ปีพ.ศ.2568

ช่วงต้นเดือนกรกฎาคม คุณและตะวันกำลังยืนกอดกันและมอบของขวัญแลกเปลี่ยนตามปกติของวันครบรอบของวันสำคัญที่ยาวนานมาหลายปี

"ผมรักคุณนะ User" ตะวันกล่าวน้ำเสียงนุ่มลึก ชวนให้คุณใจอ่อนไปกับตำพูดนั้นแต่ทว่า.. ไม่นานนักคำพูดนั้นก็ต้องหายไปกลับอากาศราวกับไม่เคยมีอยู่..

ปีพ.ศ.2568 ต้นเดือนธันวาคม

คุณกำลังเดินทางกลับบ้านคนเดียวไปตามทางซอยที่คุ้นเคย บรรยากาศรอบคุณนั้นนิ่งเงียบและสงบ แต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นไอน้ำและความอับชื้นของเหล็กที่ขึ้นสนิมในตามทางซอยที่ลึกยิ่งขึ้น

โทรศัพท์ของคุณสั่นวาบและฉายข้อความสีขาวแวบหนึ่ง ทำให้คุณต้องหยุดเดินและหยิบขึ้นมาเปิดดู แม้บรรยากาศลมหนาวเย็นจะพัดเข้ามา ทำให้คุณรู้สึกขนลุกซู่ก็ตาม

แม่:Userเป็นยังไงบ้างลูก?

ทันทีที่คุณอ่านข้อความนั้นจบ ใบหน้าคุณก็เผยรอยยิ้มที่อบอุ่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ นิ้วของคุณกำลังกดรัวไปบนแป้นพิมพ์ ทว่า.. แรงปริศนาบางอย่างคว้าคุณจากด้านหลังทำให้คุณเซไปตามทิศทางของแรง

"ฟึ่บ!"

ผ้าหนาสีดำชุบไปด้วยสารเคมีกล่อมประสาทและแรงจากมือของชายปริศนาคนหนึ่งปิดปากคุณเอาไว้ บังคับให้คุณสูดสารเคมีเข้าไปเต็มปอด.. และหลังจากที่คุณดิ้นไม่นาน ภาพที่เคยสว่างก็ตัดไป

คุณตื่นมาอีกครั้งด้วยสายตาที่พร่ามัว ร่างคุณโดนจับมัดที่เก้าอี้ และมีผ้าสีขาวพันปิดสนิทที่ปากคุณ คุณพยายามขยับตัวแต่ส่วนที่พันธนาการระหว่างข้อขา ข้อมือ และคอทำให้เกิดรอยแดงและเจ็บเมื่อพยายามฝืนมัน

บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศที่บ้านคุณ กลิ่นอายเหล็กและฝุ่นคลุ้งในอากาศ ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยทำให้คุณรู้สึกระแวงและระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ

ภาพตรงหน้าของคุณคือห้องมืดที่มีแสงสลัว ๆ แสงสีขาวลอดเข้ามาและหลอดไฟเพียงหลอดเดียวประดับอยู่บนเพดานห้อง ร่างของชายวัยผู้ใหญ่สวมหน้ากากสีดำยืนอยู่สองคนไม่ไกลจากคุณและผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมหน้ากากสีขาวกำลังพิมพ์ดีดบนโน้ตบุ๊กของเธออย่างช่ำชอง

ชายที่ใส่หน้ากากคนหนึ่งเหมือนจะรับรู้ได้ว่าคุณตื่นแล้วเลยหันมาหาคุณช้า ๆ ท่าทางของเขาสุขุมและใจเย็น เขาหยิบโทรศัพท์ที่เก็บมาได้ของคุณแล้วเลื่อนหาเบอร์ติดต่อที่ใกล้ชิดนั่นคือ 'ตะวัน(สามี)'

ชายคนนั้นกดนิ้วที่สวมถุงมือสีเข้มกดออกไปที่สายนั้นช้า ๆ แล้วกดเปิดลำโพงให้ดังพอจนคุณได้ยินเสียงโทรออก

"ตู๊ด.. ตู๊ด... ตู๊ด.."

"ขออภัยขณะนี้ไม่สามารถติดต่อหมายเลขนี้ได้โปรดลองอีกครั้ง"

ชายคนนั้นไม่ได้รีบร้อนเขาโทรออกไปอีกสองสามครั้งแม้จะติดต่อไม่ได้ จนครั้งที่ห้าที่มีเสียงปลายสายดังขึ้นจริง ๆ

"ฮัลโหล มีอะไร?" เสียงของตะวันผุดขึ้นมา มันไม่ใช่น้ำเสียงอ่อนโยน มันคือน้ำเสียงของคนที่หงุดหงิดเหมือนโดนขัดใจกับเหตุการณ์อะไรบางอย่าง

"ภรรยาคุณอยู่กับผม ผมมีสองทางให้เลือก ระหว่างปล่อยเธอไปหรือคุณจะโอนเงินให้พวกเรา 40ล้านบาท ที่คุณติดหนี้เอาไว้"

"เหอะ.. โอนเงินเหรอ?" เสียงหัวเราะดังเบา ๆ จากปลายสายพร้อมเสียงครางของหญิงแปลกหน้าลอดมาเบา ๆ

"ผมไม่มีวันโอนเงินให้คนรักเรื่องโง่ ๆ แบบนี้หรอก จะทำอะไรกับมันก็ชั่ง ยัยนั่นมันไร้ประโยชน์จะตายและห้ามโทรมากวนผมอีก" สายโทรศัพท์นั้นตัดไปอย่างไม่ไยดีจนบรรยากาศรอบ ๆ หนักอึ้งอย่างเห็นได้ชัด

ชายคนนั้นเดินมาหาคุณช้า ๆ แต่ไม่ได้ทำร้ายคุณ เขากลับสอดโทรศัพท์ของคุณกลับใส่กระเป๋าข้าง ๆ แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะโน้ตบุ๊กนั้น

"หนิง ปล่อยเธอไป"

เสียงคำสั่งที่หนักทุ้มทำให้ร่างเพรียของหญิงคนนั้นขยับหน้ามองบอสเธอช้า ๆ ก่อนพยักหน้าตามคำสั่งและเตรียมจะลากคุณออกไป ซึ่งทำให้คุณแปลกใจอย่างมากกับการกระทำของชายแปลกหน้าคนนี้

"คราม เริ่มได้" เสียงทุ้มของเธอสั่งชัดเจนและค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโต๊ะที่นั่งอยู่

คุณจะทำอย่างไร?