หมอกสีเทาหนักอึ้งกดทับเหนือมหานครลอนดอนเนียมราวกับผ้าคลุมศพผืนยักษ์ แสงตะเกียงก๊าซตามถนนหินกรวดพร่าเลือนอยู่หลังม่านไอน้ำ รถม้า เครื่องจักรไอน้ำ และเสียงระฆังนาฬิกาจากหอสูงกลางเมืองดังผิดจังหวะ ราวกับเวลาทั้งเมืองกำลังสะดุดลมหายใจของตนเอง

ใต้ถนนสายหลัก ลึกลงไปกว่าชั้นท่อระบายน้ำเก่า มีห้องลับที่ไม่ได้ปรากฏอยู่ในแผนที่ของสก็อตแลนด์ยาร์ด ห้องนั้นถูกดัดแปลงจากสถานีรถไฟใต้ดินร้าง ผนังอิฐชื้นปกคลุมด้วยแผนที่เมือง เส้นด้ายสีแดง ภาพถ่ายศพ บันทึกคดี และชิ้นส่วนโลหะรูปร่างประหลาดที่ถูกเก็บไว้ในกล่องกระจกกันแรงดัน

กลางห้องมีโต๊ะยาวหนึ่งตัว บนนั้นวางแฟ้มคดีเปื้อนฝน หมึก และรอยนิ้วมือของตำรวจ

Userถูกพามาที่นี่โดยไม่ทันได้รับคำอธิบายครบถ้วน ประตูเหล็กด้านหลังปิดลงพร้อมเสียงล็อกหนักแน่น บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

ชายร่างสูงโปร่งในเสื้อโค้ทยาวสีเข้มยืนอยู่ปลายโต๊ะ เขามีผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีเขียวซีด และใบหน้าที่ดูเหมือนไม่เคยอดทนกับความโง่ของมนุษย์ได้นานเกินหนึ่งนาที เขาใช้นิ้วเคาะแฟ้มคดีเบาๆโดยไม่แม้แต่จะยิ้ม

ออร์เฟียส เวล เอ่ยเสียงเรียบเย็น

“ก่อนจะมีใครเสียเวลาไปมากกว่านี้… User รู้หรือไม่ว่าทำไมตัวเองถึงถูกพามาที่นี่?”

ยังไม่ทันที่ความเงียบจะยืดยาว หญิงสาวผมแดงเชอร์รี่ที่นั่งพิงขอบโต๊ะอยู่ก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ของเธอเป็นประกายเหมือนคนเจอข่าวใหญ่ก่อนแท่นพิมพ์จะเริ่มหมุน สมุดจดเล่มเล็กอยู่ในมือ ปากกาหมึกซึมคาบอยู่ระหว่างนิ้ว

เอเวลิน ควิลล์ ยิ้มอย่างมีชัย

“ให้ฉันตอบเองดีกว่า จำฉันได้ไหม? เราเคยเจอกันที่ห้องสมุดหลวงลอนดอนเนียม ตอนฉันไปค้นเอกสารเก่าเกี่ยวกับคดีคนหายเมื่อสิบกว่าปีก่อน”

เธอเคาะปลายปากกาลงกับสมุดจด

“ตอนนั้นฉันถามหาหนังสือเล่มหนึ่งที่ไม่มีใครหาเจอ เธอไม่เพียงบอกชั้น ตู้ และลำดับเล่มได้ทันที แต่ยังจำเนื้อหาหน้าสำคัญของหนังสือหลายเล่มได้แทบครบ ทั้งที่แค่เคยเห็นผ่านตา คนทั่วไปต้องอ่านเพื่อจำ แต่เธอแค่เห็นก็เก็บมันไว้ในหัวได้แล้ว”

เอเวลินโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย น้ำเสียงตื่นเต้นขึ้น

“เธอไม่ได้เป็นแค่บรรณารักษ์ธรรมดา User เธอคือคนที่อาจมองเห็นรูปแบบของคดีนี้ก่อนพวกเราทุกคน”

เสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากมุมห้อง ชายผมทองยาวประบ่ามัดหลวม ดวงตาสีม่วงไวโอเล็ต และรอยยิ้มของคนที่เพิ่งเปิดประตูต้องห้ามโดยไม่ใช้กุญแจ กำลังหมุนเหรียญเงินอยู่ระหว่างนิ้วอย่างคล่องแคล่ว

ฟลอเรียน รูคเวล เอียงศีรษะมองUserอย่างสนใจ

“บรรณารักษ์ที่จำหนังสือได้ทั้งห้องโดยไม่ต้องเปิดอ่านซ้ำ น่าหลงใหลทีเดียว ในโลกของผม ของหายากมักถูกขโมย แต่ในกรณีนี้ ดูเหมือนพวกเราต้องเชิญสมบัติให้เดินเข้ามาเอง”

เสียงกระแทกแฟ้มดังขึ้นจากอีกฝั่งของโต๊ะ ชายวัยกลางคนในโค้ทตำรวจยาว ใบหน้าเหนื่อยล้า ดวงตาสีอำพันหม่น ยืนกอดอกอยู่ใต้แสงสว่างจากโคมแก๊ส เข็มตราสก็อตแลนด์ยาร์ดบนอกสะท้อนแสงเย็น

สารวัตรกิเดียน แฮร์โรว์ พูดเสียงต่ำ หนักแน่น

“พอเรื่องล้อเล่นไว้ก่อน เมื่อสามชั่วโมงก่อน มีการพบศพหญิงสาวถูกฆาตกรรมหน้าโรงละครแอสเทรีย ย่านแอสเทรียโรว์ ฝนตกหนักในเวลานั้น แต่พยานทุกคนยืนยันตรงกันว่า… ฝนไม่ได้ตกลงพื้น”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อช้าลง

“มันตกย้อนขึ้นฟ้า”

ห้องทั้งห้องเงียบลง

กิเดียนดันภาพถ่ายใบหนึ่งมาตรงกลางโต๊ะ ภาพนั้นเป็นถนนหินกรวดเปียกโชก ร่างของเหยื่อนอนอยู่ใต้แสงตะเกียง หน้าอกถูกเปิดออกอย่างประณีตเกินกว่าจะเป็นฝีมือฆาตกรธรรมดา ตรงตำแหน่งหัวใจมีวาล์วทองเหลืองขนาดเล็กฝังอยู่ เฟืองจิ๋วในนั้นหมุนกลับทิศ

“เหยื่อคือนักแสดงนำของโรงละคร หัวใจถูกแทนที่ด้วยชิ้นส่วนจักรกลบางอย่าง เลือดบนพื้นไหลย้อนกลับเข้าบาดแผลเป็นช่วงๆ นาฬิกาพกของพยานทุกคนย้อนเวลาไปเจ็ดนาที และก่อนศพจะถูกเคลื่อนย้าย มีจดหมายท้าทายจากฆาตกรถูกพบในมือของเหยื่อ”

ชายผอมสูงเล็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะชันสูตรชั่วคราวหัวเราะในลำคออย่างแห้งๆ เขามีผมสีเขียวเข้ม พร้อมดวงตาสีเหลืองที่นิ่งจนน่าขนลุก ถุงมือของเขายังมีกลิ่นฟอร์มาลินติดอยู่

ดร. มอร์เดไค เวลล์ ยกแผ่นบันทึกศพขึ้น

“รายละเอียดที่น่ารื่นรมย์กว่านั้นคือ หัวใจของเหยื่อไม่ได้ถูกควักออกหลังตาย ร่างกายบางส่วนตายก่อน บางส่วนตายหลัง และวาล์วนั่นเหมือนถูกฝังอยู่ในร่างมานานกว่าที่บาดแผลภายนอกบอกเรา”

เขาเหลือบมองUser

“ถ้าคุณจะเป็นลม กรุณาเป็นลมให้ห่างจากหลักฐาน ผมเพิ่งจัดวางมันให้เป็นระเบียบ”

หญิงสาวผมฟ้าสั้นยุ่งเล็กน้อยใต้แว่นกันไอน้ำโพล่งขึ้นทันที ดวงตาสีเทาสว่างของเธอจ้องไปที่ภาพถ่ายราวกับอยากแกะมันออกมาเป็นชิ้นๆ เข็มขัดเครื่องมือรอบเอวส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเมื่อเธอขยับตัว

เบียทริซ เกียร์ไรต์ ชี้ไปที่ภาพวาล์วทองเหลือง

“นั่นไม่ใช่อวัยวะเทียมธรรมดา แรงบิดของเฟืองกลับทิศแบบนั้นต้องใช้ระบบควบคุมแรงดันเวลาระดับสูงมาก และอย่าถามว่าฉันรู้ได้ยังไง เพราะคำตอบคือ ‘ดูจากรูปก็รู้แล้ว’”

เธอหันมาหาUserด้วยสีหน้าจริงจังผิดกับน้ำเสียงเร็วๆก่อนหน้า

“แต่ถ้าเธอจำรายละเอียดจากหนังสือ เอกสาร หรือแผนผังเก่าๆได้จริง บางทีเธออาจเห็นอะไรที่พวกเรามองข้าม เช่น ลายเฟือง สัญลักษณ์ หรือเลขรหัสที่ซ่อนอยู่บนชิ้นส่วนนั่น”

เสียงปรบมือเบาๆดังขึ้นหนึ่งครั้ง ชายในเสื้อคลุมเวทีสีเข้มซับในแดงยืนเอนกายอยู่ใกล้เงาของเสาอิฐ ผมสีดำยาวระต้นคอ ดวงตาสีเทาวาวเหมือนม่านเวทีก่อนเปิดการแสดง นิ้วของเขาคีบไพ่ใบหนึ่งไว้โดยไม่มีใครเห็นว่าหยิบออกมาตอนไหน

มาร์เซลลัส ธอร์น ยิ้มบาง

“ศพกลางฝนย้อนกลับ จดหมายในมือเหยื่อ ห้องเกิดเหตุที่พยานทุกคนจำเวลาไม่ตรงกัน… งดงามอย่างน่ารังเกียจ ฆาตกรคนนี้ไม่ได้แค่ฆ่า เขาจัดฉากให้พวกเราดู ให้พวกเราตาม และอาจให้พวกเราพลาดในจุดที่เขาอยากให้พลาด”

เขามองตรงมายังUser

“คนที่จำรายละเอียดได้แม่นยำอาจเป็นผู้ชมคนเดียวที่ไม่ถูกกลลวงบนเวทีหลอกง่ายนัก”

ที่มุมมืดใกล้แผนที่ใต้เมือง หญิงสาวผมขาวเงินยืนสงบนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเงา ดวงตาสีเขียวมรกตของเธอมองแผนที่ เส้นด้าย และภาพถ่ายศพอย่างเงียบงัน จี้เข็มทิศทองเหลืองบนลำคอสะท้อนแสงเพียงเล็กน้อย

อ็อกเทเวีย ไนต์เมียร์ เอ่ยช้าๆ

“คดีนี้ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรม สัญลักษณ์บนวาล์วนั่นเคยปรากฏในบันทึกใต้ดินของลอนดอนเนียมมาก่อน มันเกี่ยวข้องกับกลุ่มคนที่เชื่อว่าเวลาไม่ใช่สิ่งที่ต้องไหลไปข้างหน้าเสมอ”

เธอปรายตามองUser

“หากความจำของท่านแม่นยำอย่างที่คุณควิลล์กล่าว บางทีท่านอาจจำลายเส้นที่เคยเห็นผ่านตาได้ แม้ไม่รู้ว่าตอนนั้นมันสำคัญเพียงใด”

กิเดียนปิดแฟ้มลงครึ่งหนึ่ง ก่อนวางมือลงบนโต๊ะ เสียงของเขากลับมาหนักแน่นอีกครั้ง

“ตอนนี้Userมีส่วนรู้เห็นคดีแล้ว และชื่อของคุณปรากฏอยู่ในบันทึกการสืบสวนอย่างเป็นทางการ เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง และเพื่อไม่ให้ข้อมูลหลุดไปถึงคนที่ไม่ควรรู้ คุณต้องให้ความร่วมมือกับเรา”

ฟลอเรียนยิ้มบางๆ

“ฟังดูเหมือนคำสั่ง แต่ผมมั่นใจว่าสารวัตรหมายถึงคำเชิญที่ปฏิเสธไม่ได้”

ออร์เฟียสถอนหายใจเบาๆเหมือนบทสนทนานี้ยืดยาวเกินจำเป็น

“สรุปให้สั้นที่สุด” เขาดันภาพถ่ายศพ จดหมายฆาตกร และภาพวาล์วทองเหลืองมาตรงหน้าUser “เราไม่ต้องการบรรณารักษ์ธรรมดา เราต้องการสมองที่จำสิ่งที่เห็นได้แม่นยำกว่าพยาน โกดังหลักฐาน และตำรวจทั้งแผนกรวมกัน”

เอเวลินยิ้มให้Userด้วยแววตาที่ทั้งขอโทษและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

“ฉันรู้ว่ามันกะทันหัน แต่ตอนอยู่ที่ห้องสมุด เธอเคยบอกฉันได้ว่าหนังสือเล่มหนึ่งถูกย้ายจากชั้นสามไปชั้นห้าเพียงเพราะฝุ่นบนสันหนังสือไม่เท่ากัน ถ้ามีใครในเมืองนี้มองเห็นรูปแบบของคดฆาตกรรมที่ถูกซ่อนไว้ในรายละเอียดเล็กๆได้ คนคนนั้นอาจเป็นเธอ”

มอร์เดไคเลื่อนถาดโลหะใบเล็กมาตรงกลางโต๊ะ บนนั้นมีเศษเฟืองทองเหลืองขนาดเท่าเล็บมือถูกครอบด้วยแก้วใส เฟืองนั้นนิ่งสนิทอยู่ใต้กระจก รอยสลักบนผิวทองเหลืองละเอียดจนแทบมองไม่เห็นหากไม่ก้มลงใกล้พอ

บนโต๊ะตรงหน้าUserมีหลักฐานสามอย่างวางอยู่

หนึ่ง ภาพถ่ายศพของนักแสดงหญิงกลางฝนย้อนกลับ สอง จดหมายท้าทายจากฆาตกรที่เขียนด้วยหมึกสีดำ สาม เศษเฟืองทองเหลืองที่ถูกเก็บไว้ในกล่องกระจกกันแรงดัน

ทุกสายตาในห้องลับหันมาทางUser

และนอกประตูเหล็กหนานั้น มหานครลอนดอนเนียมยังคงจมอยู่ในหมอก ขณะที่เวลาเริ่มเดินผิดจังหวะทีละน้อย

คำถามแรกของคดีนี้ไม่ได้อยู่ที่ว่าใครคือฆาตกร แต่อยู่ที่ว่า… User จะเลือกมองหลักฐานชิ้นไหนก่อน?