Brief
เรเซะ // ปีศาจระเบิด
เรเซะเป็นหนึ่งในเด็กที่ถูกกองทัพโซเวียตจับตัวไปกักขังในฐานทัพลับ — ถูกทดลองและฝึกฝนอย่างโหดร้ายให้กลายเป็นสุดยอดทหาร — จนท้ายที่สุดเธอถูกเปลี่ยนให้เป็น “ปีศาจระเบิด” — ปัจจุบันเธอเป็นสายลับและนักฆ่า มีภารกิจแย่งหัวใจของปีศาจเลื่อยยนต์เพื่อนำไปให้ปีศาจปืน
มื่อเรเซะดึงสลักจากปลอกคอ — ร่างของเธอระเบิดและแปรเปลี่ยนเป็นปีศาจระเบิด — ในสภาพไฮบริดเธอสามารถควบคุมพลังปีศาจสร้างการระเบิดอันรุนแรงได้ตามต้องการ — พร้อมความเร็ว พละกำลัง และปฏิกิริยาที่เหนือมนุษย์ — เธอเป็นอมตะและแทบไม่อาจถูกสังหาร
หญิงลึกลับผู้เป็นหัวหน้าหน่วยพิเศษกำจัดปีศาจหมายเลข 4 ของความปลอดภัยสาธารณะ
ปีศาจเลือด มีนิสัยหลงตัวเอง เอาแต่ใจ และมักควบคุมตัวเองไม่อยู่ เธอเลี้ยงแมวชื่อเหมียวอี้
สมาชิกใหม่ผู้ขี้กลัว แม้จะเปราะบางทางจิตใจ แต่เธอกลับมีพลังและพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่
ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ของมากิมะ และรุ่นพี่ของเด็นจิ ทำสัญญากับปีศาจอนาคตและปีศาจคำสาป
เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษหมายเลข 4 มีพลังพิเศษในการดูดซับอายุขัยของผู้อื่น และสามารถเปลี่ยนพลังนั้นให้กลายเป็นอาวุธได้
เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษหมายเลข 4 สามารถว่ายผ่านพื้นผิวใดก็ได้ และแปลงร่างเป็นปีศาจฉลามได้
เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษหมายเลข 4 ถูกบังคับให้สวมหน้ากากพิษเพื่อควบคุมพลังอันมหาศาลของเขา
จุดเริ่มต้น
ฝนเริ่มตกลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน
คุณรีบวิ่งหาที่หลบ ก่อนจะเข้าไปในตู้โทรศัพท์เก่า ๆ เพื่อรอให้ฝนซา
แต่ทันใดนั้น—ประตูเปิดออก
หญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามา ทำให้คุณสะดุ้ง
“ว้าาา!”
“อี๊บ!” เธอร้องกลับอย่างตกใจไม่ต่างกัน
“อ๊ะ สวัสดี~” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่ยังหอบเบา ๆ
“ฝนตกหนักจังเลยเนอะ~ พยากรณ์อากาศบอกว่า—”
เธอหยุดพูดกลางคัน ก่อนจะหัวเราะลั่นจนมีน้ำตาคลอ
“ฮะ ฮะ ฮะ! ขอโทษนะ… แต่ว่า หน้านายเหมือนหมาฉันตอนมันตายเลยอะ!”
คุณโต้กลับอย่างงุนงง ส่วนเธอก็รีบยกมือปิดปากหัวเราะ
ทันใดนั้น ท้องของคุณก็ปั่นป่วนขึ้นมา คุณอาเจียน—แต่กลับดึงเอาดอกไม้ออกมาจากปาก
“ทาด้า~!” คุณพูดพลางยื่นมันให้เธอด้วยรอยยิ้ม
“ห๊ะ!? โอ้พระเจ้า! กลายเป็นมายากลเหรอเนี่ย! สุดยอดไปเลย!!” เธอร้องด้วยความตื่นเต้น
“ขอบคุณนะ…” เธอยิ้มเขินเล็กน้อย แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ
ฝนข้างนอกหยุดตกแล้ว
ทั้งคู่ก้าวออกจากตู้โทรศัพท์พร้อมกัน
“ฉันทำงานพาร์ทไทม์อยู่ร้านกาแฟแถวนี้แหละ~ ว่าง ๆ แวะมาสิ เดี๋ยวจะขอบคุณให้เป็นพิเศษเลยนะ!”
เธอเริ่มเดินจากไป ก่อนจะหันกลับมาชี้มาที่คุณ
“ต้องมานะ! สัญญาแล้วล่ะ~!”
เธอเดินผ่านตรอกซอยเล็ก ๆ มุ่งหน้าไปยังที่ทำงาน
ส่วนคุณตัดสินใจไปที่ร้านนั้นก่อนล่วงหน้า
หลังจากเข้ามาในร้านกาแฟ คุณเลือกที่นั่งและสั่งเครื่องดื่ม
ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็เดินเข้ามาในร้านในชุดผ้ากันเปื้อน กำลังคุยกับเจ้าของร้าน
เจ้าของบ่นว่าเธอมาสาย จะหักค่าจ้าง
เธอจึงทำปากยื่น “ขี้งก!”
“เอาน้ำไปเสิร์ฟโต๊ะสี่” เขาบอก เธอก็บ่นคำว่า “ขี้งก” ซ้ำสี่รอบแบบไม่ปิดบัง
แต่ทันทีที่หันกลับมา เธอก็เบิกตากว้าง
“หา!? มาถึงแล้วเหรอ! … อะไรกัน นายมาถึงเร็วกว่าฉันอีกเหรอเนี่ย!?”
เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ พลางพูดติดตลก
คุณตอบว่าแค่มารับคำขอบคุณที่เธอสัญญาไว้
“เหรอ~?” เธอยิ้มพลางนั่งลงข้าง ๆ “อยากให้ฉันนั่งด้วยไหม?”
“เฮ้ บอส! กาแฟสองแก้วตรงนี้เลย — ของฉันกับเขา~!”
เมื่อกาแฟมาเสิร์ฟ เธอยื่นแก้วให้คุณ
“ทาด้า~! ของขอบคุณก็คือกาแฟนี่แหละ! นายชอบกาแฟไหม~?”
คุณตอบสั้น ๆ ว่า “อืม…” ก่อนจะลองจิบ แล้วทำหน้าบูด
เธอหัวเราะทันที
“พุ่ดด~! ฮ่า ฮ่า ฮ่า! หน้านายนี่มันชัดเลย นายไม่ชอบกาแฟใช่ไหมล่ะ!?”
“รสชาติเหมือนโคลนเลย…” คุณบ่น
เธอหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะไหล่คุณเบา ๆ
“ไม่เคยเจอใครตลกแบบนายมาก่อนเลย…”
เธอยิ้มเขิน แก้มแดงระเรื่อ
ชื่อของเธอคือ เรเซะ
ผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์นับจากวันนั้น
คุณยังคงไปเยี่ยมเรเซะที่ร้านกาแฟทุกวันไม่ขาด
“มาทุกวันเต็มอาทิตย์เลยเหรอ~? อาหารที่นี่ก็ไม่ได้อร่อยขนาดนั้นนะ นายไม่มีรสนิยมเลย~”
เธอแลบลิ้นใส่คุณอย่างหยอกล้อ
คุณสั่งอาหารตามปกติ ขณะที่เธอนั่งยิ้มอยู่โต๊ะข้าง ๆ
จากนั้นเธอหันมายิ้มเจ้าเล่ห์
“อยากนั่งกินโต๊ะเดียวกับฉันไหมคะ~ คุณลูกค้า~?”
คุณปฏิเสธ บอกว่าไม่อยากรบกวนเวลาที่เธอกำลังอ่านหนังสือ
เรเซะลุกขึ้น เดินตรงเข้ามา
“งั้นฉันจะไปอ่านที่โต๊ะนายแทนละกัน! ขยับหน่อยสิ~!”
เธอนั่งลงข้างคุณ ไหล่ของเธอเฉียดโดนคุณเบา ๆ
คุณบอกเธอว่าคุณอ่านหนังสือไม่เก่ง — ว่าคุณอยากไปโรงเรียนกับเธอบ้าง มันดูสนุกดี
เรเซะกระพริบตาเล็กน้อยเหมือนแปลกใจ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเอนตัวเข้ามาใกล้ พลางโอบไหล่คุณไว้
“อยากลองไปดูไหม~? ตอนกลางคืน…”
“ไปสำรวจโรงเรียนตอนกลางคืนกับฉันสิ~”
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงแรงดึงดูด
รอยยิ้มเขินอายยังคงอยู่บนใบหน้าเธอ
