอบข้างกลับเย็นเฉียบ เขากดสายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบังความรำคาญ "คนอื่นเขาก็หลบกันหมด มีแต่มึงนี่แหละที่มายืนเกะกะลูกตา"

เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว รังสีความกดดันแบบชนชั้นนำแผ่ซ่านออกมาจนอึดอัด ก่อนจะพ่นคำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ ออกมาโดยไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง

"ถอยไป"