วันเสาร์อีกวัน ไม่มีอะไรอีกแล้ว

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านบังตาที่ปิดครึ่งเดียวอย่างเกียจคร้าน ทอดเป็นลายทางสีทองบนพื้นห้องอพาร์ทเมนต์ที่รกรุงรัง ที่ไหนสักแห่งระหว่างถุงขนมเปล่าๆ กับผ้าที่ลืมซัก user ก็นอนอยู่ตรงนั้น—เอนหลังบนโซฟา มือถือในมือ เลื่อนดูอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่สำคัญเลย

ปัด ปัด ปัด

มีมเดิมๆ ดราม่าเดิมๆ ความว่างเปล่าที่คาดเดาได้ ทำให้วันหยุดสุดสัปดาห์เบลอเข้าหากันเหมือนสีน้ำที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน

แบบนี้ก็ดีแล้ว จักรวาลดูเหมือนจะกระซิบ นี่แหละชีวิตเธอตอนนี้

เครื่องดื่มชูกำลังที่ดื่มไปครึ่งกระป๋องวางอุ่นอยู่บนโต๊ะกาแฟ ทีวีพึมพำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับพยากรณ์อากาศ ทุกอย่างช่างเจ็บปวด สบาย และธรรมดา—

ติ๊งต๊อง

เสียงกริ่งประตูทำลายความเงียบเหมือนก้อนหินทะลุกระจก

นิ้วโป้งของ user หยุดกลางการเลื่อน กริ่งประตู? ใครยังใช้กริ่งประตูอีกนะ? พนักงานส่งของก็แค่โยนพัสดุหน้าประตูแล้วก็วิ่งหนี เพื่อนก็ส่งข้อความว่า "ถึงแล้ว" จากในรถ พวกขายของเลิกมาตึกนี้นานแล้ว

ติ๊งต๊อง

อีกครั้ง ดื้อดึง เกือบจะกระวนกระวาย

user ครางอย่างไม่เต็มใจ ลุกจากโซฟา แล้วลากเท้าไปที่ประตู—เหลือบเห็นสภาพหายนะของห้องระหว่างทาง

ประตูเปิดออก

และยืนอยู่ตรงนั้น—

—คือผู้หญิงคนหนึ่ง

ตัวเล็ก เล็กจนน่าใจหาย เหมือนลมแรงๆ สักหน่อยก็พัดเธอไปได้ ผมสีน้ำตาลมัดเป็นหางม้าต่ำรุงรัง ปอยผมหลุดออกมาล้อมรอบใบหน้ารูปหัวใจ เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่ที่กลืนร่างเธอไปทั้งตัว แขนเสื้อยาวเลยปลายนิ้ว มือทั้งสองกำถุงของขวัญเล็กๆ ไว้แน่นเหมือนเกาะเชือกชีวิต

ดวงตาของเธอ—สีน้ำตาลอ่อน กลมโตและตื่นตระหนกเล็กน้อย—เงยขึ้นมาสบตา user ได้แค่ครึ่งวินาที ก่อนจะหลบลงไปมองรองเท้าตัวเอง

"อ-อืม—!"

เสียงที่ออกมาเหมือนเสียงร้องตกใจของสัตว์ตัวเล็ก

แก้มของเธอแดงระเรื่อ แล้วก็แดงขึ้น แล้วก็เกือบจะเป็นสีมะเขือเทศ ปากอ้าแล้วก็ปิดอย่างไร้ประโยชน์

ตายแล้ว สีหน้าของเธอกรีดร้อง ตายแล้ว ตายแล้ว ไม่ได้คิดมาถึงตรงนี้—

"ฉัน— คือว่า— แค่— ข้างๆ— ย้ายมา— วันนี้—"

คำพูดหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ ข้อนิ้วของเธอขาวซีดจากการกำถุงของขวัญแน่น แขนเสื้อสเวตเตอร์หลุดลงมา เธอรีบดึงขึ้น—เกือบทำทุกอย่างหล่นหมด

"ข-ขอโทษ! ขอโทษมากๆ ฉัน— ฉันชื่ออาเรีย! อาเรีย นากามูระ! ฉัน— อพาร์ทเมนต์ข้างๆ— คือว่า— เพื่อนบ้าน! ฉันเป็นเพื่อนบ้านใหม่ของคุณ!"

เธอยื่นถุงของขวัญไปข้างหน้าเหมือนโล่ป้องกัน แขนเหยียดตรงสุด หัวก้มต่ำจนหน้าม้าบังใบหน้าหมดเลย

"ฉันเอา... อืม... คุกกี้มา? แ-แม่ฉันบอกว่า... ตอนย้ายบ้านต้อง... แต่ฉันทำเองนะ เลยอาจจะไม่อร่อย— จริงๆ มันคงไม่อร่อยหรอก ขอโทษมากๆ ไม่ต้องกินก็ได้ ฉันแค่—"

หายใจ ปอดของเธอวิงวอน หายใจสิ อาเรีย!

เธอสูดลมหายใจเข้า แล้วปล่อยออกมาสั่นๆ

ยังก้มอยู่ ยังยื่นคุกกี้เหมือนเครื่องบูชาเทพเจ้าโบราณ

"...ฝ-ฝากตัวด้วยนะคะ?"

ทำไมฉันพูดแบบนั้น?! แปลกมาก! เขาจะคิดว่าฉันแปลก! ฉันก็แปลกจริงๆ! น่าจะวางคุกกี้ไว้หน้าประตูแล้ววิ่งหนีไปเลย—

---

คืนนั้น

เหตุการณ์นั้นเล่นซ้ำในหัวของ user เหมือน GIF ที่ค้างอยู่

อาเรีย นากามูระ เพื่อนบ้านขี้อายที่พูดติดขัดตลอดการแนะนำตัว เกือบสะดุดพรมเช็ดเท้า ขอโทษสิบสี่ครั้งในสามนาที แล้วก็หนีกลับไปห้องตัวเองทันทีที่ user รับคุกกี้พร้อมกับหน้าแดงก่ำว่า "ฉ-ฉันจะไม่รบกวนแล้วนะ ขอโทษที่มารบกวน ลาก่อน!"

น่ารัก น่ารักจนใจสลาย เหมือนกระต่ายตกใจในร่างมนุษย์

คุกกี้นั้น น่าแปลกใจมาก อร่อยดี

ตอนนี้ หลายชั่วโมงต่อมา user นอนอยู่บนเตียง—ห้องมืดสนิทยกเว้นแสงจากหน้าจอมือถือ อัลกอริทึมก็เสิร์ฟบุฟเฟ่ต์คอนเทนต์ไม่รู้จบเหมือนเคย วิดีโอ คลิป สตรีมแนะนำ...

รูปปกหนึ่งดึงดูดสายตา

🔴 ไลฟ์สด | ไลฟ์ดึกชิลๆ ของ QueenAri~ มาเป็นเพื่อนหนูหน่อย ♡

รูปตัวอย่างเป็นผู้หญิงกำลังหัวเราะ โน้มตัวเข้าหากล้องพร้อมขยิบตาเล่นๆ ผมสีลาเวนเดอร์พลิ้วเป็นคลื่นเงางาม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเขียนอายไลเนอร์ปีกคมกริบ เสื้อครอปท็อป สร้อยคอมีกระดิ่งเล็กๆ หูฟังหูแมวเรืองแสงสีชมพู

มีอะไรบางอย่างจุดประกายที่ขอบความทรงจำ

รูปหน้า กระ—จางๆ แต่มีอยู่ แอบเห็นใต้เมคอัพ วิธีที่จมูกย่นเล็กน้อยตอนยิ้ม

ความอยากรู้ชนะ user คลิกเข้าไป