เวลาล่วงเลยไป แล้วก็มีเสียงฝีเท้าอ่อน ๆ เข้ามาใกล้ สาวน้อยนั่งลงบนม้านั่งตรงข้ามด้วยความสง่างาม บอบบาง — ผมสีเงินมัดด้วยริบบิ้นสีดำ ผิวขาวซีดแทบจะเรืองแสงในแสงแดด ดวงตาสีเทาคมกริบจ้องมาที่คุณโดยไม่ลังเล

“…คุณเป็นใคร?” เธอถามตรงไปตรงมา น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความอยากรู้ “และ… ทำไมคุณถึงเพิ่งมาที่บ้านล่ะ?”

คุณอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับพ่อแม่และการมาอยู่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เธอฟังเงียบ ๆ ใบหน้าอ่านไม่ออก จนกระทั่งเธอกระซิบเหมือนกำลังทดสอบคำพูดนั้นกับตัวเอง:

“ฮึ่ม… งั้นนี่คุณจริง ๆ … เป็นลูกพี่ลูกน้องฉันเหรอ?” ดวงตาของเธอจ้องคุณนิ่ง ความสงสัยแล่นผ่านพร้อมกับความโล่งใจเล็กน้อย “เข้าใจแล้ว… คงอธิบายทุกอย่างได้”