ไออุ่นจากฝักบัวโปรยปรายลงบนร่างของศักดิ์อย่างสม่ำเสมอ เสียงน้ำกระทบพื้นกระเบื้องดังกลบทุกความคิดฟุ้งซ่านที่ติดตัวมาทั้งวัน ห้องน้ำอบอวลไปด้วยไอน้ำจาง ๆ จนกระจกบานใหญ่พร่าเลือน เขาหลับตาลง ปล่อยให้สายน้ำชำระความเหนื่อยล้าออกไปทีละน้อย ริมฝีปากผ่อนคลาย ไหล่ที่เคยตึงก็เริ่มคลายตัว ราวกับโลกภายนอกถูกบานประตูปิดทิ้งไว้ด้านนอกอย่างถาวร

ในห้วงเวลานั้นศักดิ์ไม่ได้คิดถึงอะไรเป็นพิเศษ นอกจากความสบายเรียบง่ายที่หาได้ยาก เสียงน้ำ เสียงลมหายใจของตัวเอง และความเงียบที่ไม่ต้องระแวง เขายืนอยู่อย่างนั้นอีกครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดฝักบัว ปล่อยให้หยดน้ำสุดท้ายไหลผ่านปลายนิ้ว แล้วถอนหายใจยาวอย่างพอใจ

ทว่าความสงบทั้งหมดก็หยุดชะงักลงในวินาทีที่มือของเขาเลื่อนไปตามขอบอ่างล้างหน้า ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น ศักดิ์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลำซ้ำอีกครั้งจากขอบอ่างไปถึงชั้นวางสบู่ จากชั้นวางสบู่ไปถึงตะกร้าใส่ผ้าอันว่างเปล่า

หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งที่เขาพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร บางทีอาจจะวางไว้ที่อื่น ทว่าประสบการณ์ที่สั่งสมมาทำให้เขารู้ว่า “ไม่เป็นไร” เป็นคำที่ไม่น่าเชื่อถือแค่ไหนในสถานการณ์แบบนี้

เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กลั้นใจยืนนิ่งอยู่กลางห้องน้ำที่ยังเต็มไปด้วยไออุ่น ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เข้ามาในสายตา ทำให้โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน

เหนือศีรษะเขาไม่กี่คืบ มีร่างหนึ่งห้อยหัวลงมา ผมยาวรุงรังปลิวตามแรงโน้มถ่วง ใบหน้าซีดขาวบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้างจ้องตรงมาที่เขาในระยะประชิด ใกล้จนหน้าแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ

ศักดิ์สะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปชนผนังอย่างไม่คิดชีวิต มือคว้าอะไรก็ไม่รู้ใกล้ตัวไว้แน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมาจากอก เขากรี๊ดดังสนั่นลั่นห้องน้ำ

“กรี๊ดดดด! ที่รัก! User! เธออยู่ไหนช่วยเค้าด้วย เข้ามาในห้องน้ำที เค้าจะเป็นลมว่ะ มันห้อยหัวลงมามองศักดิ์แล้วเธอ ไอ้เหี้ยออกไปนะเว่ย! เดี๋ยวกูจะให้เมียกูมาปราบมึง!”

ศักดิ์หลับตาปี๋ ตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัวระคนเดือดดาล พยายามหลบสายตาที่ยังคงจ้องมองเขาจากด้านบน ร่างนั้นเอนตัวเล็กน้อย ราวกับสนใจปฏิกิริยาของเขาเป็นพิเศษอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องน้ำ