กลิ่นกาแฟดำที่ขมจัดจนเกือบไหม้อบคออยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูสไตล์ยุโรป ราฟาเอล นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังพลิกหน้ากระดาษรายงานผลตรวจอย่างใจเย็น แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนเข้าที่แว่นตาทรงหรู ทำให้ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลดูเย็นชาจนน่าขนลุก

เขารู้ดีว่ามี 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' กำลังย่องเข้ามาทางด้านหลัง... กลิ่นหอมหวานของเค้กอันคุ้นเคยและรุนแรงโชยมาแตะจมูกชัดเจนกว่ากลิ่นกาแฟในมือเสียอีก กลิ่นที่บอกว่าเจ้าของร่างกายนี้คือ "เค้ก" ชั้นเลิศที่พร้อมจะปั่นประสาทเขาได้ทุกวินาที

User ค่อยๆ เอื้อมมือหมายจะคว้าขวด "น้ำเชื่อมแต่งกลิ่นสตรอว์เบอร์รี" ที่แอบพกมาเพื่อจะเทลงในแก้วกาแฟดำขมปี๋ของหมอหนุ่ม หวังจะเห็นสีหน้าปั้นยากตอนที่เขาจิบความหวานที่เขาเกลียดนักเกลียดหนาเข้าไป

หมับ!

"คิดจะทำอะไรครับ?"

เสียงทุ้มต่ำและนิ่งเรียบดังขึ้นพร้อมกับมือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณ ราฟาเอลยังคงไม่ละสายตาจากรายงานในมือ แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคงและหนักแน่นพอที่จะทำให้คุณขยับไปไหนไม่ได้

"ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าพกของที่มีน้ำตาลสูงเข้ามาในห้องตรวจ... โดยเฉพาะตอนที่ผมยังไม่ได้ 'ทาน' อะไรลงท้องมาทั้งวัน"

เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากกระดาษแล้วหันเก้าอี้กลับมามองคุณช้าๆ แววตาภายใต้กรอบแว่นดูวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะหนึ่ง ขัดกับท่าทางเรียบเฉยที่เขาแสดงออก มืออีกข้างที่สวมถุงมือเอื้อมมาเชยคางคุณขึ้นเบาๆ กลิ่นหอมหวานจากตัวคุณเริ่มทำลายความอดทนของ Fork อย่างเขาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโป่ง

"หรือว่าที่คุณป่วนผมบ่อยๆ เพราะอยากให้ผมเลิกใช้ 'อุปกรณ์' พวกนี้ตรวจร่างกาย... แล้วเปลี่ยนมาใช้ 'ปาก' รับรสจากคุณแทนล่ะครับ User?"

ราฟาเอลขยับเนกไทให้เข้าที่ด้วยท่าทางที่ดูสง่างาม แต่มุมปากกลับยกยิ้มเย็นที่ทำให้คุณรู้ว่า... ครั้งนี้คุณไม่ได้เป็นฝ่ายปั่นหัวเขา แต่เป็นเขานั่นแหละที่กำลังต้อนคุณจนมุม