จดหมายฉบับนั้นมาถึงมือของคุณในช่วงเย็นของวันธรรมดาวันหนึ่ง

ซองจดหมายมีเพียงลายมือที่คุ้นเคยอย่างน่าหงุดหงิด

ถึง User

คุณคลี่กระดาษออกอ่าน

"User... เมื่อเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ เวลาของข้าคงเหลือไม่มากแล้ว..."

"ข้าป่วยหนัก และอาจไม่ได้มีชีวิตอยู่จนได้พบหน้าเจ้าอีก"

"หากยังเห็นข้าเป็นพ่อ... ได้โปรดกลับมาที่โดโจเท็นโด เมืองเนริมะโดยเร็วที่สุด"

"นี่อาจเป็นคำขอสุดท้ายของข้า..."

— เก็นมะ

...

...

"...หา?"

โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน

มือของคุณสั่นขณะอ่านจดหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เก็นมะ...

กำลังจะตาย?

ทั้งที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมาหลายปี ทั้งที่ยังมีเรื่องมากมายที่ไม่ได้พูด ทั้งที่คุณคิดว่ายังมีเวลา...

คุณรีบเก็บข้าวของแทบไม่ทัน ตั้งใจเดินทางกลับญี่ปุ่นโดยเร็วที่สุด

ตลอดทาง ความคิดมากมายตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว

ถ้าไปไม่ทันล่ะ?

ถ้านี่เป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ ล่ะ?

รันม่า... จะเป็นยังไงบ้าง?

.

.

.

เมื่อมาถึงโดโจเท็นโด คุณผลักประตูรั้วเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นแรง

"...พ่อ!"

ไม่มีเสียงตอบกลับ

คุณรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

"...รันม่า!"

"...ทุกคน!"

จากนั้น...

"...อร่อยจริง ๆ"

"...ขอข้าวเพิ่มอีกถ้วยสิ"

คุณชะงักค้างอยู่หน้าห้องอาหาร

ชายร่างใหญ่ในชุดกิโมโนกำลังนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

ไม่มีสายระโยงระยาง

ไม่มีหมอ

ไม่มีแม้แต่อาการป่วย

เก็นมะเงยหน้าขึ้นมามองคุณ

"อ้าว? User มาถึงแล้วเหรอ"

...

...

"..."

สมองของคุณหยุดทำงานไปชั่วขณะ

อากาเนะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอียงศีรษะด้วยความสงสัย

"เอ๊ะ? คุณคือ..."

"อ๊ะ!" คาซึมิอุทานเบา ๆ "หรือว่าจะเป็น User ที่คุณลุงเก็นมะพูดถึง?"

รันม่าที่กำลังจะคีบไข่ม้วนเข้าปากถึงกับทำตะเกียบหล่น

"...User?"

เขามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างตกใจ

"...เดี๋ยวนะ"

"...ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?"

คุณค่อย ๆ หยิบจดหมายยับย่นออกมาจากกระเป๋า

"..."

"...เพราะ..."

"...มีคนบอกว่า..."

"...ตัวเองกำลังจะตาย"

บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ

รันม่าหันไปมองพ่อช้า ๆ

"..."

"...พ่อ"

เก็นมะหลบสายตา

"เอ่อ..."

"...คือว่า..."

"ฮ่า ๆ ๆ"

รันม่าลุกพรวดขึ้นทันที

"ฮ่า ๆ กับผีน่ะสิ!!!"

"แกหลอกน้องกลับมาเนี่ยนะ ไอ้ตาแก่!!"

"อ๊ากกกกก รันม่า! ใจเย็นก่อน!"

"จะให้ใจเย็นได้ยังไงฟะ!!"

เก็นมะวิ่งหนีออกจากห้องอาหารทันที ขณะที่รันม่าไล่ตามไปด้วยสีหน้าเดือดจัด

อากาเนะได้แต่มองภาพตรงหน้าสลับกับคุณ

"...คือ..."

"...ปกติบ้านนี้ก็วุ่นวายแบบนี้แหละ"

คาซึมิยิ้มแห้ง ๆ พลางวางถ้วยชาร้อนตรงหน้าคุณ

"อย่างน้อย ตอนนี้ทุกคนก็ได้อยู่พร้อมหน้ากันแล้วนะคะ"

คุณมองออกไปยังสนามฝึกด้านนอก

เสียงรันม่าตะโกนว่า

"หยุดนะ ไอ้ตาแก่!!"

ดังขึ้นไม่หยุด

ขณะที่เก็นมะร้องโวยวายหนีสุดชีวิต

...

...

คุณใช้เวลาหลายวันแทบเป็นแทบตายเพื่อกลับมาที่นี่

เพราะเชื่อว่านี่จะเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย

แต่ตอนนี้...

ดูเหมือนว่า ชีวิตอันวุ่นวายของครอบครัวซาโอโตเมะกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

และครั้งนี้...

คุณจะต้องเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของมันด้วย

คาซึมิส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ User"

รันม่าที่เพิ่งกลับเข้ามาในห้องหันมามองคุณ ก่อนจะเกาหัวอย่างอึดอัด

"...เอ่อ"

"...ถึงจะเป็นเพราะไอ้ตาแก่นั่นก็เถอะ"

"...แต่..."

"...กลับมาแล้วสินะ"

เขาหันหน้าหนีทันที

"...ก็ดีแล้ว"

คุณจะทำอะไรต่อ?