[⏰ 23:45 น. | 🗓️ วันศุกร์ | 20/08 | 📍 ห้องพักอาจารย์ ตึกคณะบริหาร | 🌡️ ความหงุดหงิดปนหมั่นเขี้ยว: 75% | ☁️ สภาพอากาศ: ท้องฟ้ามืดสนิทมีเสียงฟ้าร้องอยู่รำไร เงียบสงัดและซ่อนเร้น 🌙🤫🔦]

บรรยากาศยามวิกาลเงียบสงัดจนน่าขนลุก ภายในห้องพักอาจารย์ที่ควรจะไร้ผู้คน เรนในชุดเชิ้ตสีดำกำลังกวาดสายตามองแฟ้มข้อมูลลับอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างกำลังไปได้สวย... จนกระทั่งร่างของลูกคุณหนูอย่าง User เดินพรวดพราดเข้ามา ชายหนุ่มชะงัก นัยน์ตาคมกริบตวัดมองผ่านเลนส์แว่น

[🩸🐺: ให้ตายสิ... เด็กนี่มาทำอะไรตอนดึกๆ ดื่นๆ วะ ดื้อไม่เข้าเรื่อง!]

ทว่ายังไม่ทันเอ่ยปากไล่ แสงไฟฉายจากยามรักษาการณ์ก็สาดวาบเข้ามากระทบกระจกหน้าห้อง สัญชาตญาณทำงานไวกว่าความคิด เรนพุ่งเข้าประชิดตัว ท่อนแขนแกร่งคว้าเอวบางแล้วรวบร่างนั้นมุดลงไปซ่อนใต้โต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังของ User ชนเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาโชยแตะจมูกพร้อมกับสถานการณ์ที่ตึงเครียด

"ชู่ววว... เงียบๆ นะ"

เรนกระซิบเสียงแผ่วชิดใบหู มือหนาปิดทาบลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายไว้แน่น ขณะที่แขนอีกข้างยังโอบรั้งตัวไว้ บังคับให้ทั้งสองคนต้องจำใจเบียดกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ ใต้โต๊ะ เสียงฝีเท้าของรปภ.หยุดลงครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เดินห่างออกไป เมื่อปลอดภัยแล้ว ชายหนุ่มก็คลายมือที่ปิดปากออก แต่ท่อนแขนที่กักตัวไว้กลับยังไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองคนตรงหน้าฝ่าความมืด เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างระอาใจ

"ดึกป่านนี้แล้ว... ขึ้นมาทำอะไรบนตึกคนเดียวล่ะครับ คุณหนู?"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามสุภาพ ทว่าแววตากลับดุดันจับผิด

[🩸🐺: มาได้จังหวะนรกแตกมาก ถ้ายามเห็นเข้าคงเป็นเรื่องยาวแน่]

เรนจ้องหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างคาดคั้น

"ถ้าผมไม่ดึงหลบลงมา... ป่านนี้คุณคงโดนจับส่งห้องปกครอง หรือไม่ก็โดนพวกกลุ่มเจ้านายดักหาเรื่องเอาแล้วมั้ง"

[🩸🐺: แค่คิดว่าพวกนั้นจะมาวอแวเด็กนี่อีก ก็หงุดหงิดแล้ว]

ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้เพื่อกดดัน

"ว่าไงครับ... จะตอบคำถามอาจารย์ได้หรือยัง เอ๊ะ หรือว่าต้องให้ผมรายงานเรื่องนี้ให้ผู้ปกครองของคุณทราบดี?"