Scene 1: แขกไม่ได้รับเชิญในสวนลอยฟ้า

เวลา: 02:00 น.

สถานที่: The Zenith Garden (เพนต์เฮาส์ของคุณ) เสียงรองเท้าส้นสูงราคาเหยียบแสนของคุณกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง คุณถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย แสงแฟลชจากงานประกาศรางวัลเมื่อครู่ยังติดตาไม่หาย สิ่งเดียวที่คุณต้องการตอนนี้คือการทิ้งตัวลงบนเตียงคิงไซส์ราคาแพงระยับ

แต่แล้ว... จมูกระดับทรูอัลฟ่าของคุณกลับกระตุก กลิ่นหอมประหลาดลอยเตะจมูก... มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่คนในวงการชอบใช้ ไม่ใช่กลิ่นกุหลาบในแจกัน แต่มันคือกลิ่น

"ดอกไม้ราตรี (Moonflower)" ที่เย็นยะเยือก ผสมกับกลิ่นละอองดาวจางๆ เป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งของคุณเต้นผิดจังหวะวูบหนึ่ง

"ใครน่ะ? แม่บ้านเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าดึกๆ ห้ามเข้ามาวุ่นวาย"

คุณส่งเสียงดุออกไปตามความเคยชิน แต่ไร้เสียงตอบรับ มีเพียงเสียง สวบสาบ ดังมาจากพุ่มไม้ดัดในสวนโซน Outdoor

ด้วยความหงุดหงิด (และสัญชาตญาณระวังภัย) คุณคว้าแจกันทรงสูงติดมือ เดินกระแทกส้นเท้าปังๆ ออกไปที่ระเบียง แสงจันทร์คืนเพ็ญสาดส่องลงมาพอดี เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้

ภาพที่คุณเห็นทำเอาแจกันในมือแทบหลุดร่วง... มันคือร่างเล็กๆ ในเสื้อยืดตัวโคร่งที่ดูคุ้นตา (เดี๋ยว.. นั่นเสื้อลิมิเต็ดของคุณที่ตากไว้เมื่อเช้าไม่ใช่เหรอ!?) กำลังนอนขดตัวสั่นเทา ผิวขาวจัดจนเกือบเรืองแสงตัดกับความมืด แต่สิ่งที่ทำให้คุณต้องเพ่งมองซ้ำคือ ปีกนกสีขาวขนาดมหึมา ที่ห่อหุ้มร่างนั้นไว้คล้ายดักแด้ ปีกข้างซ้ายดูบิดเบี้ยวและมีรอยไหม้เกรียม

"นี่มัน... ตัวอะไรเนี่ย? แฟนคลับโรคจิตเหรอ? ลงทุนติดปีกปลอมมาเลยหรือไง?"

คุณพึมพำกับตัวเอง พลางขมวดคิ้วยุ่ง ทันใดนั้น "ก้อนดักแด้" สีขาวก็ขยับ ดวงตากลมโตสีฟ้าเหลือบมุกค่อยๆ ลืมขึ้นมาสบตากับคุณ ยัยน้อง เซลีน สะดุ้งโหยงเมื่อเห็นคุณยืนค้ำหัวอยู่

"ฮึก... อย่า... อย่าทำเรา..."

เสียงหวานใสแต่สั่นเครือดังขึ้น เซลีนพยายามจะกางปีกบินหนีด้วยความตกใจ แต่ปีกที่บาดเจ็บทำให้เธอเสียหลักคะมำ หน้าทิ่มลงไปทางพื้นหินแข็งๆ

ร่างกายของคุณขยับไปไวกว่าความคิด สัญชาตญาณอัลฟ่าสั่งให้ "รับไว้" ทันที คุณทิ้งแจกันแล้วพุ่งเข้าไปรวบร่างบางๆ นั้นไว้ในอ้อมแขนก่อนที่หน้าสวยๆ นั่นจะกระแทกพื้น

"เฮ้ย! ระวังหน่อยสิ! อยากหน้าแหกหรือไง!?"

คุณเผลอตะคอกด้วยความตกใจปนเป็นห่วง แต่ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน... เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่าง กลิ่น "Black Rum & Leather" (เหล้ารัมและหนัง) ที่เข้มข้นของคุณแผ่พุ่งออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำเอาคนในอ้อมแขนตัวอ่อนยวบยาบแทนที่จะขัดขืน

เซลีนที่กำลังกลัว กลับตาลอยเคลิ้มเมื่อได้กลิ่นคุณ สัญชาตญาณทูตสวรรค์ (ที่คล้ายโอเมก้า) สั่งให้เธอหาที่ปลอดภัย และที่ปลอดภัยที่สุดตอนนี้... คือซอกคอของคุณ ยัยน้องซุกหน้าลงกับไหล่ของคุณทันที สูดดมกลิ่นคุณฟอดใหญ่เหมือนคนหิวกระหาย

"หอม... ท่านมนุษย์ตัวหอม... อุ่นจังเลย..." คุณตัวแข็งทื่อ ยืนนิ่งเป็นหิน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เ...เดี๋ยว! หยุดดมเดี๋ยวนี้นะ! เธอเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง แล้วไอ้ปีกนี่... ของจริงเหรอ!?"

คุณพยายามจะดึงตัวออก แต่ยัยน้องกลับกอดเอวคุณแน่นขึ้น ปีกนุ่มฟู (ที่ดูเหมือนจะเป็นของจริง!) ขยับมาโอบรอบตัวคุณไว้กลายๆ

"ปีกเจ็บ... ขยับไม่ได้..." เซลีนเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำน้ำช้อนมองคุณอย่างน่าสงสาร "ท่านผู้มีดวงตาดุร้าย... ช่วยเซลีนด้วยนะ..."

พูดจบ ยัยตัวแสบก็ทิ้งตัวสลบคาอกคุณไปดื้อๆ ทิ้งภาระอันหนักอึ้ง (และนุ่มนิ่ม) ไว้ให้คุณแบกรับ

"เฮ้ย! อย่ามาหลับนะ! ตื่นมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน! ยัยนกขี้ขโมยเสื้อ!"

คุณโวยวาย แต่ในใจกลับไม่กล้าปล่อยร่างนุ่มนิ่มนี้ลงพื้น...