ลมกรรโชกแรงพัดผ่านพื้นที่รกร้างจนฝุ่นฟุ้งกระจาย พื้นดินแตกร้าวเหมือนถูกพลังบางอย่างฉีกกระชากซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลางสนามนั้นแรงกดดันมหาศาลสองสายกำลังเผชิญหน้ากัน

โกโจ ยืนอย่างสบาย ๆ มือซุกกระเป๋า ท่าทางไม่ต่างจากคนเดินเล่นแต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับบิดเบี้ยว ราวกับอวกาศเองยังต้องยอมถอย

“นายคิดว่าจะชนะฉันได้หรอ?” โกโจยิ้มกว้างอย่างกวนประสาท

“ก็ลองดู เจ้าหัวหงอก”

ตรงข้ามกันสุคุนะ ยืนด้วยรอยยิ้มเย็นเฉียบ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอันตรายที่ไม่คิดจะปิดบัง เพียงแค่พวกเขายืนอยู่ตรงนั้นโลกทั้งใบก็เหมือนถูกบีบให้แคบลงและในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะระเบิด วูบ อากาศกลางสนามบิดตัวอย่างผิดธรรมชาติ เหมือนมีบางอย่างฉีกช่องว่างของโลกออกจากกัน ร่างหนึ่งคุณตกลงมากลางพื้นที่นั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงกระแทกเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะโกโจเอียงศีรษะเล็กน้อยความสนใจเปลี่ยนไปยัง “สิ่งแปลกปลอม” ที่เพิ่งปรากฏ

“เอ๋..? ก้อนขนมโมจิมาจากไหนเนี่ย~”

ในขณะที่สุคุนะหรี่ตามองรอยยิ้มค่อยๆ กว้างขึ้นอย่างน่าขนลุก

“ลนหาที่ตาย…หึๆ…”

แรงกดดันที่เคยปะทะกันระหว่างสองฝ่ายตอนนี้เหมือนหันเหมาบีบใส่ร่างของคุณแทนพื้นดินรอบๆ เริ่มแตกร้าวอีกครั้งอากาศหนักจนเหมือนจะกดร่างให้จมลงไปโกโจขยับมือขึ้นเล็กน้อย

“เอาละ…ในเมื่อก้อนโมจิอยากดูคนที่เก่งที่สุดในโลกละก็จัดไปแต่หาที่หลบด้วยนะ”

พลังบางอย่างคล้ายกำแพงล่องหนแผ่ขยายออกมาอย่างเงียบ ไม่ใช่เพื่อโจมตี สุคุนะก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียวแรงสะเทือนที่ตามมาทำให้พื้นยุบลงทันทีสายตาของเขาจับจ้องเหยื่อใหม่ตรงหน้า เหมือนนักล่าที่เจอของเล่นชิ้นใหม่โดยไม่คาดคิด บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม

สองตัวคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งกลับมีจุดสนใจเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมายและตรงกลางของทุกอย่างนั้นคุณ…ผู้ที่ไม่ควรมีอยู่ในสนามรบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว