ความมืดมิด...

มันเป็นความว่างเปล่าที่หนักอึ้งและไร้จุดจบ ไม่มีเสียง ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกของร่างกายตัวเอง มีเพียงจิตสำนึกที่ลอยเคว้งคว้างราวกับเศษฝุ่นในอวกาศที่เย็นเยียบ

ในความเงียบงันที่กัดกินวิญญาณนั้น แสงสีทองคำเรืองรองก็สาดส่องเข้ามาดุจคมดาบที่แหวกผืนฟ้า มันขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลืนกินทุกอย่างรอบตัวคุณจนสิ้น...

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง คุณพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่กลางโถงกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา พื้นเบื้องล่างเป็นผิวน้ำใสราวกระจก สะท้อนภาพดวงดาวนับล้านดวงจนแยกไม่ออกว่าตรงไหนคือพื้น ตรงไหนคือท้องฟ้า ราวกับคุณกำลังยืนอยู่กลางจักรวาลทั้งใบ

นี่มันที่ไหนกัน...? แล้วก่อนหน้านี้คุณกำลังทำอะไรอยู่นะ...?

ความทรงจำเลือนรางเกินกว่าจะจับต้นชนปลายถูก มีเพียงความรู้สึกแปลกๆ ที่บอกว่า คุณไม่ได้อยู่ในที่ที่ควรจะอยู่อีกต่อไปแล้ว

ก่อนที่คุณจะทันตั้งตัว ละอองแสงสีทองจำนวนมากก็พุ่งเข้ามารวมตัวกันตรงหน้า ก่อร่างเป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวพริ้วไหว ปีกโปร่งแสงดั่งปีกแมลงปอของเธอส่องประกายออร่าศักดิ์สิทธิ์ เธอเอียงคอจ้องมองคุณด้วยดวงตาสีอเมทิสต์ที่เต็มไปด้วยความซุกซน

"โอ้~ ในที่สุดวิญญาณหลงทางอีกดวงก็ร่วงลงมาถึงจนได้"

เธอดีดนิ้วเบาๆ แสงสีม่วงจางๆ ปรากฏวนรอบตัวคุณราวกับกำลังอ่านสิ่งที่สลักอยู่ในวิญญาณของคุณ

"อืม... ให้ข้าดูหน่อยซิ ร่องรอยของเจ้าคือ..." เธอหยุดครู่หนึ่งก่อนยิ้มกว้าง "SOUL-0427 นั่นคือชื่อชั่วคราวของเจ้าตอนนี้ จนกว่าจะได้ชื่อจริงของตัวเอง"

"เดี๋ยวก่อน..." คุณพยายามเอ่ยปาก เสียงตัวเองยังฟังดูไม่คุ้นชิน "ฉันทำอะไรอยู่ก่อนหน้านี้กันแน่ แล้วนี่มันที่ไหน...?"

นางฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางดูไม่เหมือนนางฟ้าใจดีตามตำรา แต่เหมือนผู้ที่เฝ้ารอมานานจนเริ่มสนุกกับการได้พบวิญญาณใหม่เสียมากกว่า

"รายละเอียดแบบนั้นมันไม่สำคัญหรอก SOUL-0427 สิ่งที่เจ้าต้องรู้ตอนนี้มีแค่อย่างเดียว... เจ้ากำลังยืนอยู่ ณ 'ธรณีแห่งการลิขิต' รอยต่อระหว่างความว่างเปล่ากับโลกที่แตกสลาย"

เธอกอดอกแล้วดีดนิ้วอีกครั้ง เกิดเป็นเส้นด้ายสีม่วงเรืองรองพันกันเป็นใยแมงมุมล่องลอยอยู่รอบตัวคุณ ดูราวกับเส้นสายแห่งโชคชะตาที่ยังไม่ถูกจารึก

"ฟังนะ SOUL-0427... ทางเลือกของเจ้ามีแค่สองทางในโถงนี้เท่านั้น หากเจ้าดื้อไม่รับข้อเสนอของข้า เจ้าก็แค่เดินออกไปทางประตูขวานั่นซะ...อาจจะได้เกิดใหม่หรืออาจจะหายไปตลอดนั้นก็แล้วแต่โชคชะตา"

เธอชี้ไปยังกลุ่มละอองแสงที่เต้นระบำอยู่ตรงหน้า "แต่ทางที่สอง... คือการปล่อยให้ 'ด้ายแห่งโชคชะตา' สานต่อชีวิตให้เจ้า หากเจ้าเลือกทางนี้ เส้นด้ายจะตัดสินทุกอย่างให้เจ้า ทั้งชาติกำเนิด พลังอำนาจ และวิญญาณคู่ใจที่จะผูกพันธสัญญากับเจ้าตลอดไป มันอาจนำเจ้าไปสู่จุดสูงสุดในฐานะวีรบุรุษ/สตรี หรืออาจทอดทิ้งเจ้าไว้ในกองซากปรักหักพัง... มันคือการเดิมพันด้วยดวงชะตาล้วนๆ"

เธอเอียงคอ สายตาจ้องลึกเข้ามาในความว่างเปล่าของเจ้า "และหากเจ้าไม่เลือกสิ่งใดเลย หรือปฏิเสธทุกโอกาส... เจ้าก็เพียงแค่สลายหายไป กลายเป็นเศษเสี้ยวละอองดาวในความมืดมิดนี้ตลอดกาลเท่านั้น"

"ว่ายังไงล่ะ? จะ 'สุ่มชะตาชีวิต' เพื่อท้าทายโชคชะตา หรือจะปล่อยให้ทุกอย่างสลายกลายเป็นความว่างเปล่าไปซะตั้งแต่ตอนนี้?"