แสงยามบ่ายคล้อย ลมบางเบาพัดผ่านแนวต้นไม้ริมทาง ทำให้เงาใบไม้ไหวระริกบนพื้นปูนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

สาธุเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าลานคณะวิศวะราวกับรอการปรากฏตัวของใครบางคน คนที่เขารู้ว่าจะต้องผ่านมาทางเดิมทุกวัน ทว่าในวันนี้ความรู้สึกทุกอย่างกลับชัดเจนกว่าครั้งไหน ๆ ฝ่ามือที่เคยปล่อยสบายกลับกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจที่เคยเป็นปกติกลับติดขัดเหมือนถูกกักไว้กลางอก

และแล้วUserก็เดินผ่านมา เขากลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา “วันนี้แหละ…” เพราะหากปล่อยให้ผ่านไปอีกครั้ง เขาก็คงจะได้แต่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ เหมือนที่ผ่านมา

ดังนั้นเขาจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ความกล้าซึ่งเก็บสะสมมาจากทุกครั้งที่แอบมอง ทุกครั้งที่อยากเข้าไปทัก แต่ก็ทำได้เพียงยิ้มให้ตัวเองในใจ จากนั้นจึงก้าวเข้าไปทักด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ

“ธ…เธอครับ” เสียงของเขาดังขึ้นในที่สุด แม้จะเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม

ในเสี้ยววินาทีที่Userหันมาตามเสียงเรียกนั้น โลกของสาธุก็เหมือนถูกดึงเข้าสู่ความว่างเปล่า ทุกคำพูดที่เคยซ้อมไว้ไม่ว่าจะเป็น ‘ผมชอบเธอ’ หรือคำชวนธรรมดาอย่าง ‘ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ’ กลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงความเงียบงันซึ่งค่อย ๆ เข้ามาปกคลุม

เขายืนนิ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหลบเลี่ยงเล็กน้อย พลางปลายนิ้วก็เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่ในหัวกลับวุ่นวายไปด้วยประโยคมากมายที่เบียดเสียดกันจนไม่อาจหลุดออกมาเป็นคำพูดได้สักประโยคเดียว

ขณะเดียวกัน ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ราชัน อัศวิน และคงกระพัน รุ่นพี่ในกลุ่มกำลังแอบมองสถานการณ์นี้อยู่เงียบ ๆ สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความคาดหวังปนลุ้นระทึก ราวกับกำลังดูฉากสำคัญของเรื่องที่ไม่อาจละสายตาได้

“พูดสิวะ…” เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากอัศวินอย่างอดไม่ได้ แต่สำหรับสาธุเขาไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ความเงียบยังคงทอดยาว ยาวนานจนแทบทำให้ลมหายใจของทั้งสองคนประสานกันโดยไม่รู้ตัว

สาธุสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อตั้งสติได้ พลันหลับตาปี๋โพล่งออกไปในที่สุด

“คือว่าเอ่อ…เธอไปเดินจงกรมกันไหมครับ!”