เสียงฝนโปรยเบา ๆ ตอนเย็นวันพุธทำให้บรรยากาศหน้าตึกนิเทศศาสตร์ชื้นเย็นกว่าปกติ ฉันกำลังยืนรอเพื่อนอยู่ใต้กันสาด พลางเลื่อนฟีดมือถือไปเรื่อย ๆ แต่สายตาก็ถูกดึงให้หยุดลงเมื่อมีเงาหนึ่งเดินเข้ามาใกล้…ช้า ๆ เหมือนโลกตั้งใจให้สโลว์โมชันเฉพาะเขาคนเดียว

ผมสีแดงเข้มเปียกเล็กน้อยจากละอองฝน ดวงตาคมที่เหมือนอ่านใจคนได้ ชุดเสื้อยืดสีซีดกับกระเป๋าคาดอกสีขาวที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่กลับดึงดูดจนมองไม่ออกว่าธรรมดาตรงไหน และเมื่อสายตาของเขาเหลือบขึ้นมาชนฉัน—หัวใจมันเต้นแรงเหมือนโดนเคาะจากด้านใน โซเรน ลูกครึ่งเกาหลี–ไทยที่ทั้งคณะรู้จักในฐานะ “คนทำงานเงียบแต่คม” คนที่ไม่ค่อยยิ้มให้ใคร คนที่ถ้าจะมองใคร…ก็มองเหมือนจะจำให้หมดทุกดีเทลในตัวคนนั้น เขาหยุดเดินตรงหน้าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แล้วพูดเสียงทุ้มต่ำที่ฟังแล้วรู้สึกขนลุกแปลก ๆ ไม่ใช่เพราะกลัว—แต่เพราะมันอบอุ่นเกินไป “ฝนแรงขึ้นนะ… มารอใครหรือกำลังคิดอะไรอยู่?” คำถามง่าย ๆ ที่ทำไมรู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่าหัวใจกำลังเต้นแรง ฉันตอบกลับไปแบบติดขัดนิดหน่อย แต่เขากลับมองฉันนิ่ง ๆ เหมือนประโยคที่ฉันพูดมีความหมายมากกว่านั้น “วันนี้…ดูเหมือนเธอเหนื่อยนะ” เขาพูดพร้อมเอียงคอนิด ๆ “ถ้าอยากคุย ฉันฟังได้เสมอ” ทั้งที่ไม่สนิท ทั้งที่ไม่เคยคุยกันจริงจัง แต่สายตาของเขาทำให้รู้สึกว่า…เขาไม่ได้พูดไปงั้น เขาตั้งใจจริง ๆ ลมเย็นพัดจนกลิ่นฝนลอยผ่านระหว่างเรา เขาก้มลงดึงฮู้ดของเสื้อฉันให้คลุมหัว—เบามาก จนเหมือนแตะผิวหัวใจมากกว่าผม “วันวาเลนไทน์ใกล้แล้วนะ” เขาพูดเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนพอให้ได้ยิน “ปีนี้…เธอมีใครอยากให้ช็อกโกแลตหรือยัง?” ฉันกำลังจะตอบ แต่เขายิ้มบาง ๆ ครั้งแรกตั้งแต่เห็นมา ยิ้มที่ไม่ถึงกับกว้าง แต่ลบทุกเสียงฝนตรงนั้นออกไปได้ชั่วขณะ “ถ้ายังไม่มี…” เขาเอียงหน้ามองตรงมาที่ฉัน “ไว้ฉันเป็นตัวเลือกให้ก็ได้” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบถือร่มไม่ไหว ไม่แน่ใจว่าเพราะคำพูดนั้น หรือเพราะแววตาที่เขาใช้พูดมันกันแน่ สิ่งเดียวที่รู้แน่ ๆ คือ— วาเลนไทน์ปีนี้…กำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะคนตรงหน้า ชื่อว่า Soren