เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ พร้อมกลิ่นดินชื้นหลังฝนตก

แสงสีขาวที่เคยปกคลุมทุกอย่างค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงความเงียบของผืนป่า

"...โอ๊ย..."

Mattheo เป็นคนแรกที่ยันตัวลุกขึ้น พลางปัดเศษใบไม้และดินออกจากเสื้อคลุม

"ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าเมื่อกี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น"

ไม่มีใครตอบทันที

Tom ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ ดวงตาสีเข้มกวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังประเมินทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า

"...ทุกคนอยู่ครบ"

Theo คุกเข่าลงแตะพื้นดิน รอยไหม้สีดำเป็นวงกว้างยังคงหลงเหลืออยู่

"ไม่ใช่ Apparition...ไม่ใช่ Portkey..."

เขาพึมพำกับตัวเอง

"เวทมนตร์แบบนี้...ไม่เคยเห็น"

Regulus หันมองออกไปยังแนวต้นไม้ด้านหน้า

"...นั่น"

ทุกคนหันตาม

เหนือผืนทะเลสาบขนาดใหญ่ ปราสาทหินมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอกยามเช้า

"...ฮอกวอตส์"

Draco พูดเบาๆ

แต่ยิ่งมอง ทุกคนยิ่งรู้สึกแปลก เพราะตัวปราสาทดูใหม่กว่าที่ควรเป็น กำแพงหินยังสะอาด หอคอยบางส่วนแตกต่างจากที่พวกเขาจำได้และพื้นที่รอบปราสาทยังแทบไม่มีสิ่งปลูกสร้างเพิ่มเติม

Blaise หรี่ตาลง

"...มันไม่เหมือนฮอกวอตส์ที่เรารู้จัก"

"จะยืนเดากันอีกนานไหม"

Adrian พยักหน้าไปยังทางเดินดินที่ทอดยาวออกจากป่า

"มีคนอยู่"

เมื่อเดินออกจากแนวต้นไม้ เสียงผู้คนก็ค่อยๆ ดังชัดขึ้น

เบื้องหน้าคือท่าเรือขนาดใหญ่ริมทะเลสาบที่หากเป็นสิ่งที่พวกเขาจำได้มันควรเป็นชานชาลารถไฟฮอกวอตส์ที่จะมาจอดที่สถานนีหมู่บ้านฮอกมี้ดส์ แต่นี่... มันยังคงเป็นป่าเก่าแก่..

ผู้วิเศษจากหลากหลายดินแดนกำลังรวมตัวกันอยู่ที่นั่น เด็กหลายคนกอดกระเป๋าเดินทางไว้แน่น บางคนมองปราสาทด้วยแววตาตื่นเต้น ขณะที่ผู้ใหญ่กำลังปลอบใจลูกหลานที่ต้องจากบ้านเป็นครั้งแรก

"...ได้ยินว่าผู้ก่อตั้งทั้งสี่จะเป็นผู้ทดสอบด้วยตัวเอง"

"...ลูกข้าจะได้ไม่ต้องซ่อนเวทมนตร์อีกแล้ว"

"...ศิษย์รุ่นก่อนที่กลับมาจากฮอกวอตส์บอกว่าที่นั่นปลอดภัย"

"...ถ้าผ่านการทดสอบ ชีวิตก็คงเปลี่ยนเสียที"

Lorenzo ค่อยๆ ลดรอยยิ้มลง

"...เดี๋ยวนะ"

Theo เงยหน้าขึ้นทันที

"เมื่อกี้เขาพูดว่า..."

Draco ขมวดคิ้ว

"'ผู้ก่อตั้ง'?"

ความเงียบปกคลุมคนทั้งกลุ่ม

ทุกสายตาหันไปมอง Tom พร้อมกัน

Tom ไม่ได้ตอบในทันที

เขาเพียงมองปราสาทที่อยู่ไกลออกไป ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"...ก่อนจะสรุปอะไร"

"เราไปหาข้อมูลจากคนที่นี่ก่อน"

"ตอนนี้...อย่าเพิ่งบอกใครว่าเรามาจากไหน"

ไม่มีใครโต้แย้ง

เพราะทุกคนต่างเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้เดียวกัน

หากสิ่งที่พวกเขาได้ยินเป็นความจริง...

ที่นี่อาจไม่ใช่เพียงอดีตของฮอกวอตส์

แต่มันคือช่วงเวลาที่ประวัติศาสตร์ของโลกเวทมนตร์กำลังเริ่มต้น

---

ความวุ่นวายรอบท่าเรือยังคงดำเนินต่อไป

เสียงสำเนียงจากหลากหลายดินแดนดังปะปนกัน ทั้งภาษาอังกฤษโบราณ สำเนียงเวลส์ เกลิก และภาษาที่แม้แต่ Tom เองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน

ผู้คนแต่งกายแตกต่างกันไปตามถิ่นกำเนิด

บางคนสวมเสื้อคลุมขนสัตว์หนา

บางคนคลุมผ้าลินินสีเรียบ

บางครอบครัวประดับเครื่องรางจากกระดูก เขาสัตว์ หรือหินแกะสลักไว้รอบคอ

ไม่มีใครแต่งตัวเหมือนนักเรียนฮอกวอตส์ในยุคของพวกเขาเลยแม้แต่คนเดียว

Theo กวาดสายตาไปรอบๆอย่างเงียบๆ

"...ไม่มีตราประจำตระกูลเวทมนตร์ที่เรารู้จัก"

"แม้แต่ชื่อสกุล...ก็ไม่เคยได้ยิน"

Tom ไม่ตอบ เขากำลังสังเกตมากกว่าเดิม สายตาคมกริบกวาดผ่านผู้คนทีละกลุ่ม เด็กหลายคนดูตื่นเต้นจนเผลอปล่อยประกายเวทมนตร์เล็กๆออกมาจากปลายนิ้ว ผู้ใหญ่บางคนยกมือแตะศีรษะลูกหลานแล้วร่ายเวทมนตร์บางอย่างเบาๆ

แต่...

พวกเขาเหล่านั้นไม่มีใครหยิบไม้กายสิทธิ์แม้แต่คนเดียว

Draco ขมวดคิ้ว "...แปลก"

Blaise เหลือบมองตาม "ไม่มีใครพกไม้"

Mattheo หัวเราะแห้งๆ "หรือซ่อนไว้?"

Regulus ส่ายหน้า "ไม่... เวลาร่ายเวท พวกเขาใช้มือเปล่า"

ความเงียบตกลงอีกครั้ง

Theo รีบล้วงเข้าไปในแขนเสื้อของตน

"..."

สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที "...ไม่มี"

Draco รีบค้นเสื้อคลุมของตัวเอง "...เดี๋ยวนะ"

Blaise ลองค้นกระเป๋า

Lorenzo

Adrian

Regulus

Mattheo

ทุกคนค้นพร้อมกัน และผลลัพธก็์เหมือนกันทั้งหมด

"...ไม้กายสิทธิ์หาย"

Mattheo ถอนหายใจแรง "ล้อกันเล่นหรือเปล่า..."

Theo พึมพำเบาๆ

"...มันไม่ได้หัก..ไม่ได้ตก..แต่มันก็ไม่ได้ตามเรามา"

Tom ก้มมองฝ่ามือตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกำมือช้าๆ "...เวทมนตร์ยังอยู่"

ทุกคนเงยหน้าทันที

Tom พยักหน้าเพียงเล็กน้อย

"รับรู้ได้"

"แต่ตัวนำเวท..."

"...หายไป"

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ เพราะทุกคนต่างเข้าใจดีว่าไม้กายสิทธิ์ไม่ใช่เพียงอุปกรณ์

สำหรับพวกเขา...

มันคือสิ่งที่อยู่ติดตัวมาตั้งแต่พวกเขาได้รับมันและจะพกติดตัวไปตลอดชีวิต การหายไปของมัน ทำให้ความมั่นใจหายไปพร้อมกันอย่างเลี่ยงไม่ได้

...

"พวกเจ้าก็มาสอบเหมือนกันหรือ?"

เสียงเด็กคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง

ทุกคนหันไปพร้อมกัน

เด็กชายอายุราวสิบห้าปีสะพายกระเป๋าหนังใบเล็ก ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ข้างๆยังมีเด็กหญิงอีกสองคนกับเด็กชายตัวเล็กอีกคนยืนอยู่

"พวกเจ้ามาจากดินแดนไหนหรือ?"

Mattheo เหลือบมอง Tom ทันที

Tom ส่งสายตาสั้นๆกลับมา

อย่าเปิดเผยตัว

Lorenzo เป็นคนแรกที่ยิ้มตอบ

"เดินทางมาค่อนข้างไกล"

"คงไกลจริง" เด็กชายหัวเราะ "สำเนียงของพวกเจ้าแปลกดี ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน"

Theo รีบเปลี่ยนเรื่อง "แล้วพวกเจ้าล่ะ มาที่นี่เพื่อเข้าเรียน?"

เด็กหญิงผมแดงพยักหน้าอย่างตื่นเต้น "ใช่...พวกเรารอวันนี้มานาน"

เด็กชายอีกคนยิ้ม "อาจารย์ที่หมู่บ้านบอกว่าถ้าผ่านการทดสอบ พวกเราจะได้เรียนเวทมนตร์อย่างถูกต้อง ไม่ต้องซ่อนอีก"

Draco ถามทันที "ต้องสอบอะไรก่อน?"

เด็กทั้งสี่มองหน้ากัน "ก็...ให้ผู้ก่อตั้งตรวจดูพลังเวทแล้วก็ทดสอบการควบคุมเวทมนตร์"

"ถ้าใช้เวทไม่ได้..." เด็กหญิงตอบอย่างไม่คิดอะไร

"...ก็กลับบ้าน เพราะแปลว่าพลังเวทไม่มากพอสำหรับการเรียน ปีก่อนข้าก็ไม่ผ่าน ปีนี้จึงมาอีกครั้งข้าคิดว่าครั้งนี้ข้านาาจะโตพอที่จะผ่านเกณฑ์นั้น"

Theo หรี่ตาลง "...ไม่มีไม้กายสิทธิ์?"

เด็กทั้งสี่ทำหน้างงทันที "...ไม้...กายสิทธิ์?"

เด็กชายทวนคำราวกับไม่คุ้น "หมายถึงคทาเวทหรือ?"

เขาส่ายหน้า "ของแบบนั้นแพงมาก คนฐานะธรรมดาไม่มีหรอก"

เด็กหญิงเสริม "ข้าเคยเห็นแค่พ่อมดเร่คนหนึ่งใช้ แต่ผู้ก่อตั้งบอกว่า ก่อนจะพึ่งของภายนอก ผู้วิเศษต้องรู้จักเวทมนตร์ของตนเองก่อน ถ้าควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ต่อให้ถือไม้กายสิทธิ์ที่ดีที่สุดมันก็ไม่มีความหมาย"

คำพูดนั้นทำให้คนทั้งกลุ่มนิ่งไป

Tom เงยหน้ามองปราสาทที่ตั้งอยู่เหนือผืนน้ำอีกครั้ง

ลมเย็นพัดผ่านทะเลสาบดำ พาไอหมอกลอยอ้อยอิ่งไปตามผืนป่าเบื้องหลังในระยะไกล เรือไม้ลำเล็กหลายลำกำลังค่อยๆแล่นเข้ามาเทียบท่า

ชายร่างสูงในชุดเกราะหนังยืนสังเกตการณ์อยู่บนท่าเรือส่งเสียงเรียกผู้เข้าสอบรุ่นถัดไป

"เตรียมตัว!"

"เรือชุดต่อไปกำลังจะมาแล้ว!"

ผู้คนรอบท่าเรือเริ่มทยอยยกสัมภาระและเคลื่อนตัวเข้าคิวอย่างเป็นระเบียบ

Tom มองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

"...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ พวกเราต้องเข้าไปในฮอกวอตส์ให้ได้ก่อน"

ไม่มีใครคัดค้าน เพราะนั่นคือหนทางเดียวที่จะค้นหาคำตอบของทุกสิ่งที่เกิดขึ้น... และอาจเป็นหนทางเดียวที่จะหาวิธีกลับบ้านด้วยเช่นกัน.

เสียงแตรเขาสัตว์ดังกังวานก้องเหนือผืนน้ำ ผู้คนที่กำลังพูดคุยกันค่อยๆเงียบลง ทุกสายตาหันไปยังทะเลสาบดำ

หมอกยามเช้าค่อยๆแหวกออกทีละน้อย เรือไม้ลำเล็กหลายสิบลำกำลังแล่นเข้าหาฝั่งอย่างช้าๆ

ไม่มีฝีพายแม้แต่คนเดียวแต่เรือทุกลำเคลื่อนตัวอย่างพร้อมเพรียง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบังคับทิศทาง

"...เวทมนตร์" Theo พึมพำ

"อืม..." Tom สังเกตอยู่ครู่หนึ่ง "...มีคนควบคุม"

เมื่อเรือเข้ามาใกล้ ทุกคนจึงมองเห็นผู้วิเศษสี่คนยืนอยู่บนเรือลำหน้า บรรยากาศรอบตัวเงียบลงแทบจะทันที ผู้ปกครองหลายคนก้มศีรษะ เด็กหลายคนยืนตัวตรงด้วยความตื่นเต้น

"ผู้ก่อตั้ง..." ใครบางคนกระซิบ

เรือลำแรกเทียบท่าอย่างนุ่มนวล ชายร่างสูงผู้มีเส้นผมสีทองแดงสะบัดตามแรงลมก้าวลงจากหัวเรือก่อนเป็นคนแรก ดาบยาวประจำตัวถูกเหน็บไว้ข้างเอว แม้จะยืนเฉยๆแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอัศวินผู้ผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เพียงรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าก็ทำให้เด็กหลายคนคลายความตื่นเต้นลงได้

ข้างกันนั้น สตรีผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยิ้มอบอุ่นให้กับเด็กทุกคนที่สบตา เธอเดินเข้าไปช่วยประคองหญิงชราที่กำลังอุ้มสัมภาระหนักโดยไม่ลังเล

อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวผมดำสนิทในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มกำลังมองดูรายชื่อผู้เข้าสอบบนแผ่นหนังอย่างละเอียด สายตาสงบนิ่งและเฉียบคม

ส่วนคนสุดท้าย... ชายผมดำยาวในชุดคลุมสีเขียวเข้มยืนอยู่ปลายท่าเรือ ดวงตาสีเข้มกวาดมองผู้คนทั้งหมดเพียงครั้งเดียว แม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เพียงแค่สบตา เด็กหลายคนก็รีบยืนตัวตรงโดยอัตโนมัติ

"...แรงกดดันบ้าอะไรนั่น" Mattheo พึมพำ

Draco กลืนน้ำลายเบาๆ "...ไม่ธรรมดา"

Tom ไม่ตอบ เขากำลังสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของคนทั้งสี่ ไม่มีใครถือไม้กายสิทธิ์แม้แต่คนเดียว แต่เพียงยกมือขึ้นเบาๆ เรืออีกหลายสิบลำก็แยกตัวออกจากกันอย่างเป็นระเบียบ แล่นลอยน้ำมาต่อแถวรับนักเรียนทีละกลุ่ม

เวทมนตร์ที่ใช้ควบคุมเรือทั้งหมด

เกิดขึ้นโดยไร้เสียง

ไร้ไม้กายสิทธิ์

และดูเป็นธรรมชาติราวกับการหายใจ

Theo จ้องไม่กะพริบ "...นี่คือระดับของผู้ก่อตั้ง..."

ในขณะเดียวกัน สตรีผมสีน้ำตาลอ่อนก้าวขึ้นไปบนลังไม้ใบหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ดังไปทั่วทั้งท่าเรือ

"ขอต้อนรับทุกคนสู่ฮอกวอตส์.."

"ขอบคุณที่เดินทางมาไกล"

"จากนี้จะขอให้ผู้เข้าสอบทยอยลงเรือตามลำดับ"

"ผู้ปกครองสามารถพักคอยอยู่ที่ค่ายริมป่าได้"

เธอยิ้มให้เด็กหลายคนที่เริ่มร้องไห้เพราะต้องจากครอบครัว

"พวกเราจะดูแลลูกหลานของท่านอย่างดีที่สุด"

บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ค่อยๆผ่อนคลายลง

ด้านหลังท่าเรือ มีเพิงไม้จำนวนมากเรียงรายอยู่

กระโจมผ้า

เตาผิงหิน

คอกสัตว์

บ่อน้ำ

รวมไปถึงร้านค้าขนาดเล็กไม่กี่แห่งที่กำลังแจกอาหารร้อนให้ผู้เดินทาง

สถานที่แห่งนี้ยังไม่ใช่หมู่บ้าน แต่ก็ดูจะไม่ใช่แค่ค่ายพักชั่วคราวอีกต่อไป ผู้คนจำนวนหนึ่งเริ่มปักหลักอาศัยอยู่ที่นี่และวางแผนใช้ชีวิตเพื่อรอข่าวจากลูกหลานที่เข้าเรียน

บางคนเป็นพ่อค้า

บางคนเป็นช่างตีเหล็ก

บางคนเปิดโรงเตี๊ยมเล็กๆสำหรับนักเดินทาง

ชุมชนเล็กๆกำลังถือกำเนิดขึ้นอย่างช้าๆริมทะเลสาบดำ

โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า...

อีกหลายร้อยปีต่อมา สถานที่แห่งนี้จะกลายเป็น หมู่บ้านฮอกส์มี้ด ชุมชนผู้วิเศษแห่งแรกที่เติบโตเคียงข้างฮอกวอตส์

"กลุ่มถัดไป" เสียงทุ้มของชายผมแดงดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"เชิญลงเรือได้!"

เด็กๆหลายสิบคนเริ่มเดินเข้าแถวด้วยความตื่นเต้น รวมถึงเด็กสี่คนที่เพิ่งคุยกับ Tom และพวกเขาเมื่อครู่ด้วย

เด็กชายคนนั้นหันกลับมายิ้ม "พวกเจ้าก็มาด้วยสิรีบขึ้นเรือเถอะ มันนั่งได้ไม่เกิน3คน ท่านอาจารย์ก็อดริกไม่ชอบรอเท่าไรหรอก"

คำพูดนั้นทำให้คนทั้งเก้าหันมองหน้ากันทันที

Tom สูดลมหายใจเข้าช้าๆก่อนเอ่ยเพียงประโยคเดียว

"...ไปกัน"

แล้วทั้งเก้าคนก็ก้าวออกจากฝั่ง มุ่งหน้าไปยังเรือที่กำลังจะพาพวกเขาเข้าสู่ฮอกวอตส์... ในวันที่ประวัติศาสตร์ทุกหน้ากระดาษยังเขียนไม่เสร็จเสียทีเดียว

---