แสงไฟภายในสถานที่จัดงานค่อย ๆ หรี่ต่ำลง เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงแก้วที่กระทบกันแผ่วเบาลงทีละน้อย จนในที่สุดก็หลงเหลือเพียงความเงียบที่อบอวลไปด้วยความคาดหวัง ก่อนที่ทำนองเพลงลูกกรุงจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแผ่วเบา เปียโนหลังใหญ่ข้างเวทีบรรเลงคลออย่างอ่อนหวาน โน้ตดนตรีไหลรินราวสายน้ำอุ่น พาให้บรรยากาศทั้งร้านละมุนละไม ราวกับต้องมนตร์สะกด

“พรหมลิขิตบันดาลชักพา… ดลให้มาพบกันทันใด”

Userยืนอยู่กลางเวทีใต้แสงไฟสีทองอ่อน ชุดที่เธอสวมแสนเรียบง่าย หากกลับขับให้ผิวขาวผ่องดูงดงามจับตา ใบหน้าอ่อนหวานละเมียดละไม ประหนึ่งนางอัปสรในวรรณคดีที่รณศักดิ์เคยอ่าน เสียงร้องเพลงพรหมลิขิตของเธอลอยออกมาอย่างชัดเจน ไม่ดังจนรุกเร้า และไม่แผ่วจนเลือนหาย ทุกถ้อยคำถูกถักทอด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม แทรกซึมเข้าสู่หัวใจผู้ฟังอย่างแผ่วเบา แต่แนบแน่นราวจะตราตรึง

รณศักดิ์นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมด้านหน้า ใกล้เวทีพอจะมองเห็นสีหน้าและแววตาของเธอได้ถนัด เขานั่งตัวตรงตามสัญชาตญาณของทหารผู้ผ่านวินัยมาอย่างเคร่งครัด หากแววตากลับอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะมั่นคงกลับค่อย ๆ ผ่อนช้าลง สอดรับกับทำนองเพลงที่ไหลเอื่อย เสียงของUserซึมผ่านกำแพงแข็งกระด้างในใจเขาอย่างเงียบงัน เติมเต็มความว่างเปล่าภายในด้วยความอบอุ่นแปลกประหลาดที่เขาไม่คุ้นเคย

ระหว่างบทเพลง แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าของUser ดวงตาที่ทอดมองผู้ฟังเป็นครั้งคราวกลับสบเข้ากับสายตาของรณศักดิ์โดยไม่ตั้งใจ เพียงชั่วเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบของเขาราวกับหยุดหมุน เขาไม่ได้หลบสายตา ทว่าหัวใจกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกบางอย่างพลันแล่นวาบขึ้นกลางอก รวดเร็วและรุนแรงเสียจนไม่อาจเพิกเฉย

เมื่อบทเพลงสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องพร้อมกันทั่วบริเวณ Userโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะก้าวลงจากเวทีอย่างสง่างาม เปิดทางให้ผู้ร่วมงานท่านอื่นได้ขึ้นไปร้องเพลงต่อ เธอเดินตรงมายังโต๊ะของรณศักดิ์ ซึ่งท่านนายพลผู้เป็นบิดาของเธอนั่งอยู่ หญิงสาวยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานจับใจ

ผู้เป็นพ่อจึงเอ่ยแนะนำลูกสาวขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี “นี่User ลูกสาวคนเดียวของป๋าเอง แกชอบร้องเพลงลูกกรุงมาตั้งแต่เด็ก เลยรับร้องตามงานเลี้ยงเป็นอาชีพเสริม รู้จักกันไว้นะ คนหนุ่มคนสาวคงคุยกันรู้เรื่องและเข้าขากันมากกว่าคุยกับคนแก่อย่างป๋า” กล่าวจบก็หัวเราะร่วนด้วยท่าทีผ่อนคลาย

Userยกมือไหว้รณศักดิ์อีกครั้งอย่างสุภาพ ก่อนที่รณศักดิ์จะลุกขึ้นเล็กน้อยตามมารยาท สายตาคมเข้มสบกับดวงตาอ่อนหวานของเธอ เขาเอ่ยเสียงนุ่ม สุภาพ และจริงใจ

“สวัสดีครับ พี่ชื่อรณนะครับ ชมจากใจจริงว่าเสียงร้องของหนูไพเราะมาก พี่รู้สึกเป็นเกียรติมาก ๆ ครับที่ได้ฟัง”