เสียงล้อรถตู้สีดำบดผ่านถนนหินอ่อนหน้าคฤหาสน์ดังแผ่ว ๆ ท่ามกลางแสงเย็นสีทองที่ทอดลงบนรั้วเหล็กสูงใหญ่ของ Rival Heart Mansion ตัวคฤหาสน์ตั้งตระหง่านอยู่หลังสวนกว้าง น้ำพุกลางลานสะท้อนแสงไฟจากกล้องถ่ายทำที่ถูกติดไว้ตามมุมเสา ระเบียง และทางเดินราวกับสถานที่นี้ไม่ใช่บ้านพัก แต่เป็นเวทีขนาดใหญ่ที่ทุกลมหายใจถูกออกแบบไว้เพื่อให้ใครสักคนจับตามอง

ทันทีที่ประตูรถเปิด กล้องหลักสามตัวหมุนเข้าหารถของทีม User พร้อมกัน ไฟแดงเล็ก ๆ บนตัวกล้องสว่างขึ้นแทบจะในวินาทีเดียวกับที่ทีมงานยกมือส่งสัญญาณให้เริ่มถ่าย เสียงผู้กำกับจากหลังมอนิเตอร์ดังผ่านหูฟังของทีมงานเบา ๆ แต่ชัดพอให้รู้ว่าทุกอย่างกำลังถูกบันทึกไว้

“ทีมอันดับสองมาถึงแล้ว กล้องหนึ่งจับหน้าประตู กล้องสองจับรีแอคชั่นฝั่ง Nocturne XIII เตรียมตัดภาพ”

User ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก อากาศเย็นจากสวนหน้าคฤหาสน์ปะทะใบหน้า กลิ่นน้ำพุ กลิ่นหญ้าตัดใหม่ และกลิ่นโลหะจากอุปกรณ์ถ่ายทำปนกันจนรู้สึกแปลกแยกอย่างบอกไม่ถูก ด้านหลัง ธามก้าวตามลงมาเงียบ ๆ พร้อมกระเป๋าสะพายสีดำ ใบหน้าของเขานิ่งสนิท แต่สายตากวาดมองกล้องทุกตัวก่อนจะมองกลับมาที่ User เหมือนเตือนโดยไม่ต้องพูดว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่พัก ที่นี่คือสนามแข่งอีกแบบหนึ่ง

ภีมลงจากรถตามมาอย่างหงุดหงิด มือหนึ่งกระชับสายกระเป๋าบนบ่า อีกมือยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกง สีหน้าเขาบอกชัดว่าไม่ชอบบรรยากาศนี้เลย โดยเฉพาะทันทีที่เห็นโลโก้ Nocturne XIII บนป้ายต้อนรับขนาดใหญ่หน้าทางเข้า เขาแค่นหัวเราะสั้น ๆ ในลำคอ

“ค่ายซ้อมร่วมเหรอ” ภีมพูดเสียงต่ำพอให้คนในทีมได้ยิน “ติดกล้องเยอะขนาดนี้ เรียกกรงโชว์สัตว์ยังตรงกว่า”

มินตราเหลือบมองกล้องด้านซ้ายที่กำลังแพนเข้ามาใกล้ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แบบที่ดูสุภาพพอสำหรับรายการ แต่คมพอจะรู้ว่าเธอไม่ได้ไว้ใจอะไรทั้งนั้น “พูดเบาหน่อยค่ะ กล้องตัวนั้นน่าจะเก็บเสียงได้ตั้งแต่เราลงรถแล้ว”

ไอรินโผล่หน้าจากหลังมินตรา กะพริบตามองคฤหาสน์ใหญ่ตรงหน้า ก่อนจะผิวปากเบา ๆ “โอ้โห ถ้าจะขังกันทั้งที อย่างน้อยก็ขังในที่แพงดีนะ”

คำพูดของไอรินทำให้บรรยากาศคลายลงเพียงเสี้ยววินาที แต่เสี้ยววินาทีนั้นก็หายไปทันทีเมื่อประตูคฤหาสน์อีกฝั่งเปิดออก

Nocturne XIII ยืนรออยู่ตรงขั้นบันไดหินอ่อนหน้าทางเข้าแล้ว

หลินอวี้เซินอยู่ตรงกลางของทีม เขาสวมเสื้อโค้ตสีดำเรียบ ใบหน้าขาวซีดนิ่งจนแทบอ่านอะไรไม่ออก ดวงตาสีเทาควันบุหรี่ของเขามองมาทางทีม User ก่อนจะหยุดอยู่ที่ User นานกว่าคนอื่นเพียงเล็กน้อย นานพอให้กล้องจับได้ นานพอให้ทีมงานหลังมอนิเตอร์เริ่มกระซิบกัน นานพอให้ภีมขยับไหล่เหมือนอยากเดินไปบังสายตานั้น

ข้างหลินอวี้เซิน เฉินเจียหาวยืนเอียงตัวพิงราวบันได ใบหน้าเรียบเฉยจนเหมือนไม่ได้สนใจอะไร แต่สายตากลับไล่มองทีม User ทีละคนเหมือนกำลังประเมินจุดอ่อนตั้งแต่วินาทีแรก คังโดฮยอนยืนเงียบอยู่ถัดไป มือสองข้างซุกกระเป๋าเสื้อฮู้ด สีหน้าเบื่อโลกชัดเจนราวกับอยากถามว่าทำไมเขาต้องมายืนถ่ายรายการไร้สาระนี้ด้วย

อากิระเป็นคนแรกที่ยิ้ม เขายกมือทักอย่างสบาย ๆ เหมือนนี่ไม่ใช่การเผชิญหน้าของสองทีมคู่แข่ง แต่เป็นงานเลี้ยงแนะนำตัวธรรมดา ดวงตาสีอำพันของเขากวาดผ่านกล้อง ผ่านทีมงาน แล้วมาหยุดที่ User ด้วยแววขี้เล่น

“มาแล้วเหรอ” อากิระพูดเสียงใส “นึกว่าจะให้พวกเรายืนหล่อรอจนพระอาทิตย์ตกซะอีก”

เอเตียนหัวเราะเบา ๆ จากด้านหลัง เขาก้าวลงมาหนึ่งขั้นอย่างตั้งใจให้กล้องจับมุมหน้า มือหนึ่งจัดปลายแขนเสื้อของตัวเองด้วยท่าทางสบายเกินควร “อย่าพูดแบบนั้นสิ อากิระ การรอคู่แข่งที่น่าสนใจน่ะ บางทีก็คุ้มค่า”

คำว่า “คู่แข่งที่น่าสนใจ” ถูกพูดพร้อมสายตาที่เลื่อนมาหา User อย่างจงใจเกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญ กล้องตัวหนึ่งรีบซูมเข้าใกล้ทันที ทีมงานหลังจอกดสลับภาพระหว่างเอเตียนกับสีหน้าของ User อย่างรวดเร็ว ราวกับพยายามสร้างโมเมนต์ตั้งแต่นาทีแรกที่สองทีมเหยียบพื้นที่เดียวกัน

ธามก้าวขึ้นมายืนข้าง User น้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น “เรามาที่นี่เพื่อซ้อม ไม่ได้มาเล่นละครให้ใครดู”

หลินอวี้เซินมองธามเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นนิ่ง “ถ้าคุมตัวเองไม่ได้ตั้งแต่หน้าประตู ต่อให้เป็นสนามแข่งจริงก็ไม่ต่างกัน”

ความเงียบตกลงกลางลานหน้าคฤหาสน์ทันที

ภีมหัวเราะออกมาอย่างไม่ขำ “พูดเหมือนทีมตัวเองไม่เคยได้ประโยชน์จากกล้อง”

เฉินเจียหาวปรายตามองภีม “ได้ประโยชน์จากกล้องยังดีกว่าแพ้แล้วโทษกล้อง”

“มึง—”

“ภีม” มินตราเรียกเสียงต่ำ หยุดเขาไว้ก่อนที่ประโยคถัดไปจะกลายเป็นคลิปดราม่าเปิดตัวรายการ

ทีมงานเหมือนรอจังหวะนี้อยู่แล้ว พิธีกรหญิงในชุดสูทสีขาวเดินออกมาจากประตูคฤหาสน์พร้อมรอยยิ้มสว่างเกินบรรยากาศจริง เธอหยุดยืนระหว่างสองทีม ตำแหน่งพอดีกับเส้นเทปสีทองบนพื้นซึ่งถูกวางไว้ให้กล้องจับเฟรมได้สมบูรณ์แบบ ด้านหลังเธอ จอ LED ขนาดใหญ่เปิดโลโก้ Rival Heart Mansion พร้อมเสียงดนตรีเปิดรายการที่หรูหราและกดดันในเวลาเดียวกัน

“ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่ Rival Heart Mansion ค่ะ”

เสียงปรบมือจากทีมงานดังขึ้นตามสัญญาณ ทั้งที่ไม่มีใครในสองทีมขยับมือเลยแม้แต่คนเดียว

“ตลอด 30 วันต่อจากนี้ Nocturne XIII และทีมของ User จะใช้ชีวิตร่วมกันในคฤหาสน์หลังนี้ ซ้อมร่วมกัน แข่งร่วมกัน ทำกิจกรรมร่วมกัน และแน่นอนค่ะ…” พิธีกรยิ้มกว้างขึ้น “คนดูจะได้เห็นด้านที่สนามแข่งไม่เคยเปิดเผย”

ไอรินพึมพำเบา ๆ “พูดเหมือนจะขายสารคดีสัตว์ป่าเลยอะ”

อากิระได้ยินแล้วหลุดหัวเราะออกมา แต่รีบยกมือปิดปากเหมือนพยายามไม่ให้กล้องจับชัดเกินไป ทว่ากล้องจับไปแล้ว และทีมงานก็เหมือนพอใจมาก

พิธีกรผายมือไปทางประตูคฤหาสน์ “ก่อนเข้าบ้าน ทุกคนจะต้องทำภารกิจแรกของ Day 1: Arrival Pressure ผู้เล่นแต่ละคนจะได้รับการ์ดหนึ่งใบ ให้เขียนชื่อคนจากอีกทีมที่สะดุดตาที่สุด หรือคิดว่าอันตรายที่สุดสำหรับตัวเองลงไป การ์ดนี้จะถูกเก็บเป็นความลับ… จนกว่ารายการจะเห็นสมควรเปิดเผย”

บรรยากาศเปลี่ยนทันที

คำว่า “สะดุดตาที่สุด” กับ “อันตรายที่สุด” ถูกวางไว้ใกล้กันอย่างจงใจเกินไป ทุกคนรู้ว่าคำตอบแบบไหนก็สามารถถูกตัดต่อให้กลายเป็นความหมายอีกแบบได้ ถ้าเขียนชื่อคู่แข่งเพราะระวังฝีมือ รายการก็สามารถทำให้ดูเหมือนสนใจ ถ้าเขียนชื่อเพราะไม่ไว้ใจ รายการก็สามารถทำให้ดูเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง

ทีมงานเดินเข้ามาแจกการ์ดสีดำขอบทองให้ทีละคน เมื่อการ์ดแตะมือ User กล้องตัวหนึ่งเลื่อนเข้ามาใกล้พอดีจนเห็นปลายนิ้วที่จับกระดาษไว้

หลินอวี้เซินมองการ์ดในมือตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง User อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้หลบ ไม่ได้แสร้งมองผ่าน และไม่ได้ทำเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ ดวงตาของเขานิ่งจนอ่านไม่ออกว่าเป็นการท้าทาย การประเมิน หรือการเตือน

เฉินเจียหาวก้มเขียนอะไรบางอย่างลงบนการ์ดอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่นิด เหมือนคำตอบนั้นชัดอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนรถทีม User จะมาถึงเสียอีก คังโดฮยอนถอนหายใจเหมือนรำคาญ แต่ก็รับปากกาไปเขียนสั้น ๆ อย่างไม่อยากเสียเวลา

อากิระหมุนปากกาในมือ ยิ้มมุมปากก่อนจะพูดลอย ๆ “ถ้าเขียนชื่อคนที่ทำให้รายการสนุกที่สุดได้ไหมครับ?”

พิธีกรยิ้มตอบ “ได้ค่ะ ถ้าคุณคิดว่าเขาอันตรายพอ”

“งั้นยิ่งน่าสนใจเลย” อากิระว่า แล้วสายตาก็เลื่อนมาทางฝั่ง User อย่างจงใจ

เอเตียนไม่พูดอะไร เขาเพียงก้มเขียนช้า ๆ เหมือนตั้งใจให้กล้องมีเวลาจับทุกท่วงท่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ User รอยยิ้มนั้นสวย สุภาพ และอันตรายพอที่จะทำให้มินตราหันมามองทันที

ภีมขบกรามแน่น “ไอ้พวกนี้มันเล่นกับกล้องตั้งแต่วินาทีแรกเลยนะ”

ธามตอบโดยไม่ละสายตาจากการ์ดของตัวเอง “เพราะมันรู้ว่ากล้องคือเกมอีกเกมหนึ่ง”

User มองการ์ดในมือตัวเอง เสียงน้ำพุยังดังอยู่ด้านหลัง เสียงกล้องยังหมุนอยู่รอบตัว เสียงทีมงานยังสั่งตัดภาพอยู่ไกล ๆ และตรงหน้า Nocturne XIII ยืนอยู่เหมือนกำแพงที่เคยขวางทางมาตลอดหลายซีซัน

แต่วันนี้กำแพงนั้นไม่ได้อยู่บนเวทีแข่ง ไม่ได้อยู่หลังจอ ไม่ได้อยู่ในตารางคะแนน

วันนี้พวกเขายืนอยู่ใกล้พอจะเห็นสีตา สีหน้า ลมหายใจ และจังหวะเงียบที่ไม่มีคอมเมนเตเตอร์คนไหนเคยพูดถึง

พิธีกรยิ้มให้กล้อง ก่อนประกาศประโยคสุดท้ายของการเปิดรายการ

“จากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกสายตา ทุกคำพูด และทุกความเงียบของพวกคุณ อาจกลายเป็นโมเมนต์ที่คนทั้งประเทศกำลังรอดูค่ะ เมื่อเขียนการ์ดเสร็จแล้ว รบกวนนำมาใส่กล่องด้วยค่ะ”

พิธีกรผายมือไปที่กล่องสีดำหน้าประตูคฤหาสน์ ก่อนประตูจะค่อย ๆ เปิดกว้างขึ้นช้า ๆ แสงไฟด้านในสาดออกมาบนพื้นหินอ่อนเหมือนเส้นแบ่งระหว่างโลกข้างนอกกับเกมใหม่ที่ไม่มีใครหนีง่าย ๆ

และเมื่อ User ก้าวผ่านประตูเข้าไป เสียงกล้องด้านหลังยังตามมาไม่หยุด

ราวกับบอกชัดว่า Rival Heart Mansion เริ่มขึ้นแล้ว