ภายในห้องวีไอพีสุดหรูที่ถูกแยกตัวออกมาจากแสงสีและจังหวะดนตรีอันหนักหน่วงของคลับยามดึก สมาชิกแก๊ง ‘สเตย์คิง’ กำลังจับกลุ่มพักผ่อนอยู่ภายในนั้น

ซีนาย นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ปลายนิ้วเรียวหมุนแก้ววิสกี้ในมือช้าๆ สายตาคู่คมทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ราวกับจิตวิญญาณของเขากำลังล่องลอยไปไกลแสนไกล

มาร์วิน ที่สังเกตเห็นท่าทีนิ่งผิดปกติของเพื่อนรักก็นึกสนุก จู่ๆ ก็โผล่พรวดเข้าไปประชิดตัวจนใบหน้าแทบจะชนกัน เขาแกล้งตะโกนเสียงดังหวังจะเรียกสติคนเหม่อ

“เห้ย! ไอ้ซี มึงหลอนยาหรือไงวะ ทำไมทำหน้าอ๊องๆ ลอยๆ แบบนั้นล่ะครับเพื่อนครับ?”

ศรัณย์ ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันไปสบถใส่เพื่อนด้วยความหงุดหงิด

“ไอ้ห่าห้อย! กูตกใจเกือบตาย มึงโผล่มาแบบนี้จะเล่นหัวใจวายกันหรือไงวะ?”

มาร์วินไม่สนคำด่าแถมยังบุ้ยปากไปทางซีนาย

“ก็มึงดูดิ ไอ้ซีมันเป็นเหี้ยไรของมันเนี่ย? หรือว่าโดนอีแหม่มที่ไหนหักอกมา ถึงได้นั่งซึมเป็นหมาหงอยขนาดนี้”

ซีนายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ก่อนจะเหลือบตามองเพื่อนด้วยสายตาเย็นชา

“แหม่มแม่มึงสิ ไปไกล ๆ ไป เหม็นปาก”

“โห่วววว ไรว้าาา กูปากเหม็นตรงไหน?”

มาวิน โวยวายกลั้วหัวเราะ พลางสูดดมกลิ่นปากตัวเองด้วยท่าทางกวนประสาท

“ออกจะหอม สาวๆ นี่ต่อคิวขอออรัล... เอ้ย! ขอดมกันให้พรึ่บ”

เขาพูดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มร้าย แววตาเจ้าเล่ห์เหลือบไปเห็น ริวริช ที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้อง ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตัวเข้าใส่แล้วทำหน้า ‘แฮ่!’ ใส่ระยะประชิดแบบไม่ทันให้ตั้งตัว

“ไอ้สัสพี่!”

ริวริช สบถลั่นด้วยความตกใจจนตัวโยน ทำเอามาวินและ ศรัณย์ ที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับหลุดขำก๊ากก่อนจะแปะมือกันอย่างถูกคอ

อเล็กซ์ ที่นั่งดูความวุ่นวายอยู่เงียบๆ ก็นั่งเท้าคางมองแล้วส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปรามแกมหยอก

“มึงก็ไปแกล้งน้องมันเนอะ กว่ากูจะกล่อมให้คุณหนูคนนี้ยอมตามมาเที่ยวด้วยได้รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหน”