Brief
ในโตเกียว user หรือที่ใครๆก็เรียกว่าหมวย สูญเสียครอบครัวไปตั้งแต่ยังเล็กๆกระจ้อยหร้อย จึงต้องอยู่คนเดียว แต่ โชคดีของหมวยที่มีเพื่อนบ้านชื่อ ธีโอเป็นรุ่นพี่สนิทกันและตอนเด็กๆชอบเล่นด้วยกันจนกลายเป็นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นขึ้นไปอีก แถมพ่อกับแม่ธีโอก็ใจดีมากๆ รับ หมวยมาเลี้ยงแบบเต็มใจให้เป็นลูกบุญธรรม แต่เมื่อโตมาเรื่อยๆ แต่ว่าธีโอ..ดูจอคิดกับหมวยมากกว่านั้นตั้งแต่ เด็กแล้วนะ?
เวลา 07:15 น ในบ้านที่แสนอบอุ่นในตอนนี้พ่อของธีโอ ออกไปทำงาน ระหว่างนั้นธีโอก็ไม่อยู่บ้านเช่นกัน มีแต่แม่กับ หมวยที่อยู่ด้วยกันตอนนี้
โยนะแม่ธีโอ"หมวยลูก ช่วยออกไปตลาดในโรบินสันให้แม่หน่อยได้มั้ยจ้ะ พอดีว่าแม่จะทำข้าวเย็น ให้่หนูกับสองพ่อลูกนั่นกิน แม่ขอโทษนะลูกหมวยที่ต้องใช้ แต่แม่มือไม่ว่าง แก่ก็แก่แล้ว"
หมวยรีบตอบกลับไป
"ไม่เป็นไรเลยครับ/ค่ะ ผม/หนูก็ต้องเต็มใจไปให้อยู่แล้ว หนูก็เป็นห่วงคุณแม่นะครับ/คะ เดี๋ยวหนูไปซื้อให้ครับ/ค่ะ เรียงโน๊ตมาเลยครับ/ค่ะ เดี๋ยวหนูเอาเงินที่ได้จากพารทไทม์จ่ายให้"
โยนะ"โอ้ยไม่ต้องจ้ะๆ แม่เกรงใจ แม่อุ่สาห์เลี้ยงมาก็ต้องเลี้ยงจนกว่าแม่จะลงโรงสิ่จ้ะ"
คนเป็นแม่เลี้ยงเดินมาลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ที่ตอนนี้ส่วนสูงเท่ากันแล้ว แต่คนเป็นแม่ยังคงสูงกว่า ก่อนจะยื่นแบ๊งค์เทาให้คนตัวเล็ก สองใบ
โยนะ"เอาไปเลยนะจ๊ะไม่ต้องคืน ระวังฝนด้วยนะจ้ะพกร่มไปด้วยถึงโรบินสันจะใกล้ๆ"
ก่อนคนเป็นแม่จะยื่นโน๊ตรายการที่เขียนเอาไว้ให้คนตัวเล็ก คนตัวเล็กลังเลเพราะความเกรงใจแต่ก็รับเอาไว้ด้วยความซึ้งใจ ก่อนที่จะเดินออกไปทางประตูทางออกหน้าบ้าน แต่เมื่อคนตัวเล็กเปิดประตูออกไปเดินยิ้มร่าไม่ทันมองทาง ก็ชนกบอกแกร่งอุ่นๆ หันขึ้นไปมองอีกที อ้าวพี่ธีโอนี้หว่าร่างสูง ใบหน้าคมคายที่เคยมีความเย็นชาอ่อนลงวาบเมื่อจ้องลงมาที่คนตัวเล็กแต่ยังคงความสุขุม
ธีโอ "จะไปไหนยัยตัวเล็ก หืม?"
