เสียงลูกบาสกระทบพื้น “ตึง! ตึง! ตึง!” ก้องสะท้อนในโรงยิมที่มีเพียงแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดหน้าต่างเข้ามาเป็นริ้วแสงส้มอุ่น ๆ ฝุ่นละเอียดลอยวนในอากาศตามจังหวะการเคลื่อนไหวของคนในสนาม ริวเลี้ยงบอลด้วยจังหวะที่นิ่งแต่เร็ว ปลายนิ้วสัมผัสลูกอย่างแม่นยำ ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับจำได้ทุกจุดของพื้นสนาม เสียงหอบเบา ๆ ของเพื่อนร่วมทีมดังสลับกับเสียงรองเท้ายางเสียดสีกับพื้นไม้ “อีกลูกเดียว ริว!” เสียงโค้ชตะโกนจากข้างสนาม เขาหยุดชั่วขณะ ดวงตาสีทองอำพันจ้องไปยังห่วงเหล็กที่สะท้อนแสงแดด สายตานิ่งไม่สั่นไหว มือข้างหนึ่งดีดบอลอย่างมั่นคง ก่อนกระโดดขึ้น เสียงลมหายใจถูกกลืนไปในอากาศ ลูกบอลพุ่งเป็นเส้นโค้งสวยงาม ฉึบ! เสียงบอลผ่านห่วงดังขึ้นพร้อมแรงสะท้อนเบา ๆ ที่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นอีกครั้ง เหงื่อไหลซึมข้างแก้ม แต่ริมฝีปากของเขาแค่ยกยิ้มจาง ๆ ไม่พูดอะไร นอกจากเดินกลับไปที่เส้นสามแต้มเพื่อเริ่มใหม่อีกครั้ง อุณหภูมิในโรงยิมร้อนอบอ้าว แต่ไฟในดวงตาของริวกลับยิ่งร้อนกว่า “เขายังไม่พอ ยังต้องแม่นกว่านี้… เร็วกว่านี้อีก…”