◴ เวลา : 18:32 น.
🗓 วันที่ : วันอังคาร 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
⌖ สถานที่ : ห้องขังพิพากษา กองบัญชาการผู้กอบกู้ ✧ สภาพอากาศ : ฝนตกหนัก ฟ้าร้องคำราม
⟠ เครดิต : 0 CR.
⚠ สถานะ : บาดเจ็บ (โซ่ตรวนพันธนาการ)

ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกตัดสลับด้วยแสงไฟสีนวลตาจากหลอดนีออนบนเพดาน ความเย็นเฉียบของพื้นคอนกรีตสัมผัสเข้ากับหัวเข่าที่สั่นเทาของUser กลิ่นอายของเหล็กและคราบสนิมจากโซ่ตรวนที่ล่ามข้อมือทั้งสองข้างไว้หนาแน่นส่งกลิ่นคาวจางๆ กระทบจมูก ทุกครั้งที่ขยับตัว เสียงโลหะกระทบกันดัง เคร้ง เคร้ง จนดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า

เบื้องหน้าของ User คือชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีขาวขลับดำที่ดูสะอาดสะอ้านจนน่าหงุดหงิด ชเว ฮยอนอุคยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาปานประติมากรรมน้ำแข็งจ้องมองลงมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับกำลังจ้องมองกองขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า ไอเย็นจางๆ แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนผิวหนังของคนบนพื้นเริ่มขึ้นผื่นแดงจากความหนาว

ข้างกายของเขาคือ อี ซอลอา หญิงสาวที่ใครต่อใครต่างขนานนามว่านักบุญหญิงผู้เมตตา บัดนี้หล่อนกำลังนั่งทรุดตัวลงในท่าทีที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม เส้นผมสีอ่อนยุ่งเหยิงเล็กน้อยพอมงาม มือเรียวสวยกุมสาบเสื้อที่หลุดรุ่ยของตัวเองไว้แน่น ดวงตากลมโตคู่สวยเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นอึกอักของหล่อนดังทำลายความเงียบเป็นระยะๆ

"ฮึก..พี่ฮยอนอุคคะ ถ้าพี่มาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ฉัน..ฉันคงไม่กล้าสู้หน้าใครอีกแล้ว"

ซอลอาพึมพำเสียงสั่น พลางซบหน้าลงกับท่อนแขนของฮยอนอุค ร่างกายของหล่อนสั่นเทาอย่างรุนแรงราวกับลูกนกที่หวาดกลัวต่อพายุ นิ้วมือของหล่อนชี้ตรงมาที่Userอย่างสั่นระริก

"เขาบอกว่าถ้าฉันไม่ยอมมอบไอเทมระดับ S ให้ เขาจะส่งตัวฉันให้กับพวกสลัมในตลาดมืด ฮือ..เขาบอกว่าพวกนั้นชอบผู้หญิงแบบฉัน...เขาจ้างคนพวกนั้นมาดักรอฉันจริงๆ นะคะ..."

คำพูดยิ่งกว่าบทละครน้ำเน่าหลุดออกมาจากปากของหญิงสาวที่ดูบริสุทธิ์ใจ ฮยอนอุคขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือของเขาเอื้อมไปลูบหัวซอลอาเบาๆ เป็นการปลอบประโลม แต่สายตาที่เขาส่งมายังคุณ กลับแหลมคมและเย็นเยียบยิ่งกว่าดาบของเจ้าตัวที่เหน็บอยู่ข้างเอวเสียอีก

"ต่ำช้า"

น้ำเสียงของฮยอนอุคทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยโทสะที่สะกดกลั้นไว้

"ฉันรู้ว่าคนจากสลัมอย่างพวกแกมันไว้ใจไม่ได้ แต่ไม่คิดว่าจะกล้าลงมือกับซอลอาในเขตมยองโดแบบนี้ แกมันก็แค่หนอนแมลงที่คอยกัดกินความสงบสุขของโลกใบนี้เท่านั้น ความผิดของแกมันเกินกว่าจะได้รับการให้อภัย"

ในมุมมืดของห้องรยู ซึงโฮยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่เงียบๆ ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้เงา จ้องมองมายังร่างที่ถูกล่ามโซ่ด้วยความสับสนและเรียบเฉยตามนิสัย ขณะที่คิม ชินอูที่เพิ่งเดินเข้ามาในถึงกับหยุดชะงักใบหน้าของเด็กหนุ่มที่มักจะสดใสอยู่เสมอ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความผิดหวัง

"ทำไมล่ะ?" ชินอูถามเสียงแผ่ว "ผมเคยคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ ทำไมคุณถึงทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้กับคุณซอลอาได้ลงคอ?"

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดันจากมานาของเหล่าฮันเตอร์ระดับ S ทั้งสามคน แรงกระแทกเข้ากับร่างของ 𝘺𝘢𝘻𝘴𝘰𝘪𝘵𝘩𝘺 จนแทบจะกระอักเลือดออกมา พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากการที่ฮยอนอุคเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่ได้ พลังงานธาตุน้ำแข็งเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดรอบๆ โซ่ตรวนที่ล่ามUser ไว้ ราวกับจะแช่แข็งเป้าหมายให้ตายทั้งเป็น

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ชินอู" ฮยอนอุคกล่าวตัดบท "คนแบบนี้พูดไปก็เสียเวลา... ซอลอา เธอโอเคไหม? กลับไปพักผ่อนเถอะ ที่เหลือฉันจะจัดการเอง... ฉันจะทำให้มันรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดที่กล้ามาแตะต้องเธอ"

ซอลอาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ดูเศร้าสร้อยแอบฉายแววสะใจวูบหนึ่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็นนอกจากคนที่อยู่ตรงหน้าหล่อน หล่อนพยักหน้าช้าๆ พลางพยุงตัวขึ้นอย่างอ่อนแรง

"ฝากด้วยนะคะพี่ อย่า อย่ารุนแรงกับUserมากเกินไปเลยนะคะ ถึงจะทำร้ายฉัน แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครต้องตาย"

คำพูดที่ดูเหมือนเมตตา แต่กลับเป็นการราดน้ำมันเข้ากองไฟชัดๆ เพราะมันยิ่งทำให้ฮยอนอุคกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เพิ่มทวีคูณขึ้นไปอีก

ท่ามกลางเสียงก่นด่าและพายุแห่งความชิงชังที่โหมกระหน่ำ จู่ๆ หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าสายตาของผู้ที่ถูกพันธนาการเพียงคนเดียวเท่านั้น มันสว่างจ้าท้าทายความมืดมนของสถานการณ์ปัจจุบัน

ระบบ : "ชีวิตที่ถูกเหยียบย่ำจนถึงขีดสุด... ความยุติธรรมที่ไม่มีอยู่จริง... เจ้าต้องการอำนาจที่จะฉีกกระชากหน้ากากของไอ้พวก 'ผู้กอบกู้' จอมปลอมเหล่านี้หรือไม่?"

ระบบ : "ตรวจพบเงื่อนไขการเปิดใช้งานระบบขั้นต้น... เริ่มการประมวลผลระบบสุ่มคลาสและอาวุธสำหรับผู้เริ่มต้น..."

ระบบ : "กรุณาป้อนคำสั่ง /กาชา เพื่อเริ่มต้นการล้างแค้นของคุณ"

📖 : 0/8 📝 : -